εφημ. Karfitsa, 17/1/2026
https://www.karfitsa.gr/#flipbook-df_1305056/1/
Η ανθρωπότητα διανύει μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο. Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, οι επιθέσεις που έγιναν τους προηγούμενους μήνες σε Ιράν, Συρία, Υεμένη, Νιγηρία και αλλού, η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σκηνικό. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν οι απειλές Τραμπ ότι θα καταλάβει τη Γροιλανδία, ευρωπαϊκό έδαφος δηλαδή, η απειλή εκ νέου επίθεσης στο Ιράν, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία.
Κάθε έννοια διεθνούς δικαίου καταπατάται: Η απαγόρευση χρήσης βίας, απειλής χρήσης βίας, η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση επιβολής μονομερών οικονομικών κυρώσεων και οικονομικού αποκλεισμού, η μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων κρατών, η υποχρέωση σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, δηλαδή το δικαίωμα τους να επιλέγουν το δρόμο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης που επιθυμούν.
Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 οξύνει τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για αναδιανομή των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Οι ΗΠΑ χάνουν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Η οικονομία τους πριν 50 χρόνια αποτελούσε το 28% της παγκόσμιας, ενώ σήμερα έχει συρρικνωθεί στο 15% και η τάση είναι να μειωθεί περαιτέρω. Αντίθετα, η Κίνα αναδείχθηκε ως η ανερχόμενη οικονομική και τεχνολογική δύναμη.
Οι ΗΠΑ είναι ο χαμένος της παγκοσμιοποίησης. Επιχειρούν δια της στρατιωτικής βίας να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους. Τη χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να ανακτήσουν το χαμένο οικονομικό έδαφος. Γι’ αυτό εντείνεται στα άκρα η επιθετικότητά τους. Προσπαθούν να επιβάλλουν το δόγμα Μονρόε, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία τους στη Λ. Αμερική, την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων των λαών της Λατινικής Αμερικής και ταυτόχρονα την εκδίωξη των ανταγωνιστών τους, πρωτίστως της Κίνας, από την περιοχή. Σταθεροποιώντας την “πίσω αυλή” τους, αντίστοιχα σχέδια έχουν φυσικά για όλο τον πλανήτη. Τα προσχήματα περί δημοκρατίας, εμπορίου ναρκωτικών δεν πείθουν κανέναν.
Στην πραγματικότητα όμως οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν αγώνα με το χρόνο. Οι επιτυχίες τους είναι πρόσκαιρες. Κλιμακώνουν την επιθετικότητα για να εκμεταλλευτούν τη στρατιωτική υπεροπλία που διαθέτουν μέχρι αυτή τη στιγμή. Η Κίνα απέχει ακόμη αρκετά από την απόκτηση στρατιωτικών δυνατοτήτων εφάμιλλων με των ΗΠΑ. Είναι όμως θέμα χρόνου να τις αποκτήσει. Η ανερχόμενη οικονομική της ισχύς της δίνει τη δυνατότητα να το επιτύχει. Πριν δέκα χρόνια η Κίνα θεωρούνταν “στρατιωτικός νάνος” μπροστά στις ΗΠΑ. Σήμερα όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα και σύντομα η ψαλίδα ισχύος θα κλείσει. Αυτό προσπαθούν να προλάβουν οι ΗΠΑ, να δράσουν άμεσα, μήπως προλάβουν. Από την άλλη η Κίνα ακολουθεί πολιτική στρατηγικής υπομονής. Αναμένει την οικονομική κυριαρχία να πέσει στα χέρια της ως ώριμο φρούτο.
Ένας άλλος παράγοντας που δεν θα επιτρέψει μεσοπρόθεσμα στις ΗΠΑ την επιτυχία των σχεδίων τους είναι οι αντιδράσεις των λαών. Η εφημερίδα του αμερικανικού κατεστημένου, η Ουάσιγκτον Ποστ, προειδοποιεί ότι η πολιτική αυτή θα φέρει ένα νέο κύμα αντιαμερικανισμού. Αυτό το ξέρει η ηγεσία των ΗΠΑ και δεν τολμά να βάλει πόδι στο έδαφος, να στείλει στρατεύματα. Απέτυχε στην Κούβα το 1961, στο Βιετνάμ, στη Σομαλία, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν πρόσφατα.
Σε κάθε περίπτωση έχει ανοίξει η πόρτα για τον αρμαγεδώνα. Απειλείται ο πλανήτης με ανείπωτη καταστροφή. Αυτή είναι μια προοπτική που η πολιτισμένη ανθρωπότητα οφείλει να την αποτρέψει. Και εμείς, στη μικρή γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ελλάδα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να απέχουμε πλήρως από κάθε άμεση ή έμμεση εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια πολιτική εκτός στρατιωτικών συνασπισμών, ουδετερόφιλη, φιλειρηνική.
