Συνέντευξη στον Θανάση Καραμπάτσο, εφημ. Documento, 5/4/2026

https://www.documentonews.gr/article/enas-laos-pou-palevei-gia-tin-patrida-tou-einai-aittitos-o-d-kaltsonis-kathigitis-panteiou-sto-documento/

* Στο βιβλίο σας για την τέχνη του πολέμου αναφέρεστε στον κομβικό ρόλο των πληροφοριών και στην κατανόηση του αντιπάλου. Γιατί ο πρόεδρος της υπερδύναμης με τέτοια θεσμική μνήμη σε συγκρούσεις επέδειξε αλαζονεία και απαξίωσε τις υπηρεσίες πληροφοριών;

Η βαθιά κατανόηση τόσο των φίλιων δυνάμεων όσο και των αντιπάλων είναι αποφασιστικής σημασίας σε κάθε πολιτική ή στρατιωτική σύγκρουση. Δεν αρκεί απλά η καλή πληροφόρηση για τα όπλα, την οικονομία, τις υποδομές, τη γεωγραφία. Χρειάζεται κάτι ουσιαστικότερο: η κατανόηση των κοινωνικο-πολιτικών διεργασιών τόσο στη χώρα σου όσο και στην αντίπαλη χώρα.

Η θεσμική μνήμη προφανώς υπάρχει στις ΗΠΑ αλλά ταυτόχρονα κάθε κυβέρνηση και τα εκάστοτε ηγετικά πρόσωπα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες επίσης κάθε φορά είναι διαφορετικές, ακόμη και όταν οι βασικές τους συντεταγμένες δεν έχουν μεταβληθεί.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιδεικνύει υπέρμετρη αλαζονεία και βαναυσότητα αλλά στην πραγματικότητα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Προσπαθεί αγωνιωδώς να προλάβει την εκτίναξη της κινεζικής ισχύος και γι’ αυτό χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της υπεροπλία, για όσο καιρό την διαθέτει, προκειμένου να ανακτήσει “έδαφος” και να στριμώξει οικονομικά στρατιωτικά, πολιτικά την Κίνα. Στην προσπάθειά της αυτή δεν υπολογίζει όμως τον παράγοντα “αντίσταση των λαών”, ο οποίος έρχεται ολοένα και πιο δυναμικά στο προσκήνιο. Η αντίσταση του ιρανικού λαού, του λαού του Λιβάνου αλλά και τα αντιπολεμικά κινήματα σε όλες τις χώρες, που σιγά σιγά ενισχύονται, θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες.

* Η Β. Κορέα απέκτησε αποτρεπτική ισχύ και διαπραγματεύτηκε με τον Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του. Το ίδιο δεν επιδιώκει το Ιράν με την απόκτηση πυρηνικών όπλων;

Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμυνά της. Το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού αφορά όλες τις χώρες και πρωτίστως τις μεγάλες δυνάμεις και τις ΗΠΑ. Εξάλλου, γιατί το Ισραήλ μπορεί να έχει ενώ το Ιράν όχι; Η αξίωση των ΗΠΑ να καθορίσουν το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν είναι παράλογη και αντίθετη στο διεθνές δίκαιο.

* Αναφερθήκατε στο βιβλίο σας στον Κάστρο που δήλωνε ότι η χώρα διαθέτει έναν στρατό τακτικό κι έναν αντάρτικο. Αυτό το δόγμα ακολουθεί και το Ιράν. Μπορεί να επιτύχει;

Το αμυντικό δόγμα της Κούβας βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Αν υπάρξει εισβολή, ακόμη και αν ο εισβολέας καταφέρει να επιβληθεί, θα τον αναμένει ένας λαϊκός αγώνας σε κάθε γωνιά γεγονός που θα σήμαινε πολύ μεγάλες ανθρώπινες απώλειες για τον εισβολέα. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι ΗΠΑ, το βίωσαν κατά την προσπάθεια εισβολής τους στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 και γι’ αυτό αποφεύγουν να αναμετρηθούν στρατιωτικά με την Κούβα. Επιλέγουν να την στραγγαλίσουν οικονομικά επιβάλλοντας όχι μόνο τα γνωστά εδώ και δεκαετίες μέτρα οικονομικού αποκλεισμού αλλά έναν καθολικό ναυτικό αποκλεισμό. Η Κούβα είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι. Παρόλα αυτά ο λαός της Κούβας αντέχει και στη συντριπτική του πλειοψηφία αντιστέκεται σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Η κατάσταση στο Ιράν είναι κάπως διαφορετική. Το Ιράν είναι πιο αναπτυγμένη χώρα, έχει πολύ μεγαλύτερες βιομηχανικές και αμυντικές δυνατότητες από την Κούβα, απέχει γεωγραφικά από τις ΗΠΑ, βρίσκεται εγγύτερα στη Ρωσία και την Κίνα. Χρησιμοποιεί μεθόδους ασύμμετρου πολέμου βασιζόμενη σε έναν τύπο βληματοκεντρικού πολέμου, με διασπορά των όπλων της, ευκινησία και σχετική αποκέντρωση αποφάσεων. Ανακτά βαθμιαία την πρωτοβουλία επιδεικνύοντας ενεργητικότητα, αντοχή και ευλυγισία. Προκαλεί οικονομική, πολιτική και ηθική φθορά στον αντίπαλο του. Ωστόσο η εσωτερική κατάσταση διαφέρει από της Κούβας καθώς το ιρανικό καθεστώς αντιμετώπιζε (τουλάχιστον πριν τον πόλεμο, γιατί τώρα λογικά επικρατεί κάποια εθνική σύμπνοια) εσωτερική αμφισβήτηση από σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο λαϊκός ασύμμετρος πόλεμος, η λαϊκή ομοψυχία, η εφευρετικότητα, η αντοχή έχουν κατανικήσει τους πλέον ισχυρούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς. Στο βιβλίο μου “Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία” αναφέρομαι διεξοδικά στο θέμα, με πολλά ιστορικά παραδείγματα.

* Το εμπάργκο στην Κούβα μπορεί να βγάλει τους Κουβανούς στον κόσμο; Αντίστοιχα οι βομβαρδισμοί στο Ιράν;

Οι πόλεμοι, και εδώ περιλαμβάνονται και οι οικονομικοί πόλεμοι όπως αυτός εναντίον της Κούβας, έχουν ως αναπόφευκτη συνέπεια τη δημιουργία κυμάτων εκατομμυρίων ξεριζωμένων και ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Ας μην προκαταλαμβάνουμε όμως το αποτέλεσμα των πολέμων των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν και στην Κούβα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα βγουν νικήτριες.

* Θα αναλάβει πρωτοβουλίες η Κίνα επειδή έχει υποδειχτεί εδώ και χρόνια από Αμερικανούς πολιτικούς ως πρωτεύων στόχος ή θα ακολουθήσει το δόγμα του Σουν Τζου περιμένοντας το ρεύμα του ποταμού να εκβράσει το πτώμα του εχθρού;

Πολύ ορθά το θέτετε. Με μια πρώτη ματιά, μάλλον επιφανειακή, η Κίνα βρίσκεται ενώπιον ενός διλήμματος. Οι ΗΠΑ με την επιθετικότητά τους στη Βενεζουέλα, στο Ιράν και αλλού επιχειρούν να περικυκλώσουν οικονομικά και στρατιωτικά την Κίνα. Αν δεν αντιδράσει θα βρεθεί σε μια εξαιρετικά δυσχερή θέση. Αν αντιδράσει άμεσα κινδυνεύει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ, πριν ακόμη καταφέρει να αποκτήσει μια στρατιωτική ισορροπία.

Αλλά η Κίνα δεν πέφτει στην παγίδα, η πολιτική της χαρακτηρίζεται από στρατηγική υπομονή. Κινείται διακριτικά, όπως για παράδειγμα με την διακριτική ενίσχυση της Ρωσίας, και παράλληλα χτυπάει τις ΗΠΑ στο αδύναμο σημείο τους, στην οικονομία. Η Κίνα περιμένει να πέσει η παγκόσμια ηγεμονία στα χέρια της σαν ώριμο φρούτο.

* Τα Δαρδανέλια έχουν δείξει ότι οι αυτοκρατορίες μπορεί να υποστούν συντριπτική ήττα αν επιλέξουν λάθος πεδίο μάχης. Τα στενά του Ορμούζ είναι ένα ιστορικό ανάλογο; 

Στην πολιτική όσο και στον πόλεμο έχει μεγάλη σημασία να επιλέξει κανείς τη θεματική, τον τόπο και τον χρόνο της αντιπαράθεσης, έτσι ώστε να πολλαπλασιάζουν, αν είναι δυνατό, τις πιθανότητες επικράτησης. Τα στενά του Ορμούζ, όπως γενικότερα τα στενά, παρέχουν πλεονέκτημα στο αδύναμο μέρος, ειδικά αν χρησιμοποιεί μη συμβατικές μεθόδους ασύμμετρου πολέμου. Ας σκεφτούμε και ένα δικό μας ιστορικό παράδειγμα: τη μάχη στα Δερβενάκια. Ο περιορισμένος χώρος καθιστά δυσκίνητες τις ισχυρές δυνάμεις και τις μεγάλες εξοπλιστικές πλατφόρμες όπως για παράδειγμα τα αεροπλανοφόρα. Σε τέτοιες συνθήκες το περιθώριο ελιγμών είναι ακόμη πιο περιορισμένο.

* Ποιος ο ρόλος της ψυχολογίας και της ηγεσίας στον πόλεμο; Το Ιράν ή η Κούβα χρειάζονται «ηγέτη» ή εμψυχωτή;

Ο ψυχολογικός και ηθικός παράγοντας στους πολέμους είναι καθοριστικός. Γι΄αυτό ο Τραμπ απειλεί, εκφοβίζει, προσπαθεί να δημιουργεί σύγχυση. Αλλά ένας λαός που παλεύει για το δίκιο του, για την πατρίδα του είναι σε τελική ανάλυση αήττητος, ακόμη και αν ο αγώνας του χρειαστεί να περάσει από πολλές και μακροχρόνιες διακυμάνσεις και βαριές θυσίες. Από την ελληνική εμπειρία, το 1821 αλλά και η αντίσταση 1941-1944 το αποδεικνύουν περίτρανα.

Όποια ηγεσία υπηρετεί και βρίσκεται σε στενή επαφή με το λαό, αποδεικνύεται ακατανίκητη. Αν υπάρχουν ρωγμές ανάμεσά τους, τότε ενδέχεται από εκεί να διεισδύσει ο εχθρός.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3/4/2026

Η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες είχε πει το 1950 ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος στο ρόλο του βρετανικού και του αμερικανικού παράγοντα. Σε μια παρόμοια κατάσταση βρίσκεται σήμερα η χώρα μας σε σχέση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Από τη μια πλευρά, οι ΗΠΑ εκδηλώνουν μια έντονη επιθετικότητα, συνεχίζουν τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, στραγγαλίζουν οικονομικά το λαό της Κούβας επιβάλλοντας ουσιαστικά ναυτικό αποκλεισμό. Από την άλλη, με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι η ΕΕ κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Η ΕΕ δεν έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή δεν καταδίκασε τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, παρά το γεγονός ότι παραβιάζονται οι πλέον θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου: η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση της απειλής χρήσης βίας, της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων κρατών κλπ.

Αντί γι’ αυτό, οι χώρες της ΕΕ καταδίκασαν το Ιράν, επειδή εξαπολύει πλήγματα ενάντια στο Ισραήλ και σε εκείνες τις αραβικές χώρες που έχουν αμερικανικές βάσεις. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας η ΕΕ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοάμυνας στο Ιράν ενώ βάφτισε αυτοάμυνα του Ισραήλ τη γενοκτονία στη Γάζα. Mόνη, σχετική εξαίρεση είναι η κυβέρνηση της Ισπανίας που καταδίκασε μεν τον πόλεμο στο Ιράν αλλά έστειλε από την άλλη πολεμικό σκάφος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία διστάζουν να εμπλακούν πιο άμεσα στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Σημεία τριβής με τις ΗΠΑ είναι ο επιμερισμός του κόστους του πολέμου και ο βαθμός συμμετοχής στη λεία. Και μαζί ελλοχεύει ο φόβος των λαϊκών αντιδράσεων. Όλα αυτά εξηγούν τη στάση τους ότι “δεν είναι ο δικός τους πόλεμος” και η μη παροχή κάποιων διευκολύνσεων στις ΗΠΑ.

Και η Ελλάδα; Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα μας στα πιο επικίνδυνα μονοπάτια. Βήμα βήμα την ενσωματώνει ολοένα περισσότερο στον πολεμικό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Μερικά από αυτά τα βήματα είναι η συστοιχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία, οι ελληνικές φρεγάτες στην ευρύτερη περιοχή, τα ελληνικά αεροσκάφη και η φρεγάτα στην Κύπρο για να διαφυλάττουν τις βρετανικές βάσεις, οι αμερικανονατοϊκές βάσεις στην Ελλάδα που διευκολύνουν τη διεξαγωγή των επιθετικών ενεργειών των ΗΠΑ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τo Ισραήλ.

Ενώπιον της βαρβαρότητας και της επικίνδυνης κατάστασης που διαμορφώνεται για τον ελληνικό λαό και την ανθρωπότητα, απαιτείται η άμεση, πλήρης, απόλυτη απεμπλοκή από τον πόλεμο. Αυτή θα ήταν η μέγιστη συμβολή όχι μόνο στην ασφάλεια του ελληνικού λαού αλλά στην ειρήνη γενικότερα.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/3/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/03/17/opinions/egklovismenoicrse-pagida-cr/

Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο. Όλες οι θεμελιώδεις αξίες και κανόνες έχουν πλήρως παραμεριστεί. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θέλουν να επιλέγουν τους κυβερνώντες των άλλων χωρών, να ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, τα λιμάνια, τις βασικές υποδομές τους. Επιδιώκουν να αποφασίζουν αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία των άλλων, να επιβάλλουν τη συνεργασία τους με όρους λεόντειους. Για την επιβολή των στόχων αυτών δεν χρησιμοποιούν πλέον κανένα πρόσχημα. Επιτίθενται, βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, δολοφονούν ξένους ηγέτες και χιλιάδες αθώους πολίτες, καταστρέφουν τις υποδομές και τις πόλεις, προσπαθούν να αρπάξουν και να καταληστεύσουν. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ας μην εξωραϊζουμε την πραγματικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει αυτήν τη χιτλερικής έμπνευσης πολιτική. Όχι μόνο αρνείται να καταδικάσει το βιασμό του διεθνούς δικαίου, αλλά συμμετέχει στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει με λεκτικούς ακροβατισμούς. Συμμετέχει με τη χρησιμοποίηση των αμερικανονατοϊκών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων για τους σκοπούς του πολέμου όπως και με την αποστολή οπλικών συστημάτων στη Μ. Ανατολή. Συμμετοχή στον πόλεμο συνιστά και η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, αφού ο στόχος είναι η προστασία των εκεί βρετανικών βάσεων από ιρανικά αντίποινα.

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό στην παγίδα του πολέμου, χωρίς μάλιστα να υπολογίζει ότι αύριο μπορεί η Ελλάδα να γίνει άμεσος στόχος αντιποίνων αλλά και θύμα ανάλογων άνομων επιδιώξεων των ισχυρών, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Ήδη η αποστολή στην Κύπρο έδωσε μια καλή ευκαιρία στην Τουρκία να ενισχύσει την παρουσία της εκεί.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο και σε μια παγίδα κλιμάκωσης στο Ιράν τη στιγμή που ακόμη και παραδοσιακοί τους σύμμαχοι τείνουν να πάρουν κάποιες αποστάσεις με την άρνηση να στείλουν πολεμικά πλοία στα στενά του Ορμούζ. Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας είναι τεράστιοι.

Χρειάζεται πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο και ριζική στροφή προς την υπεράσπιση των θεμελιωδών αξιών: της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, την καταδίκη των επιθετικών πολέμων και της απειλής χρήσης βίας, το δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό και πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν.

εφημ. Πριν, 15/1/2026

https://prin.gr/2026/03/%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84/

Η Κούβα μιλά με το κεφάλι ψηλά. Αυτή ήταν μια φράση που χρησιμοποίησε ο Φιδέλ Κάστρο στην πρώτη του ομιλία στον ΟΗΕ το 1960, λίγους μήνες αφότου νίκησε η επανάσταση. Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διεθνές Βήμα και περιλαμβάνει ομιλίες του Κάστρο και του Τσε στον ΟΗΕ.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό βιβλίο, όπου ο λόγος των επαναστατών ρέει απλός αλλά και τεκμηριωμένος. Κυρίως όμως, είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο, όχι μόνο γιατί αναφέρεται στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ έναντι της Κούβας αλλά και γιατί αναφέρεται σε όλα ανεξαιρέτως τα καυτά προβλήματα της ανθρωπότητας, που με περισσή διαύγεια και διορατικότητα ανέλυσαν οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες.

Οι ομιλίες τους διαπερνώνται από μερικές θεμελιώδεις αξίες και αρχές, οι οποίες είναι ακόμη πιο επίκαιρες στο σύγχρονο κόσμο μας. Πρωτίστως οι Κάστρο και Γκεβάρα αναφέρθηκαν στην ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο) των αδύναμων χωρών έναντι των επιβουλών του ιμπεριαλισμού. Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων υπήρξε πρωταρχικό, θεμελιώδες μέλημα της Κουβανικής επανάστασης, όχι μόνο για να προστατεύσει τον εαυτό της αλλά και για την υπεράσπιση κάθε άλλης χώρας μπροστά στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Με δριμύτητα επίσης οι Κάστρο και Γκεβάρα καταδίκασαν στις ομιλίες τους τους επιθετικούς πολέμους, τη χρήση βίας και την απειλή χρήσης βίας, που είναι κλασικά όπλα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και βρίσκονται με ιδιαίτερη ένταση στην ημερήσια διάταξη στις μέρες μας.

Ο Φιδέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα υπερασπίστηκαν με δυναμισμό και στέρεα επιχειρήματα το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό, πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν, ενάντια στις πολύμορφες παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στο εσωτερικό τρίτων χωρών. Υπερασπίστηκαν με σθένος και ζήλο το δικαίωμα της κάθε χώρας και του κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους ώστε να μην γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης. Υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του Κουβανικού λαού αλλά και κάθε λαού να εθνικοποιεί τα μέσα παραγωγής. Οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες αναφέρθηκαν στην ανάγκη να εξαλειφθεί η κοινωνική ανισότητα και αδικία, να μπει τέλος στην τυραννία, στο δεσποτισμό στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Μίλησαν με πολύ συγκεκριμένες, επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για την ανάγκη αλλά και για την πρακτική δυνατότητα να οικοδομηθεί μια νέα διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων που θα εξαλείφει τις ανισότητες και την εκμετάλλευση. “Η εκμετάλλευση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες πρέπει να σταματήσει!”, συνόψισε τη συζήτηση ο Φιδέλ Κάστρο.

Εντυπωσιακός επίσης είναι ο αέρας ηθικής υπεροχής, ανθρωπισμού και αλήθειας που αποπνέουν αυτές οι ομιλίες. “Πρέπει να δηλώσω ότι ήρθαμε εδώ απαλλαγμένοι από κάθε προκατάληψη, να αναλύσουμε με αντικειμενικότητα τα ζητήματα, χωρίς φόβο για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι και χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες της στάσης μας. Είμασταν έντιμοι και ειλικρινείς… Αυτά τα λόγια είναι σκληρά αλλά είναι αληθινά και δίκαια”, είπε ο Φ. Κάστρο αναλύοντας τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου.

Οι ομιλίες των Φιδέλ Κάστρο και Ερνέστο Τσε Γκεβάρα διακρίνονται για το σφρίγος αλλά και την απλότητά τους, αποπνέουν ένα πνεύμα αντίστασης, αξιοπρέπειας, ανθρωπισμού. Αποτελούν επίσης ένα σάλπισμα ενότητας των επαναστατικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων καθώς και σύγκλισης της προοδευτικής ανθρωπότητας γύρω από συγκεκριμένους στόχους.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βιβλίο – οδηγό για τη νέα επικίνδυνη και σκοτεινή εποχή στην οποία έχει εισέλθει η ανθρωπότητα.

εφημ. One Voice, 9/3/2026

https://1voice.gr/trabismos-o-chitlerismos-tis-epochis-mas/

Ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν δεν γίνεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Εξάλλου Ισραήλ και Πακιστάν, χώρες της περιοχής, διαθέτουν πυρηνικά όπλα και ουδείς ενοχλείται. Ο πόλεμος δεν γίνεται ούτε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες του Κόπλου έχουν εξίσου, ή μάλλον, περισσότερο αιμοσταγή καθεστώτα και αποτελούν αγαπημένους συμμάχους των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος διεξάγεται για να επιβάλλουν φιλοαμερικανική κυβέρνηση στο Ιράν. Όμως η ακραία επιθετικότητα δείχνει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ τους αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου, ενώ πριν λίγα χρόνια έπεσε στο 15,6% και η πτωτική πορεία συνεχίζεται. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν οικονομικό έδαφος μέσω των πολέμων όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις, να λεηλατήσουν, να σφίξουν τον κλοιό γύρω από την Κίνα.

Στην πραγματικότητα ο πρόεδρος Τραμπ λέει ανοιχτά στις μικρές ακόμη και στις μεσαίες χώρες: θα διαλέγουμε εμείς (οι ΗΠΑ) ποιοί θα σας κυβερνούν, θα ελέγχουμε εμείς τις πλουτοπαραγωγικές σας πηγές, τα λιμάνια σας, τις βασικές υποδομές. Θα αποφασίζουμε εμείς αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία σας, με ποιούς θα συνεργάζεστε, θα αγοράζετε τα προϊόντα μας (ας είναι και ακριβότερα), θα αποφασίζουμε εμείς ότι δεν θα έχετε δημόσια παιδεία και υγεία, ότι θα έχετε μισθούς πείνας. Αν τα αρνείστε όλα αυτά, τότε θα σας βομβαρδίζουμε ανηλεώς, θα δολοφονούμε τους ηγέτες σας, θα σκοτώνουμε τα παιδιά σας, θα έχετε χιλιάδες νεκρούς, θα καταστρέφουμε τις υποδομές και τις πόλεις σας, θα αρπάζουμε τις εκτάσεις που ορεγόμαστε. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Ο τραμπισμός είναι στην ουσία ο χιτλερισμός της εποχής μας.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλη την προοδευτική ανθρωπότητα είναι: θα αποδεχθεί αυτό το μέλλον; Προφανώς όχι. Θα αντιταχθεί. Έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο και χρήσιμο είναι να το συνειδητοποιήσουμε.

Εφημερίδα των Συντακτών, 3/3/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/502898_trigono-ipa-iran-kina

Ο πραγματικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν είναι η Κίνα. Επιθυμούν να εγκαταστήσουν μια βολική κυβέρνηση στο Ιράν για να στερήσουν την Κίνα από έναν οικονομικό εταίρο, να της προκαλέσουν πετρελαϊκή και οικονομική ασφυξία.

Η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ δείχνει ότι βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ των ΗΠΑ αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πριν είκοσι το 23,5% ενώ πριν λίγα χρόνια το 15,6%. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Το μερίδιό της στη διεθνή μεταποίηση βρισκόταν το 2004 στο 31% ενώ εκτιμάται ότι το 2030 θα φθάσει στο 45%. Το 2023 εγκατέστησε υπερδιπλάσια βιομηχανικά ρομπότ από ό,τι η Ιαπωνία, οι ΗΠΑ, η Νότια Κορέα και η Γερμανία μαζί. Είναι πρωτοπόρος στην εξόρυξη των σπάνιων γαιών αλλά και στην επεξεργασία τους. Η Κίνα είναι η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία.

Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν έδαφος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσω των πολέμων, όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις και για να ωθήσουν την Κίνα σε μια πρόωρη σύγκρουση.

Αντίστροφα η Κίνα αποφεύγει την όποια στρατιωτική αντιπαράθεση, μέχρι τουλάχιστον να αυξήσει το στρατιωτικό της δυναμικό σε επίπεδο αντίστοιχο των ΗΠΑ, κι αυτό θα συμβεί σε λίγα μόνο χρόνια. Ακολουθεί κατά βάση την ιστορική γραμμή Ντενγκ: “να παρατηρείς ήρεμα, να κρύβεις τις ικανότητές σου, να περιμένεις τη στιγμή σου, να κρατάς χαμηλό προφίλ, να μην εμπλέκεσαι σε συγκρούσεις». Επιδεικνύει στρατηγική υπομονή περιμένοντας να δρέψει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, ως ώριμο φρούτο. Επιλέγει να χτυπά το αδύναμο σημείο των ΗΠΑ, δηλαδή την οικονομία, και να κινείται πιο διακριτικά στα άλλα πεδία.

Σε κάθε περίπτωση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους φέρνει την ανθρωπότητα ενώπιον του κινδύνου ενός Αρμαγεδδώνα. Η Ελλάδα είναι εμπλεκόμενη με χίλια δυο νήματα στον πόλεμο και γι’ αυτό είναι παραπάνω από επείγον το αίτημα για άμεση και πλήρη απεμπλοκή από τη βάρβαρη και άνομη επιθετικότητα των ΗΠΑ.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 19/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/19/opinions/o-amerikanos-proedros-ki-emeiscr/

“Η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη” είπε πρόσφατα στο Λευκό Οίκο ο προέδρος Τραμπ και εξέφρασε παράλληλα το θαυμασμό του για την Ελλάδα. Είναι καλό αυτό; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή μήπως, αντιθέτως, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ακόμη και όσοι δεν ανησυχούσαν μέχρι τώρα; Εμπνέει μήπως η δήλωση αυτή σιγουριά και ασφάλεια στην Ελλάδα;

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αφού η πολιτική Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει φίλους ή συμμάχους. Γνωρίζει μόνο υποτακτικούς. Αν σήμερα δείχνει ευαρέσκεια σε κάποιον, αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί να τον κατατάξει στους εχθρούς, αν αρνηθεί έστω και στο ελάχιστο να θυσιάσει τα συμφέροντά του για να προάγει εκείνα των ΗΠΑ.

Η τακτική του Τραμπ μοιάζει πολλές φορές αλλοπρόσαλλη. Δεν είναι όμως. Είναι η λεγόμενη “στρατηγική του τρελού”. Στόχος είναι να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι ο Τραμπ δεν σέβεται κανένα κανόνα ούτε του διεθνούς δικαίου ούτε της όποιας πολιτικής ή οικονομικής συμμαχίας. Βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τα υπηρετεί με τρόπο κυνικό και συνάμα βίαιο, με πολεμικές επεμβάσεις και επιδρομές, με απαγωγές προέδρων, με απειλές ότι θα δολοφονήσει αρχηγούς κρατών, με οικονομικό στραγγαλισμό άλλων χωρών. Στόχος του επίσης είναι να προκαλέσει σε αντιπάλους και φίλους ψυχολογικό σοκ, να εκφοβίσει, να παραλύσει τη βούληση εχθρών και φίλων προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις του. Στόχος του ακόμη είναι να αιφνιδιάζει και μέσω του αιφνιδιασμού να αρπάζει αυτό που θέλει.

Για τον ίδιο λόγο πραγματοποιεί συστηματικά βήματα όχι απλά κουρελιάζοντας το διεθνές δικαίο αλλά και υποσκάπτοντας, παραμερίζοντας, απαξιώνοντας πλήρως τον ΟΗΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιούνται αυτές οι μέθοδοι. Ανάλογες μεθόδους χρησιμοποιούσε ο Α. Χίτλερ τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του β’ παγκοσμίου πολέμου.

Μπορεί κανείς με αυτά τα δεδομένα να εφησυχάζει; Είναι λογικό να θεωρεί ότι ο Τραμπ δεν θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα τη στιγμή που η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή;

Σε αυτά να συνυπολογίσουμε ότι η εμπλοκή της Ελλάδας ως πειθήνιου συμμάχου των ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα (Ουκρανία, κατοχή της Παλαιστίνης, Μέση Ανατολή κά) μας συμπαρασύρει στην κλιμάκωση των πολέμων και στον όλεθρο.

Ο ελληνικός λαός όμως δικαιούται ένα καλύτερο αύριο, ειρηνικό σε συνθήκες διασφάλισης της κυριαρχίας και της ευημερίας του. Ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμη: η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ είναι απόδειξη της υποχώρησης της οικονομικής τους ισχύος. Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ανακτήσουν με τα όπλα και με το αίμα των λαών τη χαμένη σχεδόν πρωτοκαθεδρία τους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή θα στεφθεί με αποτυχία.

εφημ. One Voice, 11//2/2026

https://1voice.gr/syntagmatopoiisi-tis-ftocheias/

Η κυβερνητική πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος επιδιώκει να αφαιρέσει από τη Βουλή, από οποιαδήποτε μελλοντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κυβέρνηση, τη δυνατότητα να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική από αυτήν που εφαρμόζεται σήμερα.

Πώς θα γίνει αυτό; Με την ενσωμάτωση στο Σύνταγμα του λεγόμενου “χρυσού δημοσιονομικού κανόνα”. Δηλαδή θα απαγορεύεται ουσιαστικά από το Σύνταγμα η ψήφιση νόμων που αυξάνουν τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις, την κοινωνική στέγη και οτιδήποτε άλλο. Είναι ευνόητο ότι μια τέτοια Βουλή και μια τέτοια δημοκρατία θα είναι σκιά του εαυτού της αφού δεν θα μπορεί να αποφασίζει παρά μόνο πολιτικές που θα φέρνουν και άλλη φτώχεια στο λαό και από την άλλη θα συσσωρεύουν αμύθητο πλούτο σε μια μικρή μειοψηφία. Οι κοινωνικές ανισότητες θα ενταθούν στο έπακρο.

Όλες οι υπόλοιπες προτάσεις είναι απλώς φύλλο συκής για να κρύψει η κυβέρνηση τις πραγματικές της προθέσεις. Για παράδειγμα η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 86 (περί ευθύνης υπουργών) δεν έχει καμία αξία. Δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι τυχόν αναθεώρηση του άρθρου θα οδηγήσει στην κατάργηση της προνομιακής θέσης των υπουργών. Αν η κυβέρνηση επιθυμούσε κάτι τέτοιο, απλούστατα θα έπρεπε να είχε εξαγγείλει τη μελλοντική κατάργηση του άρθρου 86, χωρίς περιττές κουβέντες. Θα είχε επίσης δώσει δείγματα γραφής μη παρεμποδίζοντας την εξέλιξη διερεύνησης σκανδάλων που βρίσκονται σε εξέλιξη (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, τηλεφωνικές υποκλοπές).

Το ίδιο ισχύει με την πρόταση για αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να παραιτηθεί η κυβέρνηση από το προνόμιο που της δίνει το Σύνταγμα στο άρθρο 90 παρ. 5 να επιλέγει την ηγεσία της, ούτε από το σύνθετο πλέγμα διατάξεων με το οποίο επιχειρεί να ελέγχει τους δικαστές. Αυτό που ίσως υιοθετήσει, θα είναι ένας περίπλοκος τρόπος επιλογής που θα κρύβει έντεχνα τις κυβερνητικές παρεμβάσεις.

Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι δεν τρέφει κανένα σεβασμό στο Σύνταγμα. Το ποδοπατά με απίστευτο κυνισμό, οποτεδήποτε την εμποδίζει στην προώθηση των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας. Έτσι έπραξε με την ψήφιση των Μνημονίων, τα οποία έχουν ισοπεδώσει κυριολεκτικά τα συνταγματικά δικαιώματα, με το άρθρο 16 (“ιδιωτικά “πανεπιστήμια”), με το άρθρο 19 (απόρρητο των επικοινωνιών).

Καμιά συνταγματική αναθεώρηση δεν πρέπει να ξεκινήσει υπό αυτές τις συνθήκες. Είναι επικίνδυνο για το λαό και τη δημοκρατία. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να απονομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή, να την καταγγείλει και να αποχωρήσει.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 11/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/11/opinions/omologimenes-alitheies/

H συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν διεξάγεται θεωρητικά μέσα στο γνωστό πλαίσιο, όπου κάθε πλευρά εμμένει στις θέσεις της. Αν όμως θέλουμε να αποκρυπτογραφήσουμε και να διαγνώσουμε τις αδιόρατες τάσεις, να προβλέψουμε το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά και πίσω από τις γραμμές την προχτεσινή συνέντευξη του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζορτζ Τσούνης. Ο πρώην πρέσβης υπονόησε ανάμεσα σε άλλα τρεις μεγάλες αλήθειες.

Η πρώτη είναι ότι η Τουρκία αποτελεί σταθερά τον προνομιακό εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο παρότι στην Ελλάδα η κυρίαρχη πολιτική αρνείται πεισματικά να το αναγνωρίσει, ενάντια μάλιστα στα γεγονότα που το αποδεικνύουν εδώ και πολλές δεκαετίες. Από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο μέχρι τα Ίμια, ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν πάντοτε στο πλευρά του τουρκικού αντιδραστικού καθεστώτος.

Οι ΗΠΑ, ενώ σκύβουν με προσοχή να εισακούσουν την τουρκική πλευρά, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με τον τρόπο του Προέδρου Λ. Τζόνσον, που το 1965 είχε πει στον Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον: “Γ... τη Βουλή σας και το Σύνταγμά σας! Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Και η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δυο ψύλλοι εξακολουθούν να φέρνουν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί ο ελέφαντας να τους ρουφήξει μια και καλή με την προβοσκίδα του”.

Η δεύτερη αλήθεια που είπε ο Τσούνης είναι ότι ο γεωστρατηγικός ρόλος της Τουρκίας για τις ΗΠΑ μεγαλώνει, επειδή οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα είναι ζέουσες αλλά και επειδή η Τουρκία είναι μια αξιοσημείωτη περιφερειακή δύναμη. Εφόσον συμβαίνει αυτό, οι ΗΠΑ είναι ακόμη περισσότερο πρόθυμες να θυσιάσουν τα συμφέροντα άλλων εταίρων τους, όπως η Ελλάδα. Το γεγονός αυτό δεν προμηνύει θετικές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η τρίτη αλήθεια, την οποία ομολόγησε εμμέσως ο Αμερικανός πρώην πρέσβης, είναι ότι η Ελλάδα ζημιώνεται από την πολιτική του πειθήνιου και πρόθυμου συμμάχου των ΗΠΑ. Αναφέρθηκε ξεκάθαρα στο γεγονός ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας έχει βλάψει την ελληνική οικονομία. Αυτή βέβαια είναι μόνο μια επιμέρους πλευρά του ζητήματος, αφού ο μονομερής, δογματικός, εμμονικός προσανατολισμός της χώρας μας προς την πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ στερεί από τον ελληνικό λαό τη δυνατότητα να αναπτύξει πολύπλευρες, αμοιβαία επωφελείς σχέσεις σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και γενικότερα τα κράτη που συμμετέχουν στους BRICS.

Σε κάθε περίπτωση η τήρηση του διεθνούς δικαίου, την οποία έχει ανάγκη η χώρα μας, δεν υπηρετείται από την προσήλωση στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, τον πρωτεργάτη της κατάλυσης του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Εφημερίδα των Συντακτών, 11/2/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/500563_tha-antexei-i-koyba

Το πρόσφατο διάταγμα Τραμπ απειλεί με δασμούς όποια χώρα προμηθεύσει πετρέλαιο στην Κούβα. Εντείνει ακόμη παραπέρα τον οικονομικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ από το 1960. Ο Τραμπ έκανε επιπλέον νύξη για την πιθανότητα ναυτικού αποκλεισμού του νησιού.

Ο στόχος είναι καθαρός. Όπως είχε πει ήδη το 1960 ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Λέστερ Μάλορι, οι ΗΠΑ θέλουν να οδηγήσουν στην πείνα τον κουβανικό λαό για να απαξιώσει την επαναστατική του κυβέρνηση. Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε μετά την ανατροπή της αμερικανοστήρικτης δικτατορίας του Μπατίστα το 1959 από τους επαναστάτες του Φ. Κάστρο και διαρκεί περισσότερο από 60 χρόνια! Οι ΗΠΑ θέλουν να μετατρέψουν την Κούβα σε μισοαποικία, καζίνο και πορνείο της αμερικανικής μαφίας, όπως ήταν πριν το 1959.

Ο οικονομικός αποκλεισμός και οι μονομερείς οικονομικές κυρώσεις είναι κατά το διεθνές δίκαιο πράξεις πολέμου, αντίθετες στις αρχές του ΟΗΕ. Αποτελούν παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών, της αρχής της μη επέμβασης στα εσωτερικά τρίτων χωρών. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει τον αποκλεισμό ομόφωνα σχεδόν εδώ και δεκαετίες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Μόνο δύο κράτη τον υποστηρίζουν σταθερά: ΗΠΑ και Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός είναι στην πραγματικότητα οικονομικός στραγγαλισμός. Σημαίνει ότι η Κούβα δυσκολεύεται να αγοράσει και να πουλήσει προϊόντα στο εξωτερικό. Όταν καταφέρνει να βρει εταίρους αναγκάζεται να αγοράζει σε τιμές υψηλότερες των διεθνών. Αν και όταν βρίσκει εμπορεύματα, τα ακριβοπληρώνει εξαιτίας του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός επιφέρει σοβαρές ελλείψεις στην ενέργεια, στο μηχανολογικό εξοπλισμό και σε στοιχειώδη άλλα προϊόντα.

Παρά τον αποκλεισμό η Κούβα μέχρι το 1990 κατάφερνε να αναπτύσσεται με ρυθμό 10% ετησίως κατά μέσο όρο. Επιπλέον, οι κοινωνικοί δείκτες ήταν οι υψηλότεροι στη Λ. Αμερική, δηλαδή ο μέσος Κουβανός εργαζόμενος απολάμβανε κοινωνικών δικαιωμάτων υψηλότερων από το μέσο εργαζόμενο των άλλων χωρών της Λ. Αμερικής.

Μετά το 1990 όμως η Κούβα έχασε όχι μόνο τους πολιτικούς της συμμάχους αλλά και τους εμπορικούς της εταίρους, αφού στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός. Έκτοτε ο αποκλεισμός έγινε καθολικός, ασφυκτικός και οι επιπτώσεις του στην οικονομία και κοινωνία της Κούβας κατέστησαν δραματικές. Ωστόσο η Κούβα καταφέρνει παρά τις απίστευτες δυσκολίες να επιβιώνει και να διατηρεί την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της. Είναι κυριολεκτικά θαύμα που αντέχει μέχρι σήμερα.

Τώρα η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να πνίξει κυριολεκτικά τον Κουβανικό λαό. Χωρίς πετρέλαιο καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντέξει. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να νικήσουν στρατιωτικά την Κούβα, ακόμη και αν εξοντώσουν την ηγεσία της, βομβαρδίσουν τη χώρα, καταστρέψουν τις υποδομές της, δολοφονήσουν χιλιάδες ανθρώπους της. Το κουβανικό αμυντικό δόγμα βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Σε περίπτωση που οι εισβολείς καταφέρουν να επικρατήσουν, τους περιμένει ένας ανελέητος αντάρτικος αγώνας σε κάθε γειτονιά, σε κάθε δρομάκι, σε κάθε βουνό. Το κόστος για τους εισβολείς θα είναι τόσο μεγάλο, που δεν θα επιχειρήσουν κάτι τέτοιο.

Γι’ αυτό χτυπούν το αδύναμο σημείο, την οικονομία, ενώ παράλληλα κατασυκοφαντούν την κυβέρνηση της Κούβας ως δήθεν αποτυχημένη. Η εξόφθαλμη αλήθεια είναι ότι η οικονομική δυσπραγία της Κούβας οφείλεται στον αποκλεισμό. Ποια χώρα θα άντεχε 62 χρόνια αποκλεισμού; Η κυβέρνησή της, παρά τα τυχόν αναπόφευκτα σφάλματα, έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα, αντοχή, επιμέλεια. Βασίζεται στο λαό, ο οποίος βγαίνει στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνοντας την αντίθεσή του στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες συνθήκες η Κούβα προσπαθεί να βρίσκει διόδους διεθνούς οικονομικής συνεργασίας. Επιχειρεί να αξιοποιεί και την παραμικρή χαραμάδα σε ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον.

Θα αντέξει η Κούβα; Αυτό εξαρτάται ιδίως από δύο αλληλοσυνδεόμενους παράγοντες. Τη σταθερότητα της κυβέρνησης και την ενότητα με το λαό. Όσο η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης με την οικοδόμηση ενός σοσιαλιστικού μοντέλου και όσο διατηρεί στενή σχέση αλληλοτροφοδότησης με τον κουβανικό λαό, θα κατορθώνει να αντιστέκεται με επιτυχία παρά τις αφάνταστες δυσχέρειες και θυσίες.

Όσο περισσότερο αντιστέκεται, τόσο κερδίζει χρόνο, μια και η αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων πλησιάζει. Παρά την ακραία επιθετικότητα, οι ΗΠΑ είναι μια υπερδύναμη σε αποδρομή. Το βέβαιο επίσης είναι ότι η προοδευτική ανθρωπότητα οφείλει να αντισταθεί στη βαρβαρότητα και να σταθεί αλληλέγγυα στον Κουβανικό λαό.

εφημ. Documento, 8/2/2026

Οι προτάσεις της κυβέρνησης για τη συνταγματική αναθεώρηση συνιστούν μνημείο υποκρισίας και αντιδημοκρατικού αναχρονισμού και οπισθοδρόμησης. Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι δεν τρέφει κανένα σεβασμό στο Σύνταγμα. Το ποδοπατά οποτεδήποτε την εμποδίζει στην προώθηση των άνομων συμφερόντων της ολιγαρχίας. Έτσι έπραξε με το άρθρο 16 (ιδιωτικά “πανεπιστήμια”), με το άρθρο 19 (απόρρητο των επικοινωνιών), με την ψήφιση των Μνημονίων τα οποία έχουν σαρώσει κυριολεκτικά τα συνταγματικά δικαιώματα.

Τι επιδιώκει τώρα με την αναθεώρηση; Να περιορίσει ακόμη περισσότερο τη δημοκρατία, να την καταστήσει απολύτως προσχηματική. Η πρόθεσή της να εντάξει στο Σύνταγμα το λεγόμενο “χρυσό δημοσιονομικό κανόνα” το αποδεικνύει. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Σύνταγμα θα απαγορεύει στην όποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία να νομοθετήσει με τρόπο που θα αυξάνει τις κοινωνικές δαπάνες, που θα αμφισβητεί έστω και στοιχειωδώς τις πολιτικές που φτωχοποιούν το λαό και ευνοούν την πλουτοκρατική ολιγαρχία. Αν βρεθεί στο μέλλον μια τέτοια πλειοψηφία, τότε οι συντηρητικές δυνάμεις στη Βουλή και στη Δικαιοσύνη θα θυμηθούν το Σύνταγμα και θα υποστηρίζουν ότι δεν επιτρέπει να διαταραχθεί η λιτότητα. Μια τέτοια Βουλή, που δεν θα έχει τη στοιχειώδη αυτή δυνατότητα να νομοθετεί όπως θέλει, δεν θα είναι Βουλή, θα είναι απλούστατα κοροϊδία, φύλλο συκής της ολιγαρχίας.

Σε αυτό πρέπει να προστεθούν δύο στοιχεία. Η πρόθεση κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που, αν προχωρήσει, θα σημάνει τη δημιουργία ενός ακραία πελατειακού κράτους. Κάθε κυβέρνηση θα ξηλώνει τους υπαλλήλους για να βάλει τους δικούς της, όπως ακριβώς γινόταν μέχρι το 1911, όταν ο Βενιζέλος κατοχύρωσε συνταγματικά τη μονιμότητα. Και αυτό η κυβέρνηση το ονομάζει εκσυγχρονιστική, όχι αναχρονιστική παρέμβαση.

Επιπλέον, με το νομοσχέδιο για την επέκταση της επιστολικής ψήφου θα πληγεί περαιτέρω η μυστικότητα της ψηφοφορίας. Άρα ακόμη και η στοιχειώδης προϋπόθεση της όποιας δημοκρατικής διαδικασίας θα υπονομευθεί. Τι μένει από τη δημοκρατία αν η ψήφος δεν είναι απολύτως μυστική, αν οι πελατειακές σχέσεις την καθορίζουν και αν η Βουλή δεν μπορεί να ψηφίσει παρά μόνο πολιτικές λιτότητας για το λαό; Ένα άδειο κέλυφος.

Η πρόκληση είναι μεγάλη. Κανένα κόμμα που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατικό δεν πρέπει να την δεχτεί. Η αντιπολίτευση πρέπει απολύτως να απονομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή, να την καταγγείλει και να αποχωρήσει. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια Βουλή που λειτουργεί, αντισυνταγματικά, με 297 βουλευτές.

Προοπτικά απαιτείται, νομίζω, η ριζική αλλαγή του συσχετισμού των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για μια νέου τύπου δημοκρατία που θα είναι πλήρως απαλλαγμένη από τις παθογένειες του παρόντος και του παρελθόντος και που θα θέτει στο επίκεντρο τις λαϊκές τάξεις: με κατοχύρωση της ανεξαρτησίας (χωρίς δηλαδή τις δεσμεύσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ), εμβάθυνση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, εισαγωγή θεσμών άμεσης δημοκρατίας, αποκατάσταση και διεύρυνση των ελευθεριών αλλά κυρίως με ένα Εθνικό Δημοκρατικό Σχέδιο ανεξάρτητης οικονομικής ανάπτυξης, ριζικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου σε όφελος των λαϊκών τάξεων, εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων, που σήμερα διευρύνονται. Είναι ώρα να ανοίξει στην κοινωνία μια συζήτηση για ένα τέτοιο δημοκρατικό, μοντέρνο σχέδιο του 21ου αιώνα.

Εφημερίδα των Συντακτών, 27/1/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/498827_benezoyela-i-istoria-mias-aihmalotis-dimokratias

Στα τέλη του 1998 ο Ούγκο Τσάβες επικεφαλής μιας συμμαχίας κομμάτων κέρδισε τις πεοεδρικές εκλογές από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 56,4%. Ο δικομματισμός (χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες), που κυβερνούσε ως τότε εναλλάξ, κατέρρευσε. Η νίκη Τσάβες ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης που συγκλόνιζε τη χώρα ήδη από τη δεκαετία του 1980. Οι αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων που είχαν προηγηθεί, μαζί και οι παρεμβάσεις του ΔΝΤ, είχαν οδηγήσει στην έκρηξη των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας. Μια εξέγερση του πεινασμένου λαού στο Καράκας το 1989 καταπνίγηκε από το στρατό με 3.500 νεκρούς. Η νίκη Τσάβες εξέφραζε τις προσδοκίες της εργατικής τάξης, των αγροτών, των φτωχοποιημένων και ριζοσπαστικοποιημένων μικροαστικών στρωμάτων.

Το πρόγραμμα του Τσάβες προέβλεπε εθνικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα, απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων, αναδιανομή του πλούτου σε όφελος των φτωχών στρωμάτων, προσπάθεια πολύπλευρης βιομηχανικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Το πρόγραμμα άρχισε αμέσως να υλοποιείται. Ο λαός ερωτήθηκε με δημοψήφισμα αν θέλει νέο Σύνταγμα και η απάντηση ήταν θετική (80%). Εγιναν εκλογές για Συντακτική Συνέλευση, επί ένα χρόνο συζητήθηκε το σχέδιο Συντάγματος στις γειτονιές και τέλος υιοθετήθηκε με δημοψήφισμα (72,19% υπέρ) το νέο ριζοσπαστικό, δημοκρατικό Σύνταγμα (1999).

Το άρθρο 13 παρ. 2 προέβλεπε απομάκρυνση των βάσεων και οι βάσεις έφυγαν. Το άρθρο 302 προέβλεπε τη δυνατότητα εθνικοποίησης του πετρελαϊκού τομέα αλλά και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Το πετρέλαιο πράγματι εθνικοποιήθηκε και έγιναν μερικές ακόμη εθνικοποιήσεις αλλά όχι συνολικά των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Ο κομβικής σημασίας τραπεζικός τομέας δεν εθνικοποιήθηκε. Σημαντικό μέρος των πόρων από τον εθνικοποιημένο πετρελαϊκό τομέα διοχετεύθηκε στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου λαού και πράγματι η φτώχεια, με βάση τα στοιχεία του ΟΗΕ μειώθηκε θεαματικά, έπεσε στο μισό.

Ο Τσάβες αντιμετώπισε από την αρχή οικονομικό πόλεμο από τις ΗΠΑ και την εγχώρια ολιγαρχία. Το 2002 έγινε πραξικόπημα και συνελήφθη. Η κυβέρνηση των πραξικοπηματιών αναγνωρίστηκε πάραυτα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ αλλά ανατράπηκε τρία 24ωρα αργότερα με λαϊκή εξέγερση την οποία συνέδραμε το πιστό στο Σύνταγμα τμήμα του στρατού. Ο οικονομικός πόλεμος συνεχίστηκε αμείλικτος, γεγονός που, μαζί με αναπόφευκτα σφάλματα της κυβέρνησης, καθυστέρησε την προσπάθεια βιομηχανικής και τεχνολογικής ανάταξης της χώρας.

Το 2007 έγινε μια προσπάθεια αναθεώρησης του Συντάγματος σε πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, η οποία όμως απορρίφθηκε οριακά στο σχετικό δημοψήφισμα. Πραγματική αιτία της απόρριψης ήταν η εσωτερική ταλάντευση της κυβέρνησης Τσάβες καθώς κάποιες δυνάμεις της δεν επιθυμούσαν μια τέτοια ριζοσπαστικοποίηση.

Το 2013 ο δημοφιλής Τσάβες πέθανε (κάποιοι κατηγόρησαν τις ΗΠΑ γι’ αυτό) και τον διαδέχθηκε στην ηγεσία ο Ν. Μαδούρο. Η κυβέρνηση δεν προχώρησε στο δρόμο των περαιτέρω εθνικοποιήσεων και αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. Αντίθετα, άρχισαν να αναδύονται “νέα τζάκια”, τμήματα μιας επιχειρηματικής τάξης που σχετίζονταν με την κυβέρνηση.

Ο Μαδούρο αντιμετώπισε επίσης τον ολοένα και πιο ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό από τις ΗΠΑ καθώς και ανατρεπτικές απόπειρες που κορυφώθηκαν με την προσπάθεια πραξικοπήματος το 2019. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 μαζί με τον οικονομικό στραγγαλισμό από τις ΗΠΑ αλλά και η ατολμία της κυβέρνησης οδήγησαν σε σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Εξαιτίας αυτών η επιρροή της κυβέρνησης στο λαό υποχώρησε. Ωστόσο η δυσαρέσκεια δεν κατευθύνθηκε στην αναξιόπιστη φιλοαμερικάνικη δεξιά αντιπολίτευση αλλά προς την αποχή. Παρόλα αυτά ο Μαδούρο συνέχισε να κερδίζει τις εκλογές, έστω και οριακά, όπως συνέβη το 2024, που έλαβε 51% στον πρώτο γύρο.

Έτσι η χώρα έφτασε στη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ αρχές του 2026 και στην απαγωγή και αιχμαλωσία του προέδρου Μαδούρο, με πρακτικές βιασμού του διεθνούς δικαίου. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν βέβαια να καταλάβουν στρατιωτικά τη Βενεζουέλα ούτε μπορούν να εγκαθιδρύσουν μια δεξιά κυβέρνηση, αφού ακόμη και σύμφωνα με τον Τραμπ δεν χαίρει υποστήριξης από το λαό. Για το λόγο αυτό επιχειρούν να οδηγήσουν την υπάρχουσα κυβέρνηση στο συμβιβασμό και στην υποταγή, να την μετατρέψουν μέσω της απειλής βίας και πιθανών ανταλλαγμάτων σε υποχείριό τους. Οι ΗΠΑ θέλουν μια αιχμάλωτη δημοκρατία για να κατακλέψουν το πετρέλαιο, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και το μόχθο του λαού της.

Υπάρχει από την άλλη και ο δρόμος της υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας και του λαού έναντι των ΗΠΑ και της ολιγαρχίας. Αυτός όμως απατεί νέα ριζοσπαστικοποίηση.

εφημ. Karfitsa, 17/1/2026

https://www.karfitsa.gr/#flipbook-df_1305056/1/

Η ανθρωπότητα διανύει μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο. Η στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας, οι επιθέσεις που έγιναν τους προηγούμενους μήνες σε Ιράν, Συρία, Υεμένη, Νιγηρία και αλλού, η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά ανησυχητικό σκηνικό. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν οι απειλές Τραμπ ότι θα καταλάβει τη Γροιλανδία, ευρωπαϊκό έδαφος δηλαδή, η απειλή εκ νέου επίθεσης στο Ιράν, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία.

Κάθε έννοια διεθνούς δικαίου καταπατάται: Η απαγόρευση χρήσης βίας, απειλής χρήσης βίας, η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση επιβολής μονομερών οικονομικών κυρώσεων και οικονομικού αποκλεισμού, η μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων κρατών, η υποχρέωση σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, δηλαδή το δικαίωμα τους να επιλέγουν το δρόμο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης που επιθυμούν.

Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 οξύνει τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων για αναδιανομή των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Οι ΗΠΑ χάνουν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Η οικονομία τους πριν 50 χρόνια αποτελούσε το 28% της παγκόσμιας, ενώ σήμερα έχει συρρικνωθεί στο 15% και η τάση είναι να μειωθεί περαιτέρω. Αντίθετα, η Κίνα αναδείχθηκε ως η ανερχόμενη οικονομική και τεχνολογική δύναμη.

Οι ΗΠΑ είναι ο χαμένος της παγκοσμιοποίησης. Επιχειρούν δια της στρατιωτικής βίας να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους. Τη χρησιμοποιούν ως εργαλείο για να ανακτήσουν το χαμένο οικονομικό έδαφος. Γι’ αυτό εντείνεται στα άκρα η επιθετικότητά τους. Προσπαθούν να επιβάλλουν το δόγμα Μονρόε, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία τους στη Λ. Αμερική, την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων των λαών της Λατινικής Αμερικής και ταυτόχρονα την εκδίωξη των ανταγωνιστών τους, πρωτίστως της Κίνας, από την περιοχή. Σταθεροποιώντας την “πίσω αυλή” τους, αντίστοιχα σχέδια έχουν φυσικά για όλο τον πλανήτη. Τα προσχήματα περί δημοκρατίας, εμπορίου ναρκωτικών δεν πείθουν κανέναν.

Στην πραγματικότητα όμως οι ΗΠΑ διεξάγουν έναν αγώνα με το χρόνο. Οι επιτυχίες τους είναι πρόσκαιρες. Κλιμακώνουν την επιθετικότητα για να εκμεταλλευτούν τη στρατιωτική υπεροπλία που διαθέτουν μέχρι αυτή τη στιγμή. Η Κίνα απέχει ακόμη αρκετά από την απόκτηση στρατιωτικών δυνατοτήτων εφάμιλλων με των ΗΠΑ. Είναι όμως θέμα χρόνου να τις αποκτήσει. Η ανερχόμενη οικονομική της ισχύς της δίνει τη δυνατότητα να το επιτύχει. Πριν δέκα χρόνια η Κίνα θεωρούνταν “στρατιωτικός νάνος” μπροστά στις ΗΠΑ. Σήμερα όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα και σύντομα η ψαλίδα ισχύος θα κλείσει. Αυτό προσπαθούν να προλάβουν οι ΗΠΑ, να δράσουν άμεσα, μήπως προλάβουν. Από την άλλη η Κίνα ακολουθεί πολιτική στρατηγικής υπομονής. Αναμένει την οικονομική κυριαρχία να πέσει στα χέρια της ως ώριμο φρούτο.

Ένας άλλος παράγοντας που δεν θα επιτρέψει μεσοπρόθεσμα στις ΗΠΑ την επιτυχία των σχεδίων τους είναι οι αντιδράσεις των λαών. Η εφημερίδα του αμερικανικού κατεστημένου, η Ουάσιγκτον Ποστ, προειδοποιεί ότι η πολιτική αυτή θα φέρει ένα νέο κύμα αντιαμερικανισμού. Αυτό το ξέρει η ηγεσία των ΗΠΑ και δεν τολμά να βάλει πόδι στο έδαφος, να στείλει στρατεύματα. Απέτυχε στην Κούβα το 1961, στο Βιετνάμ, στη Σομαλία, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν πρόσφατα.

Σε κάθε περίπτωση έχει ανοίξει η πόρτα για τον αρμαγεδώνα. Απειλείται ο πλανήτης με ανείπωτη καταστροφή. Αυτή είναι μια προοπτική που η πολιτισμένη ανθρωπότητα οφείλει να την αποτρέψει. Και εμείς, στη μικρή γωνιά της Ευρώπης που λέγεται Ελλάδα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να απέχουμε πλήρως από κάθε άμεση ή έμμεση εμπλοκή στα σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια πολιτική εκτός στρατιωτικών συνασπισμών, ουδετερόφιλη, φιλειρηνική.

εφημ. One Voice, 17/1/2026

https://1voice.gr/i-venezoyela-emeis-kai-o-thoykydidis/

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλλουν το δόγμα Μονρόε, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία τους στη Λ. Αμερική. Επιχειρούν να καθυποτάξουν τους λαούς της, να ληστεύσουν το πετρέλαιο, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, να υποσκελίσουν και εκδιώξουν από την περιοχή τις κινεζικές επενδύσεις. Αντίστοιχα σχέδια έχουν για όλο τον κόσμο.

Ας μην μας ξεγελούν τα κίβδηλα επιχειρήματα περί δικτατόρων. Οι ΗΠΑ υπήρξαν πάντοτε ο στυλοβάτης των δικτατοριών, των πλέον απεχθών και βάρβαρων καθεστώτων όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας. Πετούν στα σκουπίδια κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Η απαγόρευση της χρήσης βίας, της απειλής χρήσης βίας, η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, μαζί και της απαγόρευσης επιβολής μονομερών οικονομικών κυρώσεων και οικονομικού αποκλεισμού, η μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων κρατών είναι τα θεμέλια του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ο πρόεδρος Τραμπ τα ποδοπατά με πρακτικές μαφίας.

Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ χάνουν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία και προσπαθούν να την ανακτήσουν χρησιμοποιώντας την ωμή βία. Πριν 50 χρόνια η οικονομία των ΗΠΑ αποτελούσε το 28% της παγκόσμιας, ενώ σήμερα είναι μόλις το 15% και η τάση είναι να μειωθεί περαιτέρω. Από την επιθετικότητα αυτή δεν γλιτώνει κανείς, ακόμη και οι πλέον επιστήθιοι φίλοι των ΗΠΑ, όπως η ΕΕ. Το δείχνει το παράδειγμα των δασμών που της επιβλήθηκαν αλλά κυρίως οι απειλές ότι θα αποσπάσει με τη βία τη Γροιλανδία.

Είναι γι’ αυτό επικίνδυνη η θέση που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση νομιμοποιώντας την γκαγκστερική επίθεση των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα. Τι θα γίνει αν αύριο το καθεστώς Ερντογάν με την ανοχή των ΗΠΑ δείξει τα δόντια του, όπως συνέβη το 1974 στην Κύπρο; Επειδή η χούντα ήταν ο πρόθυμος φίλος των ΗΠΑ, όπως η σημερινή κυβέρνηση, η Τουρκία κατέλαβε το 38% της Κύπρου.

Απέναντι στην αυθαιρεσία των ΗΠΑ, η λύση δεν είναι ο κατευνασμός. Το έδειξε ξεκάθαρα η εμπειρία πριν το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο Χίτλερ δεν σταμάτησε, όσες υποχωρήσεις και αν έκαναν οι δυτικές δυνάμεις τη δεκαετία του 1930. Μην ξεχνάμε τα διδάγματα του Θουκυδίδη: “δεν μέμφομαι εκείνους που επιζητούν να επεκτείνουν την εξουσία τους αλλά εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν”. Η πολιτισμένη ανθρωπότητα θα αντιδράσει στη βαρβαρότητα.