εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/3/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/03/17/opinions/egklovismenoicrse-pagida-cr/

Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο. Όλες οι θεμελιώδεις αξίες και κανόνες έχουν πλήρως παραμεριστεί. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θέλουν να επιλέγουν τους κυβερνώντες των άλλων χωρών, να ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, τα λιμάνια, τις βασικές υποδομές τους. Επιδιώκουν να αποφασίζουν αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία των άλλων, να επιβάλλουν τη συνεργασία τους με όρους λεόντειους. Για την επιβολή των στόχων αυτών δεν χρησιμοποιούν πλέον κανένα πρόσχημα. Επιτίθενται, βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, δολοφονούν ξένους ηγέτες και χιλιάδες αθώους πολίτες, καταστρέφουν τις υποδομές και τις πόλεις, προσπαθούν να αρπάξουν και να καταληστεύσουν. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ας μην εξωραϊζουμε την πραγματικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει αυτήν τη χιτλερικής έμπνευσης πολιτική. Όχι μόνο αρνείται να καταδικάσει το βιασμό του διεθνούς δικαίου, αλλά συμμετέχει στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει με λεκτικούς ακροβατισμούς. Συμμετέχει με τη χρησιμοποίηση των αμερικανονατοϊκών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων για τους σκοπούς του πολέμου όπως και με την αποστολή οπλικών συστημάτων στη Μ. Ανατολή. Συμμετοχή στον πόλεμο συνιστά και η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, αφού ο στόχος είναι η προστασία των εκεί βρετανικών βάσεων από ιρανικά αντίποινα.

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό στην παγίδα του πολέμου, χωρίς μάλιστα να υπολογίζει ότι αύριο μπορεί η Ελλάδα να γίνει άμεσος στόχος αντιποίνων αλλά και θύμα ανάλογων άνομων επιδιώξεων των ισχυρών, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Ήδη η αποστολή στην Κύπρο έδωσε μια καλή ευκαιρία στην Τουρκία να ενισχύσει την παρουσία της εκεί.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο και σε μια παγίδα κλιμάκωσης στο Ιράν τη στιγμή που ακόμη και παραδοσιακοί τους σύμμαχοι τείνουν να πάρουν κάποιες αποστάσεις με την άρνηση να στείλουν πολεμικά πλοία στα στενά του Ορμούζ. Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας είναι τεράστιοι.

Χρειάζεται πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο και ριζική στροφή προς την υπεράσπιση των θεμελιωδών αξιών: της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, την καταδίκη των επιθετικών πολέμων και της απειλής χρήσης βίας, το δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό και πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν.

εφημ. One Voice, 9/3/2026

https://1voice.gr/trabismos-o-chitlerismos-tis-epochis-mas/

Ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν δεν γίνεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Εξάλλου Ισραήλ και Πακιστάν, χώρες της περιοχής, διαθέτουν πυρηνικά όπλα και ουδείς ενοχλείται. Ο πόλεμος δεν γίνεται ούτε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες του Κόπλου έχουν εξίσου, ή μάλλον, περισσότερο αιμοσταγή καθεστώτα και αποτελούν αγαπημένους συμμάχους των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος διεξάγεται για να επιβάλλουν φιλοαμερικανική κυβέρνηση στο Ιράν. Όμως η ακραία επιθετικότητα δείχνει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ τους αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου, ενώ πριν λίγα χρόνια έπεσε στο 15,6% και η πτωτική πορεία συνεχίζεται. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν οικονομικό έδαφος μέσω των πολέμων όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις, να λεηλατήσουν, να σφίξουν τον κλοιό γύρω από την Κίνα.

Στην πραγματικότητα ο πρόεδρος Τραμπ λέει ανοιχτά στις μικρές ακόμη και στις μεσαίες χώρες: θα διαλέγουμε εμείς (οι ΗΠΑ) ποιοί θα σας κυβερνούν, θα ελέγχουμε εμείς τις πλουτοπαραγωγικές σας πηγές, τα λιμάνια σας, τις βασικές υποδομές. Θα αποφασίζουμε εμείς αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία σας, με ποιούς θα συνεργάζεστε, θα αγοράζετε τα προϊόντα μας (ας είναι και ακριβότερα), θα αποφασίζουμε εμείς ότι δεν θα έχετε δημόσια παιδεία και υγεία, ότι θα έχετε μισθούς πείνας. Αν τα αρνείστε όλα αυτά, τότε θα σας βομβαρδίζουμε ανηλεώς, θα δολοφονούμε τους ηγέτες σας, θα σκοτώνουμε τα παιδιά σας, θα έχετε χιλιάδες νεκρούς, θα καταστρέφουμε τις υποδομές και τις πόλεις σας, θα αρπάζουμε τις εκτάσεις που ορεγόμαστε. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Ο τραμπισμός είναι στην ουσία ο χιτλερισμός της εποχής μας.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλη την προοδευτική ανθρωπότητα είναι: θα αποδεχθεί αυτό το μέλλον; Προφανώς όχι. Θα αντιταχθεί. Έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο και χρήσιμο είναι να το συνειδητοποιήσουμε.

Εφημερίδα των Συντακτών, 3/3/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/502898_trigono-ipa-iran-kina

Ο πραγματικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν είναι η Κίνα. Επιθυμούν να εγκαταστήσουν μια βολική κυβέρνηση στο Ιράν για να στερήσουν την Κίνα από έναν οικονομικό εταίρο, να της προκαλέσουν πετρελαϊκή και οικονομική ασφυξία.

Η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ δείχνει ότι βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ των ΗΠΑ αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πριν είκοσι το 23,5% ενώ πριν λίγα χρόνια το 15,6%. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Το μερίδιό της στη διεθνή μεταποίηση βρισκόταν το 2004 στο 31% ενώ εκτιμάται ότι το 2030 θα φθάσει στο 45%. Το 2023 εγκατέστησε υπερδιπλάσια βιομηχανικά ρομπότ από ό,τι η Ιαπωνία, οι ΗΠΑ, η Νότια Κορέα και η Γερμανία μαζί. Είναι πρωτοπόρος στην εξόρυξη των σπάνιων γαιών αλλά και στην επεξεργασία τους. Η Κίνα είναι η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία.

Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν έδαφος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσω των πολέμων, όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις και για να ωθήσουν την Κίνα σε μια πρόωρη σύγκρουση.

Αντίστροφα η Κίνα αποφεύγει την όποια στρατιωτική αντιπαράθεση, μέχρι τουλάχιστον να αυξήσει το στρατιωτικό της δυναμικό σε επίπεδο αντίστοιχο των ΗΠΑ, κι αυτό θα συμβεί σε λίγα μόνο χρόνια. Ακολουθεί κατά βάση την ιστορική γραμμή Ντενγκ: “να παρατηρείς ήρεμα, να κρύβεις τις ικανότητές σου, να περιμένεις τη στιγμή σου, να κρατάς χαμηλό προφίλ, να μην εμπλέκεσαι σε συγκρούσεις». Επιδεικνύει στρατηγική υπομονή περιμένοντας να δρέψει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, ως ώριμο φρούτο. Επιλέγει να χτυπά το αδύναμο σημείο των ΗΠΑ, δηλαδή την οικονομία, και να κινείται πιο διακριτικά στα άλλα πεδία.

Σε κάθε περίπτωση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους φέρνει την ανθρωπότητα ενώπιον του κινδύνου ενός Αρμαγεδδώνα. Η Ελλάδα είναι εμπλεκόμενη με χίλια δυο νήματα στον πόλεμο και γι’ αυτό είναι παραπάνω από επείγον το αίτημα για άμεση και πλήρη απεμπλοκή από τη βάρβαρη και άνομη επιθετικότητα των ΗΠΑ.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 19/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/19/opinions/o-amerikanos-proedros-ki-emeiscr/

“Η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη” είπε πρόσφατα στο Λευκό Οίκο ο προέδρος Τραμπ και εξέφρασε παράλληλα το θαυμασμό του για την Ελλάδα. Είναι καλό αυτό; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή μήπως, αντιθέτως, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ακόμη και όσοι δεν ανησυχούσαν μέχρι τώρα; Εμπνέει μήπως η δήλωση αυτή σιγουριά και ασφάλεια στην Ελλάδα;

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αφού η πολιτική Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει φίλους ή συμμάχους. Γνωρίζει μόνο υποτακτικούς. Αν σήμερα δείχνει ευαρέσκεια σε κάποιον, αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί να τον κατατάξει στους εχθρούς, αν αρνηθεί έστω και στο ελάχιστο να θυσιάσει τα συμφέροντά του για να προάγει εκείνα των ΗΠΑ.

Η τακτική του Τραμπ μοιάζει πολλές φορές αλλοπρόσαλλη. Δεν είναι όμως. Είναι η λεγόμενη “στρατηγική του τρελού”. Στόχος είναι να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι ο Τραμπ δεν σέβεται κανένα κανόνα ούτε του διεθνούς δικαίου ούτε της όποιας πολιτικής ή οικονομικής συμμαχίας. Βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τα υπηρετεί με τρόπο κυνικό και συνάμα βίαιο, με πολεμικές επεμβάσεις και επιδρομές, με απαγωγές προέδρων, με απειλές ότι θα δολοφονήσει αρχηγούς κρατών, με οικονομικό στραγγαλισμό άλλων χωρών. Στόχος του επίσης είναι να προκαλέσει σε αντιπάλους και φίλους ψυχολογικό σοκ, να εκφοβίσει, να παραλύσει τη βούληση εχθρών και φίλων προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις του. Στόχος του ακόμη είναι να αιφνιδιάζει και μέσω του αιφνιδιασμού να αρπάζει αυτό που θέλει.

Για τον ίδιο λόγο πραγματοποιεί συστηματικά βήματα όχι απλά κουρελιάζοντας το διεθνές δικαίο αλλά και υποσκάπτοντας, παραμερίζοντας, απαξιώνοντας πλήρως τον ΟΗΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιούνται αυτές οι μέθοδοι. Ανάλογες μεθόδους χρησιμοποιούσε ο Α. Χίτλερ τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του β’ παγκοσμίου πολέμου.

Μπορεί κανείς με αυτά τα δεδομένα να εφησυχάζει; Είναι λογικό να θεωρεί ότι ο Τραμπ δεν θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα τη στιγμή που η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή;

Σε αυτά να συνυπολογίσουμε ότι η εμπλοκή της Ελλάδας ως πειθήνιου συμμάχου των ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα (Ουκρανία, κατοχή της Παλαιστίνης, Μέση Ανατολή κά) μας συμπαρασύρει στην κλιμάκωση των πολέμων και στον όλεθρο.

Ο ελληνικός λαός όμως δικαιούται ένα καλύτερο αύριο, ειρηνικό σε συνθήκες διασφάλισης της κυριαρχίας και της ευημερίας του. Ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμη: η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ είναι απόδειξη της υποχώρησης της οικονομικής τους ισχύος. Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ανακτήσουν με τα όπλα και με το αίμα των λαών τη χαμένη σχεδόν πρωτοκαθεδρία τους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή θα στεφθεί με αποτυχία.

εφημ. One Voice, 11//2/2026

https://1voice.gr/syntagmatopoiisi-tis-ftocheias/

Η κυβερνητική πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος επιδιώκει να αφαιρέσει από τη Βουλή, από οποιαδήποτε μελλοντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κυβέρνηση, τη δυνατότητα να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική από αυτήν που εφαρμόζεται σήμερα.

Πώς θα γίνει αυτό; Με την ενσωμάτωση στο Σύνταγμα του λεγόμενου “χρυσού δημοσιονομικού κανόνα”. Δηλαδή θα απαγορεύεται ουσιαστικά από το Σύνταγμα η ψήφιση νόμων που αυξάνουν τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις, την κοινωνική στέγη και οτιδήποτε άλλο. Είναι ευνόητο ότι μια τέτοια Βουλή και μια τέτοια δημοκρατία θα είναι σκιά του εαυτού της αφού δεν θα μπορεί να αποφασίζει παρά μόνο πολιτικές που θα φέρνουν και άλλη φτώχεια στο λαό και από την άλλη θα συσσωρεύουν αμύθητο πλούτο σε μια μικρή μειοψηφία. Οι κοινωνικές ανισότητες θα ενταθούν στο έπακρο.

Όλες οι υπόλοιπες προτάσεις είναι απλώς φύλλο συκής για να κρύψει η κυβέρνηση τις πραγματικές της προθέσεις. Για παράδειγμα η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 86 (περί ευθύνης υπουργών) δεν έχει καμία αξία. Δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι τυχόν αναθεώρηση του άρθρου θα οδηγήσει στην κατάργηση της προνομιακής θέσης των υπουργών. Αν η κυβέρνηση επιθυμούσε κάτι τέτοιο, απλούστατα θα έπρεπε να είχε εξαγγείλει τη μελλοντική κατάργηση του άρθρου 86, χωρίς περιττές κουβέντες. Θα είχε επίσης δώσει δείγματα γραφής μη παρεμποδίζοντας την εξέλιξη διερεύνησης σκανδάλων που βρίσκονται σε εξέλιξη (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, τηλεφωνικές υποκλοπές).

Το ίδιο ισχύει με την πρόταση για αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να παραιτηθεί η κυβέρνηση από το προνόμιο που της δίνει το Σύνταγμα στο άρθρο 90 παρ. 5 να επιλέγει την ηγεσία της, ούτε από το σύνθετο πλέγμα διατάξεων με το οποίο επιχειρεί να ελέγχει τους δικαστές. Αυτό που ίσως υιοθετήσει, θα είναι ένας περίπλοκος τρόπος επιλογής που θα κρύβει έντεχνα τις κυβερνητικές παρεμβάσεις.

Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι δεν τρέφει κανένα σεβασμό στο Σύνταγμα. Το ποδοπατά με απίστευτο κυνισμό, οποτεδήποτε την εμποδίζει στην προώθηση των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας. Έτσι έπραξε με την ψήφιση των Μνημονίων, τα οποία έχουν ισοπεδώσει κυριολεκτικά τα συνταγματικά δικαιώματα, με το άρθρο 16 (“ιδιωτικά “πανεπιστήμια”), με το άρθρο 19 (απόρρητο των επικοινωνιών).

Καμιά συνταγματική αναθεώρηση δεν πρέπει να ξεκινήσει υπό αυτές τις συνθήκες. Είναι επικίνδυνο για το λαό και τη δημοκρατία. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να απονομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή, να την καταγγείλει και να αποχωρήσει.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 11/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/11/opinions/omologimenes-alitheies/

H συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν διεξάγεται θεωρητικά μέσα στο γνωστό πλαίσιο, όπου κάθε πλευρά εμμένει στις θέσεις της. Αν όμως θέλουμε να αποκρυπτογραφήσουμε και να διαγνώσουμε τις αδιόρατες τάσεις, να προβλέψουμε το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά και πίσω από τις γραμμές την προχτεσινή συνέντευξη του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζορτζ Τσούνης. Ο πρώην πρέσβης υπονόησε ανάμεσα σε άλλα τρεις μεγάλες αλήθειες.

Η πρώτη είναι ότι η Τουρκία αποτελεί σταθερά τον προνομιακό εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο παρότι στην Ελλάδα η κυρίαρχη πολιτική αρνείται πεισματικά να το αναγνωρίσει, ενάντια μάλιστα στα γεγονότα που το αποδεικνύουν εδώ και πολλές δεκαετίες. Από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο μέχρι τα Ίμια, ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν πάντοτε στο πλευρά του τουρκικού αντιδραστικού καθεστώτος.

Οι ΗΠΑ, ενώ σκύβουν με προσοχή να εισακούσουν την τουρκική πλευρά, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με τον τρόπο του Προέδρου Λ. Τζόνσον, που το 1965 είχε πει στον Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον: “Γ... τη Βουλή σας και το Σύνταγμά σας! Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Και η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δυο ψύλλοι εξακολουθούν να φέρνουν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί ο ελέφαντας να τους ρουφήξει μια και καλή με την προβοσκίδα του”.

Η δεύτερη αλήθεια που είπε ο Τσούνης είναι ότι ο γεωστρατηγικός ρόλος της Τουρκίας για τις ΗΠΑ μεγαλώνει, επειδή οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα είναι ζέουσες αλλά και επειδή η Τουρκία είναι μια αξιοσημείωτη περιφερειακή δύναμη. Εφόσον συμβαίνει αυτό, οι ΗΠΑ είναι ακόμη περισσότερο πρόθυμες να θυσιάσουν τα συμφέροντα άλλων εταίρων τους, όπως η Ελλάδα. Το γεγονός αυτό δεν προμηνύει θετικές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η τρίτη αλήθεια, την οποία ομολόγησε εμμέσως ο Αμερικανός πρώην πρέσβης, είναι ότι η Ελλάδα ζημιώνεται από την πολιτική του πειθήνιου και πρόθυμου συμμάχου των ΗΠΑ. Αναφέρθηκε ξεκάθαρα στο γεγονός ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας έχει βλάψει την ελληνική οικονομία. Αυτή βέβαια είναι μόνο μια επιμέρους πλευρά του ζητήματος, αφού ο μονομερής, δογματικός, εμμονικός προσανατολισμός της χώρας μας προς την πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ στερεί από τον ελληνικό λαό τη δυνατότητα να αναπτύξει πολύπλευρες, αμοιβαία επωφελείς σχέσεις σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και γενικότερα τα κράτη που συμμετέχουν στους BRICS.

Σε κάθε περίπτωση η τήρηση του διεθνούς δικαίου, την οποία έχει ανάγκη η χώρα μας, δεν υπηρετείται από την προσήλωση στη συνεργασία με τις ΗΠΑ, τον πρωτεργάτη της κατάλυσης του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Εφημερίδα των Συντακτών, 11/2/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/500563_tha-antexei-i-koyba

Το πρόσφατο διάταγμα Τραμπ απειλεί με δασμούς όποια χώρα προμηθεύσει πετρέλαιο στην Κούβα. Εντείνει ακόμη παραπέρα τον οικονομικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ από το 1960. Ο Τραμπ έκανε επιπλέον νύξη για την πιθανότητα ναυτικού αποκλεισμού του νησιού.

Ο στόχος είναι καθαρός. Όπως είχε πει ήδη το 1960 ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Λέστερ Μάλορι, οι ΗΠΑ θέλουν να οδηγήσουν στην πείνα τον κουβανικό λαό για να απαξιώσει την επαναστατική του κυβέρνηση. Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε μετά την ανατροπή της αμερικανοστήρικτης δικτατορίας του Μπατίστα το 1959 από τους επαναστάτες του Φ. Κάστρο και διαρκεί περισσότερο από 60 χρόνια! Οι ΗΠΑ θέλουν να μετατρέψουν την Κούβα σε μισοαποικία, καζίνο και πορνείο της αμερικανικής μαφίας, όπως ήταν πριν το 1959.

Ο οικονομικός αποκλεισμός και οι μονομερείς οικονομικές κυρώσεις είναι κατά το διεθνές δίκαιο πράξεις πολέμου, αντίθετες στις αρχές του ΟΗΕ. Αποτελούν παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών, της αρχής της μη επέμβασης στα εσωτερικά τρίτων χωρών. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει τον αποκλεισμό ομόφωνα σχεδόν εδώ και δεκαετίες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Μόνο δύο κράτη τον υποστηρίζουν σταθερά: ΗΠΑ και Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός είναι στην πραγματικότητα οικονομικός στραγγαλισμός. Σημαίνει ότι η Κούβα δυσκολεύεται να αγοράσει και να πουλήσει προϊόντα στο εξωτερικό. Όταν καταφέρνει να βρει εταίρους αναγκάζεται να αγοράζει σε τιμές υψηλότερες των διεθνών. Αν και όταν βρίσκει εμπορεύματα, τα ακριβοπληρώνει εξαιτίας του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός επιφέρει σοβαρές ελλείψεις στην ενέργεια, στο μηχανολογικό εξοπλισμό και σε στοιχειώδη άλλα προϊόντα.

Παρά τον αποκλεισμό η Κούβα μέχρι το 1990 κατάφερνε να αναπτύσσεται με ρυθμό 10% ετησίως κατά μέσο όρο. Επιπλέον, οι κοινωνικοί δείκτες ήταν οι υψηλότεροι στη Λ. Αμερική, δηλαδή ο μέσος Κουβανός εργαζόμενος απολάμβανε κοινωνικών δικαιωμάτων υψηλότερων από το μέσο εργαζόμενο των άλλων χωρών της Λ. Αμερικής.

Μετά το 1990 όμως η Κούβα έχασε όχι μόνο τους πολιτικούς της συμμάχους αλλά και τους εμπορικούς της εταίρους, αφού στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός. Έκτοτε ο αποκλεισμός έγινε καθολικός, ασφυκτικός και οι επιπτώσεις του στην οικονομία και κοινωνία της Κούβας κατέστησαν δραματικές. Ωστόσο η Κούβα καταφέρνει παρά τις απίστευτες δυσκολίες να επιβιώνει και να διατηρεί την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της. Είναι κυριολεκτικά θαύμα που αντέχει μέχρι σήμερα.

Τώρα η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να πνίξει κυριολεκτικά τον Κουβανικό λαό. Χωρίς πετρέλαιο καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντέξει. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να νικήσουν στρατιωτικά την Κούβα, ακόμη και αν εξοντώσουν την ηγεσία της, βομβαρδίσουν τη χώρα, καταστρέψουν τις υποδομές της, δολοφονήσουν χιλιάδες ανθρώπους της. Το κουβανικό αμυντικό δόγμα βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Σε περίπτωση που οι εισβολείς καταφέρουν να επικρατήσουν, τους περιμένει ένας ανελέητος αντάρτικος αγώνας σε κάθε γειτονιά, σε κάθε δρομάκι, σε κάθε βουνό. Το κόστος για τους εισβολείς θα είναι τόσο μεγάλο, που δεν θα επιχειρήσουν κάτι τέτοιο.

Γι’ αυτό χτυπούν το αδύναμο σημείο, την οικονομία, ενώ παράλληλα κατασυκοφαντούν την κυβέρνηση της Κούβας ως δήθεν αποτυχημένη. Η εξόφθαλμη αλήθεια είναι ότι η οικονομική δυσπραγία της Κούβας οφείλεται στον αποκλεισμό. Ποια χώρα θα άντεχε 62 χρόνια αποκλεισμού; Η κυβέρνησή της, παρά τα τυχόν αναπόφευκτα σφάλματα, έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα, αντοχή, επιμέλεια. Βασίζεται στο λαό, ο οποίος βγαίνει στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνοντας την αντίθεσή του στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες συνθήκες η Κούβα προσπαθεί να βρίσκει διόδους διεθνούς οικονομικής συνεργασίας. Επιχειρεί να αξιοποιεί και την παραμικρή χαραμάδα σε ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον.

Θα αντέξει η Κούβα; Αυτό εξαρτάται ιδίως από δύο αλληλοσυνδεόμενους παράγοντες. Τη σταθερότητα της κυβέρνησης και την ενότητα με το λαό. Όσο η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης με την οικοδόμηση ενός σοσιαλιστικού μοντέλου και όσο διατηρεί στενή σχέση αλληλοτροφοδότησης με τον κουβανικό λαό, θα κατορθώνει να αντιστέκεται με επιτυχία παρά τις αφάνταστες δυσχέρειες και θυσίες.

Όσο περισσότερο αντιστέκεται, τόσο κερδίζει χρόνο, μια και η αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων πλησιάζει. Παρά την ακραία επιθετικότητα, οι ΗΠΑ είναι μια υπερδύναμη σε αποδρομή. Το βέβαιο επίσης είναι ότι η προοδευτική ανθρωπότητα οφείλει να αντισταθεί στη βαρβαρότητα και να σταθεί αλληλέγγυα στον Κουβανικό λαό.