εφημ. One Voice, 25/8/2026

Η πρόσφατη δήλωση του υπουργού εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν-Γκβιρ ότι “πρέπει να σκοτώνουμε 30-40 Παλαισίνιους τη μέρα” προκάλεσε αίσθηση στη διεθνή κοινή γνώμη. Αλλά στην ουσία ο ακροδεξιός υπουργός διατύπωσε για πολλοστή φορά αυτό που και άλλοι αξιωματούχοι έχουν πει και κυρίως εκείνο που η κυβέρνηση πράττει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Η κυβέρνηση Νετανιάχου και όχι μόνο ο Μπεν-Γκβιρ είναι το πρόσωπο της σύγχρονης βαρβαρότητας.

Στο ίδιο πνεύμα εξάλλου βρίσκεται και η πρόσφατη ψήφιση νόμου που διευκολύνει την επιβολή από τα ισραηλινά στρατοδικεία της θανατικής ποινής δι’ απαγχονισμού σε Παλαιστίνιους κρατούμενους. Στην ίδια λογική βρίσκεται η νομοθεσία αλλά και οι πρακτικές των βασανιστηρίων που εφαρμόζονται έτσι κι αλλιώς εδώ και δεκαετίες. Στην ίδια αντίληψη βρίσκονται οι καθημερινές δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων, παιδιών, γυναικών όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Όχθη και αλλού. Οι καθημερινοί εξευτελισμοί, η βαναυσότητα, οι απάνθρωπες σαδιστικές πρακτικές που χρησιμοποιεί το ισραηλινό καθεστώς είναι τέτοιες που δεν τις χωρά ανθρώπου νους. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στο διεθνές δίκαιο για να αντιληφθεί ότι το Ισραήλ διαπράττει το έγκλημα της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης.

Το βάθρο της βαρβαρότητας εντοπίζεται στο γεγονός ότι το Ισραήλ διατηρεί υπό την κατοχή του την Παλαιστίνη εδώ και πολλές δεκαετίες. Αγνοεί επιδεικτικά τις δεκάδες αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται να έχουν το δικό τους πλήρως ανεξάρτητο κράτος. Αυτό αποτελεί στοιχειώδες δικαίωμα, όπως και κάθε λαού, σύμφωνα και με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Τούτη η βαρβαρότητα στηρίζεται πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, οικονομικά, ιδεολογικά από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Η Γερμανία και η βιομηχανία της, όχι μόνο η αμυντική, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στυλοβάτες της διαπραττόμενης γενοκτονίας. Σήμερα, το 1/3 περίπου των εισαγωγών του Ισραήλ προέρχεται από την ΕΕ όπως και το 1/3 των εξαγωγών του κατευθύνεται σε αυτήν. Η ΕΕ, αν ήθελε, μπορούσε εύκολα να κλείσει τη στρόφιγγα που τροφοδοτεί το Ισραήλ και να το εξαναγκάσει να επανεξετάσει τη στάση του. Οι ελληνικές κυβερνήσεις αναπτύσσοντας διαρκώς τη συμμαχία με το Ισραήλ έχουν καταστήσει συνένοχη τη χώρα μας. Την εκθέτουν επίσης στον κίνδυνο να βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανταγωνιστές του Ισραήλ, δηλαδή την Τουρκία.

Το σημαντικότερο είναι ότι ακόμη και η ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα μολύνει ηθικά, στρώνει το έδαφος για τη γενίκευση της, όπως η αρχική ανοχή στη βαρβαρότητα του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος άνοιξε το δρόμο για τη φρίκη του β’ παγκοσμίου πολέμου.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 20/8/2026

Η έκδοση των τουρκικών διαταγμάτων για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων με τις συγκεκεριμένες συντεταγμένες θέτει ξανά επί τάπητος, εμμέσως πλην σαφώς, τις επιδιώξεις της Άγκυρας, ακόμη και τις πλέον ακραίες, όπως η αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί διαφόρων νησίδων. Η κίνηση αυτή εντάσσεται σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τις αναβαθμισμένες σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Πλευρές της αναβάθμισης φάνηκαν στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ, στην αμυντική συνεργασία της με την ΕΕ, στο γεγονός ότι ξανάνοιξε η συζήτηση για ένταξη της Τουρκίας, στην επικείμενη πώληση τουρκικών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία και βέβαια στη δημιουργία του λεγόμενου “ισλαμικού ΝΑΤΟ”.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιδρά με το γνωστό τρόπο. Πρώτο, διακηρύσσει -και ορθά- ότι οι χαράξεις που επεκτείνονται εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων δεν μπορούν βάσει του διεθνούς δικαίου να καθορίζονται μονομερώς και είναι γι’ αυτό παράνομες. Αυτό είναι το ελάχιστο που έπρεπε να θέσει αλλά είναι απολύτως ανεπαρκές.

Δεύτερο, θα απευθυνθεί και πάλι στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ για να εισπράξει για πολλοστή φορά φιλικά χτυπήματα στην πλάτη ενώ παράλληλα οι εταίροι θα επιδεικνύουν ουσιαστική ανοχή στις τουρκικές κινήσεις.

Τρίτο, συνεχίζει την πολιτική του πρόθυμου εταίρου, που δεν διανοείται να ασκήσει ούτε ένα βέτο, συμβάλλοντας στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς (Ιράν, Ουκρανία).

Τέταρτο, απομονώνει διαρκώς την Ελλάδα με τη στρατηγική συμμαχία με το γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ και τη θέτει δυνητικά στο στόχαστρο των ανταγωνιστών του.

Πέμπτο, προβαίνει σε κινήσεις για όφελος των πολυεθνικών όπως οι έρευνες της Chevron νότια της Κρήτης, εκτός χωρικών υδάτων, προκαλώντας και δίνοντας επιχειρήματα στην Τουρκία.

Είναι φανερό ότι η επιμονή σε αυτή την πολιτική, την οποία με παραλλαγές έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις, οδηγεί βήμα βήμα σε αδιέξοδο. Θέτει σε κίνδυνο τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού και την ειρήνη. Η Ελλάδα σύρεται πίσω από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, οι οποίες νοιάζονται προφανώς για τα συμφέροντά τους. Και τα συμφέροντά τους βρίσκονται στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση με εκείνα της Τουρκίας, παρά τις όποιες τυχόν μικροαντιθέσεις. Άρα με μαθηματική ακρίβεια η χώρα μας θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως ακριβώς συνέβη επανειλημμένα στο παρελθόν, από το Κυπριακό μέχρι τα Ίμια.

Γιατί να μην ακολουθήσει η χώρα μας την πολιτική του “επιτήδειου ουδέτερου”, που δεν συμμετέχει στις αντιπαραθέσεις των μεγάλων δυνάμεων αλλά ευλύγιστα αξιοποιεί τις αντιθέσεις τους; Γιατί να μην αναζητήσει τη διπλωματική στήριξη άλλων ισχυρών χωρών όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, οι χώρες BRICS; Γιατί να αποξενώνεται από τα αραβικά κράτη μέσω της πρόσδεσής της στο Ισραήλ; Γιατί να συμμετέχει σε πολέμους και σε συμμαχίες που αποδεδειγμένα ανέχονται ή και στηρίζουν τις αντίθετες στο διεθνές δίκαιο αξιώσεις του τουρκικού αντιδραστικού καθεστώτος;

Εφημερίδα των Συντακτών, 13/8/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/1447046/fintel-kastro/

Ο Φιντέλ Κάστρο, μια από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα, γεννήθηκε πριν 100 χρόνια στις 13 Αυγούστου. Αναδείχθηκε σε κορυφαίο επαναστάτη και πολιτικό διεθνούς εμβέλειας, που έμεινε συνεπής στις ιδέες του μέχρι το τέλος. Διακρινόταν για τη φιλομάθεια, την ευρυμάθεια, τη συνεχή δραστηριότητα και εγρήγορση. Χαρακτηριζόταν από ακλόνητη ακεραιότητα και σεμνότητα.

Ο ίδιος έλεγε πως “δεν ήμουν γιος εργάτη, ούτε και μου έλειπαν οι υλικοί και κοινωνικοί πόροι για μια ζωή σχετικά άνετη. Μπορώ να πω ότι γλύτωσα ως εκ θαύματος από τον πλούτο”. Η ευαισθησία και η ανθρωπιά του τον οδήγησαν στους δρόμους της επανάστασης. Εξελίχθηκε σε εμπνευσμένο πολιτικό και στρατιωτικό επαναστάτη ηγέτη. Έχαιρε ευρύτερης εκτίμησης και σεβασμού. Η CIA οργάνωσε 638 απόπειρες δολοφονίας του.

O Κάστρο υπήρξε επαναστάτης, αδιάλλακτος αντίπαλος της κοινωνικής αδικίας, της ανισότητας, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και καταλήστευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, του δεσποτισμού, της τυραννίας. Συνεισέφερε μάλιστα μερικές ξεχωριστές πλευρές, δικές του πινελιές στη θεωρία και πράξη της κοινωνικής αλλαγής.

Το πρώτο είναι ότι έδινε ιδιαίτερη σημασία στο λαϊκό παράγοντα, στον άνθρωπο, στην ανάγκη να πείθονται οι άνθρωποι, να κερδίζονται με τις επαναστατικές ιδέες, να παρακινούνται μέσω του παραδείγματος και των στέρεων επιχειρημάτων. “Το σημαντικό δεν είναι να δίνεις διαταγές αλλά να πείθεις”, τόνιζε.

Το δεύτερο είναι ότι η υποστήριξη της αλήθειας είχε θεμελιώδη ρόλο στο σύστημα σκέψης και αξιών του. Υπενθύμιζε τακτικά ότι “δεν υπάρχει καλύτερη τακτική, ούτε καλύτερη στρατηγική από την πάλη με καθαρά όπλα, να παλεύεις με την αλήθεια, γιατί είναι τα μόνα όπλα που εμπνέουν εμπιστοσύνη, που εμπνέουν πίστη, ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ηθική”.

Το τρίτο είναι η επιμονή του στην επαναστατική ηθική. Ο σεβασμός του ανθρώπου, ακόμη και των αντίπαλων στρατιωτών στη μάχη ήταν η ηθικο-πολιτική του πυξίδα. Επέμενε πως“η αξιοπρέπεια, η ηθική και η αλήθεια είναι ανίκητα όπλα”.

Το τέταρτο είναι η διαλεκτική, μη δογματική προσέγγιση της θεωρίας. Γι’ αυτό υπογράμμιζε ότι “αυτό που μας οδήγησε στη νίκη, αυτό που μας έφερε ως εδώ που είμαστε σήμερα, είναι η ερμηνεία του μαρξισμού-λενινισμού με δημιουργικό και πρωτότυπο τρόπο, είναι ότι δεν αφήσαμε να μας επιβαρύνουν τα δόγματα”.

Το πέμπτο είναι η προσπάθειά του να πετυχαίνει κάθε φορά τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση ανθρώπων, τη μέγιστη δυνατή ενότητα και συγκέντρωση δυνάμεων ενάντια στον κύριο κάθε φορά εχθρό, και όλα αυτά χωρίς εκπτώσεις από τη βασική επαναστατική κατεύθυνση. Διακήρυσσε την ευλυγισία στις μεθόδους και την απόλυτη σταθερότητα στις αρχές και στους στόχους.

Το έκτο είναι ότι ο Φιντέλ Κάστρο μίλησε καθαρά, ήδη το 1992 στον ΟΗΕ, για τον κίνδυνο αφανισμού του ανθρώπινου είδους όχι μόνο λόγω της πιθανότητας χρήσης πυρηνικών όπλων αλλά εξαιτίας της καταστροφής του περιβάλλοντος και της κλιματικής κρίσης. Επισήμανε τις βαριές ευθύνες του καπιταλιστικού συστήματος, της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας και των κυβερνήσεων για το διαφαινόμενο αδιέξοδο. Έγραφε επίσης το 2010 ότι “πολλοί λίγοι φαντάζονται πόσο κοντά μπορεί να είναι η εξαφάνιση του είδους μας”. Ταυτόχρονα όμως εξέφραζε την αισιοδοξία του ότι το ανθρώπινο είδος, οι λαοί θα βρουν τον τρόπο να εγερθούν και να αλλάξουν ριζικά την κατάσταση.

Την 1η Μαϊου 2000 στην Πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα είχε συνοψίσει την αντίληψή του ως εξής: “Επανάσταση είναι ισότητα και ελευθερία πλήρεις, είναι να σε μεταχειρίζονται και να μεταχειρίζεσαι τους άλλους ως ανθρώπινες υπάρξεις, είναι να υπερασπίζεσαι αξίες για τις οποίες αξίζει κάθε θυσία, είναι σεμνότητα, ανιδιοτέλεια, αλτρουισμός, αλληλεγγύη, ηρωισμός, είναι να παλεύεις με τόλμη, εξυπνάδα και ρεαλισμό, είναι να μην ψεύδεσαι ποτέ και να μην παραβιάζεις τις ηθικές αρχές, είναι βαθιά πεποίθηση ότι δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο ικανή να κατανικήσει τη δύναμη της αλήθειας και των ιδεών. Επανάσταση είναι ενότητα, είναι ανεξαρτησία, είναι να παλεύεις για τα όνειρά μας για δικαιοσύνη στην Κούβα και σε όλο τον κόσμο, που είναι η βάση του πατριωτισμού μας, του σοσιαλισμού μας, και του διεθνισμού μας”.

Ήταν ο Φιντέλ Κάστρο αλάνθαστος; Προφανώς όχι, καθώς κανένας δεν μπορεί να είναι. Ήταν όμως αδιαμφισβήτητα ένας άνθρωπος του μέλλοντος. Καθώς η σημερινή εποχή μαστίζεται στο έπακρο από όλα εκείνα τα οποία αντιπάλεψε ο Κάστρο, η θεωρία και η πράξη του έχουν να προσφέρουν στον 21ο αιώνα τις αξίες και το όραμα ενός αυριανού καλύτερου, ασφαλέστερου κόσμου.

εφημ . Documento, 2/8/2026

Οι δημοσκοπήσεις και όλα τα στοιχεία δείχνουν τη βαθιά και δικαιολογημένη δυσπιστία του λαού προς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τις όποιες παραλλαγές του. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να προσεγγίσει υψηλά ποσοστά αποδοχής ενώ το ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής είναι χαμηλό.

Παράλληλα, η επιδείνωση των συνθηκών ζωής των εργαζομένων θα συνεχιστεί. Η παγκόσμια και εσωτερική κρίση, μαζί με τις κυρίαρχες πολιτικές, στις διάφορες παραλλαγές τους, οδηγούν σε ολοένα και μεγαλύτερη φτωχοποίηση των πολλών και ταυτόχρονα συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων. Οι ανισότητες κάθε μέρα γίνονται πιο κραυγαλέες από ποτέ. Σε αυτό το πλαίσιο οι μικροπαρεμβάσεις ανακούφισης δεν μπορούν να ανατρέψουν τη γενική τάση φτωχοποίησης αλλά μόνο να προσφέρουν παροδική ελάφρυνση που γρήγορα εξανεμίζεται.

Απαιτείται μια στροφή, αν θέλουμε να αντιμετωπιστεί η ρίζα των προβλημάτων και να βελτιωθεί η κατάσταση (βλ. περισσότερα στο Δ. Καλτσώνης, Θ. Μαριόλης, Κ. Παπουλής, Μετωπικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, εκδ. Κοροντζή). Για παράδειγμα, ως άμεσο μέτρο απαιτείται η πραγματική αντιμετώπιση της ακρίβειας, που μπορεί να γίνει μόνον με δραστικό περιορισμό των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων. Απαιτείται επίσης η επιβολή προοδευτικής φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο με ταυτόχρονη ελάφρυνση της φορολόγησης των μισθωτών και των μικρομεσαίων.

Από εκεί και πέρα χρειάζεται μια δέσμη παρεμβάσεων για βαθύτερες αλλαγές με στόχο την ανάταξη της οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Υπάρχει πληθώρα μελετών και ερευνών συναδέλφων οικονομολόγων και πολιτικών επιστημόνων που τεκμηριώνουν τη δυνατότητα και την αναγκαιότητά τους.

Μια πρώτη δέσμη πρέπει να είναι η εθνικοποίηση των πρώην ΔΕΚΟ και άλλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, ιδίως των τραπεζών, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα χάραξης οικονομικής πολιτικής και ελάφρυνσης των βαρών που πέφτουν στις πλάτες των ασθενέστερων. Μαζί με αυτό χρειάζεται ένα Εθνικό Δημοκρατικό Σχέδιο κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης με στόχο την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της αγροτικής παραγωγής, την προστασία των μικρών επιχειρήσεων.

Ταυτόχρονα απαιτείται στροφή στην κοινωνική πολιτική ξεκινώντας με την κατάργηση όλης της αντεργατικής – αντικοινωνικής νομοθεσίας και του νόμου για τα ιδιωτικά “πανεπιστήμια”. Είναι αναγκαίος ο υπερδιπλασιασμός των κρατικών δαπανών για την παιδεία και την υγεία με στόχο τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων αλλά και τη δημιουργία όρων για την οικονομική ανάπτυξη.

Η εφαρμογή των ανωτέρω θα σκοντάψει δίχως άλλο στους περιορισμούς και τις πολιτικές που επιβάλλει η ΕΕ. Χρειάζεται επομένως αναπροσανατολισμός με αναζήτηση οικονομικών συνεργασιών με άλλες χώρες (Κίνα, χώρες BRICS κά.) και απειθαρχία και αποδέσμευση από τις κατευθύνσεις της παρακμάζουσας ΕΕ. Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής επείγει η υπεράσπιση της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου και η πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τους πολέμους (Ιράν, Ουκρανία) και τους κάθε λογής στρατιωτικούς συνασπισμούς.

Όλα αυτά πρέπει να συνοδευθούν από μέτρα ριζικού εκδημοκρατισμού, που θα ξηλώσουν το διεφθαρμένο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό που το στηρίζει.

Γνωρίζω ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα φαντάζει και είναι ριζοσπαστικό. Όμως σε περιόδους κρίσεων, τα ημίμετρα οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση στην ανακύκλωση των προβλημάτων. Η ελπίδα χρειάζεται τόλμη. Αλλιώς η πικρή απογοήτευση θα περιμένει και πάλι στη γωνία.