εφημ. One Voice, 9/10/2026

Η Ισπανία βαδίζει προς πρόωρες εκλογές και το αποτέλεσμα δεν μπορεί προφανώς να προβλεφθεί. Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα αυτή μπορούν ωστόσο να φανούν χρήσιμες για την εξαγωγή συμπερασμάτων, καθώς αναδεικνύουν γενικότερες τάσεις.

Πρωτίστως πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η κυβέρνηση Σάντσεθ αξιοποίησε κάποιες ειδικές οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της Ισπανίας προκειμένου να ακολουθήσει μια πολιτική ελαφρά διαφορετική από τις πολιτικές που ακολουθεί η σοσιαλδημοκρατία και η κεντροαριστερά στις μέρες μας. Ο Σάντσεθ δεν ταυτίστηκε πλήρως με τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας αλλά προχώρησε σε πολιτική στοιχειωδών παροχών προς τους εργαζόμενους.

Οι παροχές αυτές φαίνονται ίσως σημαντικές αλλά δεν παύουν να είναι αναιμικές. Δεν αλλάζουν το κυρίαρχο πλαίσιο πολιτικής, δεν αντιμετωπίζουν τις ανισότητες και τα δομικά προβλήματα των εργαζόμενων τάξεων. Αυτό αποδείχθηκε και με την πρόσφατη όξυνση των λαϊκών αντιδράσεων για το στεγαστικό με αφορμή την έξωση της ηλικιωμένης γυναίκας.

Τα μέτρα που έρχονται με το σταγονόμετρο και με καθυστέρηση γρήγορα εξανεμίζονται, καθώς δεν αντιμετωπίζουν τα βαθύτερα προβλήματα και τις βαθύτερες αιτίες. Επιπλέον, όταν λαμβάνονται σε περίοδο βαθιάς κρίσης, τα ημίμετρα δεν επαρκούν, όσο και αν είναι ευεργετικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οδηγούν τμήματα των λαϊκών στρωμάτων σε απογοήτευση και αποστράτευση από την πολιτική.

Το κενό, την ατολμία και την απουσία ριζοσπαστικής εναλλακτικής σπεύδει να εκμεταλλευτεί πάντοτε η ακροδεξιά. Παρουσιάζεται με ψευδο-αντισυστημικό πρόσωπο, αποπροσανατολίζει στρέφοντας την οργή ενάντια στους μετανάστες και όχι ενάντια στους υπεύθυνους της κακοδαιμονίας, δηλαδή σε εκείνους τους λίγους ισχυρούς που πλουτίζουν όταν φτωχαίνουν οι πολλοί. Στην Ισπανία, όπως και αλλού, ένα τουλάχιστον τμήμα της κυρίαρχης ελίτ προωθεί την ακροδεξιά. Η ιστορία έχει δείξει πως οι δυνάμεις αυτές ασκούν τις πλέον ακραίες αντιλαϊκές πολιτικές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τη σημερινή εμπειρία. Η Μελόνι εφαρμόζει τέτοιες πολιτικές και η Λεπέν, μόλις προχτές, παρείχε διαβεβαιώσεις ότι θα υλοποιήσει ένα στυγνό πρόγραμμα αφαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων που έχουν απομείνει, κατοχυρώνοντας συνταγματικά το λεγόμενο “χρυσό δημοσιονομικό κανόνα”.

Δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς αν ο Σάντσεθ θα κατορθώσει να αναβαπτίσει, έστω και προσωρινά, την πολιτική επιρροή των σοσιαλιστών στις εκλογές. Το βέβαιο είναι ότι η πραγματική ανάταξη του βιοτικού επιπέδου του λαού προϋποθέτει αφαίρεση των προνομίων της ολιγαρχίας. Οι μεσοβέζικες λύσεις δεν ανοίγουν δρόμους διεξόδου. Αντίθετα, τροφοδοτούν αντικειμενικά τις πιο σκοτεινές δυνάμεις. Το παράδειγμα της Βραζιλίας με την ενδυνάμωση του μπολσοναρισμού μιλά από μόνο του.

εφημ. Documento, 4/10/2026

Η πρόσφατη συνάντηση Τραμπ και Σι Ζινπίνγκ στις ΗΠΑ, έδειξε, όπως και η προηγούμενη συνάντησή τους στο Πεκίνο, ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή. Ο ηγέτης της Κίνας προσήλθε με τον αέρα υπεροχής της ήρεμης δύναμης. Ο Τραμπ αντίθετα, παρά την αλαζονεία του, υποδέχθηκε τον Κινέζο πρόεδρο ως ισότιμό του, αν όχι κάτι περισσότερο.

Οι δύο ηγέτες προσπάθησαν να καθορίσουν ένα πλαίσιο στις σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων. Αλλά το μόνο σημαντικό από τα οκτώ σημεία που συμφωνήθηκαν είναι η αμοιβαία μείωση δασμών σε εισαγωγές αξίας περίπου 30 δις δολαρίων. Αυτό συνιστά μια ακόμη υποχώρηση του Τραμπ από την πολιτική εμπορικού πολέμου.

Το παραπάνω πλαίσιο και οι όποιες συμφωνίες υπάρξουν στο μέλλον δεν θα αναιρέσουν τον ανταγωνισμό των δύο κρατών για την κυριαρχία στην παγκόσμια οικονομία. Τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Οι ΗΠΑ είναι μια δύναμη σε τροχιά παρακμής, ενώ η Κίνα είναι μια χώρα σε φάση δυναμικής ανόδου. Με όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης το ΑΕΠ των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει το 14,6% του παγκόσμιου, ενώ της Κίνας το 20%. Αν δούμε την εξέλιξη του ΑΕΠ των δύο χωρών τις τελευταίες δεκαετίες, η τάση των ΗΠΑ είναι πτωτική, της Κίνας ανοδική. Οι ΗΠΑ συγκεντρώνουν το 16-17% της παγκόσμιας μεταποίησης ενώ η Κίνα το 31% με τάση ανοδική.

Οι ΗΠΑ επιχειρούν να αξιοποιήσουν τη μέχρι τώρα στρατιωτική τους υπεροπλία για να αναχαιτίσουν την καθοδική πορεία, να περισφίξουν οικονομικά και στρατιωτικά την Κίνα. Προσπαθούν να επιβάλλουν πλήρως το δόγμα Μονρόε στη Λ. Αμερική, να ελέγξουν την κεντρική Ασία, να επεκτείνουν τη στρατιωτική τους παρουσία παντού (πχ. Γριλανδία), υποθάλπουν τη στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας. Όμως οι εξελίξεις στο Ιράν και η αποτυχία του εμπορικού πολέμου ενάντια στην Κίνα δείχνουν τις δυσκολίες αν όχι το αδιέξοδό τους.

Αντίθετα η Κίνα προσδοκά να πέσει στα χέρια της η παγκόσμια οικονομική κυριαρχία ως ώριμο φρούτο. Ακολουθεί μια ενεργητική πολιτική στρατηγικής υπομονής, δηλώνει υποστηρικτής της παγκοσμιοποίησης και της κατάργησης των οικονομικών συνόρων, αφού αυτός είναι ο δρόμος για την κυριαρχία της κινεζικής οικονομίας. Παράλληλα δηλώνει το σεβασμό της στο διεθνές δίκαιο. Εξάλλου δεν έχει ανάγκη την παραβίασή του καθώς η οικονομική της δυναμική δεν απαιτεί κάτι τέτοιο.

Είναι απίθανο να παραχωρήσουν οι ΗΠΑ τη διεθνή πρωτοκαθεδρία στην Κίνα, όπως έπραξε η Βρετανία με τις ΗΠΑ μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ένας συνολικός διακανονισμός όπου οι ΗΠΑ θα δεχθούν τον δεύτερο ρόλο δεν πρέπει να αναμένεται. Οι ΗΠΑ δεν θα παραιτηθούν από την παγκόσμια κυριαρχία. Θα συνεχίσουν να αντιδρούν με τη λογική του πληγωμένου θηρίου. Θα εντείνουν την επιθετικότητα σε διάφορα σημεία του πλανήτη με στόχο να θέσουν ή να διατηρήσουν κράτη και κυβερνήσεις υπό τη δική τους επιρροή και έλεγχο, να στερήσουν την Κίνα από αγορές, πρώτες ύλες, εμπορικούς εταίρους, συνεργάτες. Δεν μπορούν να πλήξουν άμεσα την Κίνα, ούτε οικονομικά ούτε στρατιωτικά αλλά θα επιχειρούν κομμάτι κομμάτι να της αφαιρούν τις επιτυχίες. Ο κίνδυνος για γενίκευση -έστω και μη προγραμματισμένη- της σύγκρουσης θα παραμένει.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να συμμετέχει σε αυτή τη σύγκρουση γιγάντων και μάλιστα με το μέρος της δύναμης που παρακμάζει και κουρελιάζει το διεθνές δίκαιο. Αντίθετα, έχει συμφέρον να απεμπλακεί πλήρως και να καλλιεργήσει πολύπλευρες οικονομικές σχέσεις, σε ισότιμη βάση, τόσο με την Κίνα όσο και με τις χώρες της ομάδας BRICS.

Εφημερίδα των Συντακτών 9/9/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/1463362/o-mao-tse-toyngk-kai-i-simerini-kina/

Σαν σήμερα, πριν πενήντα χρόνια πέθανε ο ηγέτης της Κίνας Μάο Τσετούνγκ, σε ηλικία 82 ετών, μια από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα. Τουλάχιστον ένα εκατομμύριο απλοί άνθρωποι τον αποχαιρέτησαν πενθώντας στην πλατεία Τιεν Αν Μεν. Λατρεύτηκε από πολλούς στην Κίνα όσο και στη Δύση αλλά στηλιτεύθηκε και από αρκετούς άλλους. Για μερικούς ήταν ο κορυφαίος επαναστάτης και για άλλους ένας αιμοσταγής δικτάτορας. Ποιος πραγματικά ήταν ο Μάο και ποια η συμβολή του στη δημιουργία του σημερινού κινεζικού θαύματος;

Το 1921 ο Μάο ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΚΚ Κίνας και από το 1935 ο επικεφαλής του. Ηγήθηκε της μακρόχρονης, σκληρής, αιματηρής επαναστατικής πάλης του κινέζικου λαού που διάρκεσε πολλές δεκαετίες και που τερμάτισε τον “αιώνα της ταπείνωσης”, την αποικιακή καταλήστευσή του από Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία. Η επανάσταση επικράτησε την 1η Οκτωβρίου 1949 και ο Μάο έγινε ο πρόεδρος της ΛΔ Κίνας. Η Κίνα κατέκτησε την εθνική της ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια, οι αγρότες εξήλθαν από το καθεστώς μεσαιωνικής εκμετάλλευσης, απέκτησαν γη. Τέθηκαν τα θεμέλια της εξάλειψης της ακραίας φτώχειας και των αβυσσαλέων ανισοτήτων.

Ο Μάο υπήρξε πολιτική και στρατιωτική ιδιοφυία. Πολυσχιδής προσωπικότητα, εκτός των πολιτικών και στρατιωτικών κειμένων, συνέγραψε σημαντικά φιλοσοφικά έργα αλλά και ποίηση. Ανέλυσε με μοναδικά οξυδερκή τρόπο τις κοινωνικο-οικονομικές αντιθέσεις στην προεπαναστατική Κίνα και οδήγησε στην επίλυσή τους. Είχε το χάρισμα όχι μόνο να χαράσσει πολιτική αλλά να ακούει και να αφουγκράζεται προσεκτικά τους ανθρώπους του λαού. Ήταν ικανότατος στη συγκρότηση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, τις οποίες μετέβαλλε ανάλογα με τις συνθήκες. Υπήρξε στρατιωτική μεγαλοφυία, δεξιοτέχνης του ανταρτοπολέμου, εμπνεόμενος από την παράδοση του Σουν Τσου. Τα στρατιωτικά του κείμενα διδάσκονται ακόμη και σήμερα στις σχολές των ΗΠΑ και άλλων χωρών.

Κατά την πρώτη δεκαετία της διακυβέρνησής του (1949-1958) τέθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης Κίνας. Αυτό έγινε μέσω της ριζικής αγροτικής μεταρρύθμισης, της σχεδιασμένης διαδικασίας εκβιομηχάνισης, της εξάλειψης της ακραίας φτώχειας, του αναλφαβητισμού, της δημιουργίας δημόσιου δωρεάν εκπαιδευτικού συστήματος.

Ωστόσο, ο ίλιγγος των πρώτων επιτυχιών, το -δικαιολογημένα- υπερβολικό κύρος που απολάμβανε ο Μάο μαζί με την απουσία ουσιαστικού δημοκρατικού ελέγχου και λαϊκής συμμετοχής τον οδήγησαν σε μια σχετική απομόνωση από την κοινωνία, στον βολονταρισμό, στην πεποίθηση ότι έχει το αλάθητο, στην αλαζονεία. Ενδεικτική είναι η αποτυχία του “μεγάλου άλματος εμπρός” το 1958. Ο Μάο προσπάθησε να επιβάλει, ενάντια στις αποφάσεις του ΚΚ Κίνας και της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης, ένα φρενήρη ρυθμό εκβιομηχάνισης, που δεν αντιστοιχούσε στις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας. Οδήγησε σε οικονομική καταστροφή και σε λιμό.

Το 1966 ο Μάο κήρυξε την “πολιτιστική επανάσταση” και τον πόλεμο στη γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Αυτό όμως έγινε με μεθόδους εξίσου γραφειοκρατικές και αυταρχικές. Στράφηκε ακόμη και ενάντια στα ηγετικά στελέχη του κόμματος οδηγώντας τη χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου. Προς το τέλος της ζωής του φάνηκε να αντιλαμβάνεται τα αδιέξοδα και τις ακρότητες και επανέφερε στην ηγεσία κάποια από τα πρόσωπα που είχε πρωτύτερα απομακρύνει, όπως ο μετέπειτα ηγέτης Ντενγκ Χσιάο Πινγκ.

Ο ρυθμός ανάπτυξης του ΑΕΠ καθ’ όλη την περίοδο διακυβέρνησής του, παρά τις διακυμάνσεις, κινήθηκε μεσοσταθμικά στο 10%. Το 1972 πραγματοποίησε θεαματική στροφή όταν συναντήθηκε με τον αμερικανό πρόεδρο Νίξον στο Πεκίνο, ολοκληρώνοντας τη ρήξη με τη Σοβιετική Ένωση.

Μετά το θάνατό του το 1976 η Κίνα σταδιακά εισήλθε σε μια νέα περίοδο. Βασιζόμενη στην κρατική ιδιοκτησία στα βασικά μέσα παραγωγής χρησιμοποίησε επικουρικά τη μικρή ιδιοκτησία, κάποια στοιχεία της αγοράς και την ισότιμη συνεργασία με το ξένο κεφάλαιο για να τονώσει την παραγωγικότητα. Αυτό οδήγησε στην αναπτυξιακή έκρηξη της δεκαετίας του 1980 με αξιοσημείωτα ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ που έφτασε το 1984 στο 15,2%.

Τη δεκαετία του 1990 υπήρξε μια τομή. Το άνοιγμα στην οικονομία της αγοράς διευρύνθηκε ποιοτικά, χωρίς να αμφισβητηθεί όμως η ανάγκη κρατικού σχεδιασμού. Η Κίνα αναδείχθηκε στη δεύτερη -και σε λίγο πρώτη- οικονομία του πλανήτη. Εμφανίστηκαν οι μεγάλες ταξικές ανισότητες αλλά ταυτόχρονα συνέχισε να βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Έτσι η σημερινή Κίνα τιμά τον Μάο, όχι τόσο ως τον ιδεολογικό ηγέτη αλλά ως τον ιδρυτή και θεμελιωτή της σύγχρονης Κίνας, τον ηγέτη που συνέβαλε τα μέγιστα στην εθνική ανάταση. Παρά τις αντιφάσεις του, συμβολίζει την αναγέννηση της Κίνας.

εφημ. One Voice, 7/9/2026

https://1voice.gr/poso-ektetheimenous-mas-afinei-i-aspida-tou-achillea/

Υπάρχουν δέκα τουλάχιστον λόγοι για να αντιταχθεί η κοινή γνώμη στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, το αντιπυραυλικό σύστημα που αγόρασε η Ελλάδα από το Ισραήλ.

Πρώτο, η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ εκθέτει ηθικά την Ελλάδα για συνεργασία με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία και εθνοκάθαρση, που έχει υπό την κατοχή του έναν άλλο λαό, τον Παλαιστινιακό, που παραβιάζει με βαναυσότητα το διεθνές δίκαιο, που έχει επιτεθεί σε όλα σχεδόν τα γειτονικά του κράτη, που διαθέτει μια βάρβαρη νομοθεσία που επιτρέπει τα βασανιστήρια και τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού.

Δεύτερο, μας απομονώνει διπλωματικά. Πώς μπορεί η Ελλάδα να επικαλείται από τη μια το διεθνές δίκαιο και από την άλλη να συμπράττει με το κράτος – δολοφόνο και βιαστή του διεθνούς δικαίου; Ποιος στη διεθνή κοινότητα θα πάρει σοβαρά τα επιχειρήματά μας;

Τρίτο, δεν διασφαλίζει αμυντικά την Ελλάδα. Έχει φανεί ότι η πολυδιαφημισμένη σχετική ισραηλινή τεχνολογία δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική ενώπιον των ιρανικών πυραύλων.

Τέταρτο, μας εμπλέκει ακόμη περισσότερο στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν με κίνδυνο να γίνουμε άμεσος στόχος των ιρανικών αντιποίνων.

Πέμπτο, μας εμπλέκει στην γεωπολιτική αντιπαράθεση του Ισραήλ με την Τουρκία. Τα δύο κράτη ανταγωνίζονται σκληρά για τον έλεγχο της Συρίας αλλά και άλλων περιοχών στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Κινδυνεύει η Ελλάδα δηλαδή να μετατραπεί αντικειμενικά σε πιόνι του Ισραήλ. Κάτι ανάλογο είχε γίνει πριν περίπου 100 χρόνια, όταν η χώρα μας εξωθήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις ενάντια στην Τουρκία και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική καταστροφή.

Έκτο, η συμμαχία Ελλάδας Ισραήλ δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία να εμφανίζει τη χώρα μας ως επιθετική δύναμη. Σχετίζεται με την τρέχουσα όξυνση της επιθετικής ρητορείας της Τουρκίας.

Έβδομο, δεν μπορεί να υπάρχει εμπιστοσύνη σε ένα κράτος όπως το Ισραήλ. Σε μια κρίσιμη ώρα, ανάλογα με τα συμφέροντά του, μπορεί να μας εγκαταλείψει καθιστώντας ανενεργό το σύστημα.

Όγδοο, η εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ καθιστά ευάλωτη την πατρίδα μας έναντι των μυστικών υπηρεσιών του κράτους αυτού, που θα αρπάξουν την ευκαιρία για να διαβρώσουν τις ένοπλες δυνάμεις και τον κρατικό μας μηχανισμό. Μην ξεχνάμε ότι το Predator είναι ισραηλινής προέλευσης.

Ένατο, υπάρχουν εναλλακτικοί, πιο αποτελεσματικοί τρόποι για τη θωράκιση της άμυνας της χώρας, τους οποίους έχουν υποδείξει οι ειδικοί.

Δέκατο, υπάρχουν εταιρείες, πολυεθνικές αλλά και κάποιες εγχώριες που θα θησαυρίσουν από την “ασπίδα” σε βάρος του βιοτικού επιπέδου και της ασφάλειας του ελληνικού λαού.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3/9/2026

Η Τουρκία εντείνει τη ρητορική της ενάντια στη χώρα μας και επαναφέρει το πλαίσιο των διεκδικήσεών της, το οποίο βρίσκεται σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο όλο αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Εκείνο που χρειάζεται να εξηγηθεί είναι γιατί συμβαίνει τώρα.

Μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικούς παράγοντες που εξηγούν τη χρονικότητα της διαφαινόμενης εγκατάλειψης των “ήρεμων νερών”. Ο πρώτος είναι ότι η Τουρκία αισθάνεται αναβαθμισμένη στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο. Επιπλέον, ο Τούρκος πρόεδρος κινείται ευλύγιστα στη διεθνή σκακιέρα ακολουθώντας πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, τέτοια που τον οδήγησε να παραστεί στη σύνοδο κορυφής της Σαγκάης, εκείνου δηλαδή του Οργανισμού του οποίου ηγείται η Κίνα και η Ρωσία. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η όξυνση της αντιπαράθεσής της με το Ισραήλ όχι μόνο για την επιρροή ή τον έλεγχο της Συρίας αλλά και άλλων περιοχών στην ευρύτερη περιφέρεια. Όσο η Ελλάδα θα βαθαίνει τη συνεργασία με το Ισραήλ, τόσο θα οξύνεται η τουρκική επιθετικότητα.

Τα παραπάνω υποβάλλουν τη σκέψη ότι η ελληνική κυβέρνηση χειρίζεται το ζήτημα με ολέθριο τρόπο. Επιμένει στην αδιέξοδη πολιτική να αναθέτει την επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, χωρίς να έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα από την εμπειρία δεκαετιών αλλά και από τις τρέχουσες εξελίξεις. Εξακολουθεί να αρνείται την αναζήτηση διπλωματικών διαύλων με ισχυρές χώρες όπως είναι η Κίνα και η Ρωσία αλλά, αντίθετα, συντάσσεται στην αντιπαράθεση που έχουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ μαζί τους. Μας εμπλέκει ολοένα και πιο βαθιά στους πολέμους στο Ιράν και στην Ουκρανία.

Επίσης, το σημαντικότερο στην παρούσα στιγμή, προσδένει ολοένα και περισσότερο τη χώρα μας στο άρμα του Ισραήλ. Ειδικά αυτή η επιλογή, όπως και προηγούμενων κυβερνήσεων, μπορεί να οδηγήσει σε τρομερές περιπέτειες για τους παρακάτω ιδίως λόγους.

Πρώτο, η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ εκθέτει ηθικά και απομονώνει την Ελλάδα για συνεργασία με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία, που έχει υπό την κατοχή του έναν άλλο λαό, που ποδοπατά το διεθνές δίκαιο, που έχει επιτεθεί σε όλα σχεδόν τα γειτονικά του κράτη, που διαθέτει μια βάρβαρη νομοθεσία που επιτρέπει τα βασανιστήρια και τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού.

Δεύτερο, δεν διασφαλίζει αμυντικά την Ελλάδα καθώς η πολυδιαφημισμένη “ασπίδα του Αχιλλέα” και η ισραηλινή τεχνολογία δεν έχει αποδειχθεί και τόσο αποτελεσματική ενώπιον των ιρανικών πυραύλων. Υπάρχουν εναλλακτικοί, πιο αποτελεσματικοί τρόποι για τη θωράκιση της άμυνας της χώρας.

Τρίτο, θέτει την Ελλάδα στη θέση του “χρήσιμου ηλίθιου”, του πιονιού του Ισραήλ. Κι αν το Ισραήλ μας ωθήσει, έμμεσα ή άμεσα, σε πόλεμο με την Τουρκία; Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Είναι γι’ αυτό ανάγκη να υπάρξει ριζική στροφή στην εξωτερική μας πολιτική. Αλλιώς, τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας.

εφημ. One Voice, 25/8/2026

Η πρόσφατη δήλωση του υπουργού εσωτερικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν-Γκβιρ ότι “πρέπει να σκοτώνουμε 30-40 Παλαισίνιους τη μέρα” προκάλεσε αίσθηση στη διεθνή κοινή γνώμη. Αλλά στην ουσία ο ακροδεξιός υπουργός διατύπωσε για πολλοστή φορά αυτό που και άλλοι αξιωματούχοι έχουν πει και κυρίως εκείνο που η κυβέρνηση πράττει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Η κυβέρνηση Νετανιάχου και όχι μόνο ο Μπεν-Γκβιρ είναι το πρόσωπο της σύγχρονης βαρβαρότητας.

Στο ίδιο πνεύμα εξάλλου βρίσκεται και η πρόσφατη ψήφιση νόμου που διευκολύνει την επιβολή από τα ισραηλινά στρατοδικεία της θανατικής ποινής δι’ απαγχονισμού σε Παλαιστίνιους κρατούμενους. Στην ίδια λογική βρίσκεται η νομοθεσία αλλά και οι πρακτικές των βασανιστηρίων που εφαρμόζονται έτσι κι αλλιώς εδώ και δεκαετίες. Στην ίδια αντίληψη βρίσκονται οι καθημερινές δολοφονίες Παλαιστινίων αμάχων, παιδιών, γυναικών όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Όχθη και αλλού. Οι καθημερινοί εξευτελισμοί, η βαναυσότητα, οι απάνθρωπες σαδιστικές πρακτικές που χρησιμοποιεί το ισραηλινό καθεστώς είναι τέτοιες που δεν τις χωρά ανθρώπου νους. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στο διεθνές δίκαιο για να αντιληφθεί ότι το Ισραήλ διαπράττει το έγκλημα της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης.

Το βάθρο της βαρβαρότητας εντοπίζεται στο γεγονός ότι το Ισραήλ διατηρεί υπό την κατοχή του την Παλαιστίνη εδώ και πολλές δεκαετίες. Αγνοεί επιδεικτικά τις δεκάδες αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται να έχουν το δικό τους πλήρως ανεξάρτητο κράτος. Αυτό αποτελεί στοιχειώδες δικαίωμα, όπως και κάθε λαού, σύμφωνα και με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Τούτη η βαρβαρότητα στηρίζεται πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, οικονομικά, ιδεολογικά από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Η Γερμανία και η βιομηχανία της, όχι μόνο η αμυντική, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στυλοβάτες της διαπραττόμενης γενοκτονίας. Σήμερα, το 1/3 περίπου των εισαγωγών του Ισραήλ προέρχεται από την ΕΕ όπως και το 1/3 των εξαγωγών του κατευθύνεται σε αυτήν. Η ΕΕ, αν ήθελε, μπορούσε εύκολα να κλείσει τη στρόφιγγα που τροφοδοτεί το Ισραήλ και να το εξαναγκάσει να επανεξετάσει τη στάση του. Οι ελληνικές κυβερνήσεις αναπτύσσοντας διαρκώς τη συμμαχία με το Ισραήλ έχουν καταστήσει συνένοχη τη χώρα μας. Την εκθέτουν επίσης στον κίνδυνο να βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανταγωνιστές του Ισραήλ, δηλαδή την Τουρκία.

Το σημαντικότερο είναι ότι ακόμη και η ανοχή σε αυτή τη βαρβαρότητα μολύνει ηθικά, στρώνει το έδαφος για τη γενίκευση της, όπως η αρχική ανοχή στη βαρβαρότητα του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος άνοιξε το δρόμο για τη φρίκη του β’ παγκοσμίου πολέμου.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 20/8/2026

Η έκδοση των τουρκικών διαταγμάτων για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων με τις συγκεκεριμένες συντεταγμένες θέτει ξανά επί τάπητος, εμμέσως πλην σαφώς, τις επιδιώξεις της Άγκυρας, ακόμη και τις πλέον ακραίες, όπως η αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί διαφόρων νησίδων. Η κίνηση αυτή εντάσσεται σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τις αναβαθμισμένες σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Πλευρές της αναβάθμισης φάνηκαν στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ, στην αμυντική συνεργασία της με την ΕΕ, στο γεγονός ότι ξανάνοιξε η συζήτηση για ένταξη της Τουρκίας, στην επικείμενη πώληση τουρκικών οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία και βέβαια στη δημιουργία του λεγόμενου “ισλαμικού ΝΑΤΟ”.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιδρά με το γνωστό τρόπο. Πρώτο, διακηρύσσει -και ορθά- ότι οι χαράξεις που επεκτείνονται εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων δεν μπορούν βάσει του διεθνούς δικαίου να καθορίζονται μονομερώς και είναι γι’ αυτό παράνομες. Αυτό είναι το ελάχιστο που έπρεπε να θέσει αλλά είναι απολύτως ανεπαρκές.

Δεύτερο, θα απευθυνθεί και πάλι στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ για να εισπράξει για πολλοστή φορά φιλικά χτυπήματα στην πλάτη ενώ παράλληλα οι εταίροι θα επιδεικνύουν ουσιαστική ανοχή στις τουρκικές κινήσεις.

Τρίτο, συνεχίζει την πολιτική του πρόθυμου εταίρου, που δεν διανοείται να ασκήσει ούτε ένα βέτο, συμβάλλοντας στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς (Ιράν, Ουκρανία).

Τέταρτο, απομονώνει διαρκώς την Ελλάδα με τη στρατηγική συμμαχία με το γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ και τη θέτει δυνητικά στο στόχαστρο των ανταγωνιστών του.

Πέμπτο, προβαίνει σε κινήσεις για όφελος των πολυεθνικών όπως οι έρευνες της Chevron νότια της Κρήτης, εκτός χωρικών υδάτων, προκαλώντας και δίνοντας επιχειρήματα στην Τουρκία.

Είναι φανερό ότι η επιμονή σε αυτή την πολιτική, την οποία με παραλλαγές έχουν ακολουθήσει όλες οι κυβερνήσεις, οδηγεί βήμα βήμα σε αδιέξοδο. Θέτει σε κίνδυνο τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού και την ειρήνη. Η Ελλάδα σύρεται πίσω από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, οι οποίες νοιάζονται προφανώς για τα συμφέροντά τους. Και τα συμφέροντά τους βρίσκονται στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση με εκείνα της Τουρκίας, παρά τις όποιες τυχόν μικροαντιθέσεις. Άρα με μαθηματική ακρίβεια η χώρα μας θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως ακριβώς συνέβη επανειλημμένα στο παρελθόν, από το Κυπριακό μέχρι τα Ίμια.

Γιατί να μην ακολουθήσει η χώρα μας την πολιτική του “επιτήδειου ουδέτερου”, που δεν συμμετέχει στις αντιπαραθέσεις των μεγάλων δυνάμεων αλλά ευλύγιστα αξιοποιεί τις αντιθέσεις τους; Γιατί να μην αναζητήσει τη διπλωματική στήριξη άλλων ισχυρών χωρών όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, οι χώρες BRICS; Γιατί να αποξενώνεται από τα αραβικά κράτη μέσω της πρόσδεσής της στο Ισραήλ; Γιατί να συμμετέχει σε πολέμους και σε συμμαχίες που αποδεδειγμένα ανέχονται ή και στηρίζουν τις αντίθετες στο διεθνές δίκαιο αξιώσεις του τουρκικού αντιδραστικού καθεστώτος;