Cat-1

ΑΡΘΡΑ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΤΟΜΟΙ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Latest Posts

εφημ. ΠΡΙΝ, 25/2/204


Σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης εντείνονται αναπόφευκτα οι ανταγωνισμοί για την κυριαρχία, διανομή και αναδιανομή των σφαιρών επιρροής. Οι ΗΠΑ είναι ο πρωταγωνιστής αυτών των διαδικασιών. Η υποχώρηση της οικονομικής τους δύναμης τις τελευταίες δεκαετίες τροφοδοτεί την εσωτερική σύγκρουση, όπως αυτή εκφράζεται στα πρόσωπα των Μπάιντεν και Τραμπ, αλλά κυρίως, τροφοδοτεί την επιθετικότητά τους στο εξωτερικό. Οι ΗΠΑ αντιδρούν με τη λογική του πληγωμένου θηρίου. Επιχειρούν να ανακαταλάβουν το χαμένο οικονομικό έδαφος αξιοποιώντας τη συντριπτική στρατιωτική τους υπεροπλία.

Τρεις είναι οι βασικοί τους στόχοι. Ο πρώτος, σημαντικότερος και δυσκολότερος είναι η αναχαίτιση της ταχύτατης εξάπλωσης της οικονομικής επιρροής της Κίνας, η οποία επεκτείνεται ραδγαία στην Ασία, στη Λ. Αμερική και στην Αφρική. Ο δεύτερος στόχος είναι η συρρίκνωση της ρωσικής περιμέτρου, δηλαδή η συρρίκνωση της επιρροής που ασκεί η Ρωσία στην παραδοσιακή της ζώνη, ιδίως στις χώρες που προέκυψαν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο τρίτος στόχος είναι η χαλιναγώγηση της Γερμανίας και της ΕΕ, η μεγαλύτερη πρόσδεση ή ίσως και η υποταγή της στις ΗΠΑ με ένα τρόπο. Η μέθοδος επίτευξης των στόχων είναι αντικείμενο συζήτησης και διαπάλης στο εσωτερικής της ολιγαρχίας των ΗΠΑ καθώς υφίστανται όχι μόνο διαφορετικές οπτικές αλλά και αντικρουόμενα τακτικά συμφέροντα.

Από τους τρεις στόχους μόνο ο τρίτος έχει προς το παρόν επιτευχθεί. Η εξώθηση της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία οδήγησε στη διακοπή της συνεργασίας Ρωσίας – Γερμανίας που τόσο ανησυχούσε τις ΗΠΑ. Οι άλλοι δυο στόχοι απέχουν πολύ από την εκπλήρωσή τους. O πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ότι η Ρωσία έχει οικονομική και στρατιωτική δύναμη τουλάχιστον για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα στην περίμετρό της, ενώ παράλληλα δημιούργησε προβλήματα στις ΗΠΑ και κυρίως στη Γαλλία στην Αφρική υποβοηθώντας κάποια πραξικοπήματα σε χώρες του Σαχέλ. Η Κίνα από την άλλη συνεχίζει απτόητη την εξάπλωση της οικονομικής και διπλωματικής της επιρροής.

Δεν είναι ακόμη σαφές αν οι ΗΠΑ το διάστημα μετά τις προεδρικές τους εκλογές θα ρίξουν το βάρος στο ένα ή στο άλλο μέτωπο, αν θα αποσυρθούν κατά κάποιο τρόπο από το Ουκρανικό για να ρίξουν το κύριο βάρος στη Μ. Ανατολή ή στην Κίνα και στον Ειρηνικό. Το βέβαιο είναι ότι οι αντιπαραθέσεις θα οξύνονται συσσωρεύοντας δεινά για τους λαούς, ακόμη και υπαρξιακούς κινδύνους για την ανθρωπότητα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ελληνική κυβέρνηση εμπλέκει ολοένα και περισσότερο τη χώρα στις πολεμικές περιπέτειες των ΗΠΑ στην Ουκρανία και στη Μ. Ανατολή. Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι, όπως και τα οικονομικά βάρη που επωμίζεται ο λαός.

Γι’ αυτό, ανεξάρτητα από τυχόν διαφορετικές αποχρώσεις στις προσεγγίσεις, προέχει η σύμπλευση και συνεργασία όλων των λαϊκών δυνάμεων με κύρια αιχμή την πλήρη απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε πολεμική περιπέτεια (Ουκρανία, Μ. Ανατολή ή οπουδήποτε αλλού) και την έξοδό της από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Τα πλεονεκτήματα από μια τέτοια προοπτική θα είναι πολλά.

Πρώτο, δεν θα τίθεται άμεσα σε κίνδυνο η ειρήνη και η ασφάλεια του ελληνικού λαού, αφού η ελληνική επικράτεια καθίσταται μέσω της εμπλοκής στόχος κάθε λογής αντιποίνων.

Δεύτερο, θα είναι μια συμβολή στην προσπάθεια να μην απλωθούν παραπέρα οι φλόγες του πολέμου της Ουκρανίας ή της Μ. Ανατολής.

Τρίτο, θα είναι μια έμπρακτη αποδυνάμωση της στρατιωτικής προσπάθειας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Τέταρτο, η μη συμμετοχή της Ελλάδας θα συμβάλλει στον περιορισμό των οικονομικών επιπτώσεων (ακρίβεια, φτώχεια) που προκαλεί η εξάπλωση του πολέμου. Η όξυνση των αντιπαραθέσεων και η εξάπλωση των πολέμων οδηγούν σε νέα κούρσα εξοπλισμών, άχρηστων για την εθνική άμυνα αλλά χρήσιμων για τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων. Τους εξοπλισμούς αυτούς πληρώνει ήδη πανάκριβα και ο ελληνικός λαός.

Πέμπτο, ο ενωτικός αγώνας για πλήρη απεμπλοκή από τα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα διαμορφώσει πιο ευνοϊκό το έδαφος για τους λαϊκούς αγώνες και την κοινωνική αλλαγή.



 


 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 22/2/2024


Η βάρβαρη επιχείρηση των κατοχικών δυνάμεων του Ισραήλ στη Γάζα συνεχίζεται. Με αφετηρία την κατάσταση στην Παλαιστίνη, εκδηλώνεται η όξυνση των διεθνών ατιπαραθέσεων σε όλα τα επίπεδα. Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή κινδυνεύει να μετατραπεί σε περιφερειακό και ίσως σε παγκόσμιο πόλεμο. Οι ΗΠΑ, και η στοιχιζόμενη μαζί τους ΕΕ, επιχειρούν να διασφαλίσουν την ηγεμονία τους στην ευρύτερη περιοχή. Η πραγματική τους αιχμή στρέφεται σε τελική ανάλυση ενάντια στην Κίνα, τους εμπορικούς δρόμους της οποίας επιχειρούν να ελέγξουν και, αν χρειαστεί, να φράξουν.

Η πολύπλευρη εμπλοκή της Ελλάδας στην επιχείρηση στην Ερυθρά Θάλασσα εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις για μια υπόθεση που δεν σχετίζεται με την άμυνα της χώρας μας. Επιπλέον, η εμπλοκή της Ελλάδας θέτει άμεσα στο στόχαστρο τα ελληνικά εμπορικά πλοία, τα πληρώματα των οποίων καθίστανται στόχος των Χούθι ή όποιων άλλων. Ολόκληρος ο ελληνικός λαός και η ελληνική επικράτεια καθίστανται μέσω της εμπλοκής αυτής στόχος κάθε λογής αντιποίνων.

Η συμμετοχή της Ελλάδας και ακόμη περισσότερο η τυχόν εξάπλωση του πολέμου θα επιφέρει εκτόξευση της ακρίβειας και πρόσθετα οικονομικά βάση που θα κληθεί να πληρώσει ο μέσος εργαζόμενος. Παράλληλα θα οδηγήσει σε νέα κούρσα εξοπλισμών, άχρηστων για την εθνική άμυνα αλλά χρήσιμων για τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων, που και πάλι θα πληρωθούν πανάκριβα από τον Έλληνα φορολογούμενο.

Αντίθετα η χώρα μας έχει κάθε συμφέρον να κρατήσει ουδέτερη στάση, να καλλιεργεί σχέσεις ειρήνης και φιλίας με όλους τους λαούς και τα κράτη. Η αποχή από κάθε είδους πολεμική ενέργεια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα ήταν μια σημαντική συμβολή στην προσπάθεια για διεθνή ειρήνη, για συνεννόηση στη βάση των αρχών του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Θα έδινε το μήνυμα ότι οι λαοί δεν δέχονται να οδηγηθούν σε κάποιο μελλοντικό σφαγείο για χάρη των γεωστρατηγικών ανταγωνισμών.

Παράλληλα θα παρείχε στη χώρα μας μεγαλύτερα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι απομονωμένη από σημαντικές χώρες όπως είναι η Κίνα, η Ρωσία, η Ν. Αφρική, ευρύτερα οι χώρες της ομάδας BRICS.

Η απεμπλοκή της χώρας μας από την επιχείρηση στην Ερυθρά Θάλασσα θα έδινε επίσης ένα μήνυμα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ ότι η Ελλάδα διαθέτει ανεξάρτητη πολιτική, δεν είναι χειραγωγήσιμη. Εξάλλου, η εμπειρία έχει δείξει ότι δεν βλέπει καμιά πραγματική στήριξη από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας. Κι ας είναι προβλέψιμη και δεδομένη. Μόλις χτες η Τουρκία ξανάθεσε ζήτημα αποστρατικοποίησης 24(!) νησιών από Θάσο μέχρι Καστελόριζο και οι σύμμαχοί μας, για μια ακόμη φορά, σιώπησαν. Καιρός να αλλάξουμε ρότα.



 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 15/2/2024


Η επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο, η πρώτη μετά από 12 χρόνια δεν προδιαγράφει απαραίτητα μια εύκολη, ευθύγραμμη πορεία καθώς υφίστανται σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα δυο κράτη. Ωστόσο, δείχνει την αναζήτηση μιας ισορροπίας συμφερόντων, ενός modus vivendi ανάμεσα στις δυο χώρες παρά τις δύσκολες σχέσεις του πρόσφατου παρελθόντος.

Στη λογική του νεοοθωμανισμού, η Τουρκία έχει φιλοδοξίες περιφερειακής δύναμης. Δεν είναι μυστικό, ούτε καινούργιο. Με την επίσκεψη στο Κάιρο επιχειρεί να εισέλθει πιο δυναμικά στη Μέση Ανατολή, όπως έχει ήδη επιτύχει στην Αφρική. Υπενθυμίζεται ότι στην τελευταία, η οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας διευρύνεται. Ένας δείκτης είναι οι διπλωματικές της αποστολές που ανέρχονται σε 46 όταν η Κίνα διαθέτει 53, οι ΗΠΑ 49, η Γαλλία 46, ενώ οι τουρκικές επενδύσεις έχουν 60πλασιαστεί τα τελευταία 20 χρόνια.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι αδιάφορα αλλά εκ των πραγμάτων σχετίζονται με τη χώρα μας. Στο όλο ισοζύγιο ισχύος και στην αναζήτηση ισορροπιών και διανομής σφαιρών επιρροής εμπλέκονται οι ΗΠΑ, εμπλέκεται η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο. Οι τουρκικές περιφερειακές φιλοδοξίες πρέπει να εναρμονιστούν με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Κατά συνέπεια στο κάδρο εντάσσονται αντικειμενικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Δεν είναι τυχαίο που, παράλληλα με την επίσκεψη Ερντογάν στο Κάιρο και εν μέσω περιόδου νηνεμίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η Άγκυρα εξέδωσε navtex δεσμεύοντας μεγάλο μέρος του Αιγαίου σε απάντηση ελληνικής άσκησης και επαναφέροντας το ζήτημα της αποστρατικοποίησης των νησιών. Σύντομα, τα νεοοθωμανικά σχέδια θα ταράξουν και πάλι τα νερά στο Αιγαίο.

Απέναντι στις εξελίξεις αυτές η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη. Ακολουθεί την πεπατημένη της ανάθεσης στις ΗΠΑ του ρόλου του επιδιαιτητή αναμένοντας από εκεί λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν από τις αντίθετες στο διεθνές δίκαιο αξιώσεις της Τουρκίας. H ελληνική ηγεσία, σαν να μην υπάρχει εμπειρία και ιστορική μνήμη, εξακολουθεί την πολιτική του πρόθυμου και δεδομένου εταίρου προσδοκώντας ανταλλάγματα, που δεν πρόκειται να έρθουν. Εμπλέκει ολοένα και βαθύτερα την Ελλάδα στις πολεμικές περιπέτειες στην Ερυθρά θάλασσα και στην Ουκρανία εκθέτοντας τον ελληνικό λαό σε πολύ μεγάλους κινδύνους.

Όμως η παλαιότερη και πρόσφατη εμπειρία έχει αποδείξει ότι οι ΗΠΑ δεν συγκινούνται από την προθυμία της Ελλάδας. Για τους δικούς τους λόγους στέκουν στη λογική των “ίσων αποστάσεων”, όπως φάνηκε για μια ακόμη φορά με την παράλληλη πώληση F-35 στην Ελλάδα και F-16 στην Τουρκία. Αυτή είναι όμως μια θέση που αντικειμενικά ευνοεί την Τουρκία, που ωθεί σε υποχωρήσεις από τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Μπροστά στο ξετύλιγμα των νεοοθωμανικών σχεδίων της Άγκυρας και στην αμερικανική ενορχήστρωση, η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει στην πραγματικότητα μόνο μια διέξοδο. Τη χάραξη μιας ανεξάρτητης, φιλειρηνικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, έξω από τα ΝΑΤΟϊκά πλαίσια. Όταν πάψουμε να είμαστε δεδομένοι, τότε θα αρχίσουν να μας υπολογίζουν.


 

εφημ. Documento, 4/2/2024


Υπάρχουν δέκα τουλάχιστον λόγοι για τους οποίους η νεολαία και η ακαδημαϊκή κοινότητα είναι αντίθετες στο νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

1. Γιατί ιδιωτικά πανεπιστήμια σημαίνει ότι όποιος πληρώνει παίρνει πτυχίο. Βαθαίνει έτσι η κοινωνική αδικία σε βάρος των παιδιών που κόπιασαν, έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις, των οποίων οι γονείς κατέβαλλαν έξοδα από το υστέρημά τους. Εξ ορισμού τα παιδιά των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων αποκλείονται από τις σπουδές. Επιπλέον, περιορίζεται η δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης και η κοινωνική κινητικότητα. Περιορίζεται η αξιοποίηση και ανάδειξη από την κοινωνία των ταλαντούχων παιδιών από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Ιδιωτικά πανεπιστήμια σημαίνει πλήρης αναξιοκρατία αφού ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Σε πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια της Βρετανίας οι καθηγητές πιέζονται από τις διοικήσεις να περνούν όλους τους φοιτητές για να μην χάσουν πελάτες.

2. Στη συντριπτική τους πλειονότητα τα ιδιωτικά παντού στον κόσμο βασίζονται στην κρατική χρηματοδότηση ακόμη και σε ποσοστό που φτάνει ενίοτε το 70% (πχ. το ΜΙΤ) και 80%. Πρόκειται για κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα με χρήματα των φορολογουμένων.

3. Τα καλά πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο είναι τα δημόσια και σε κάθε περίπτωση τα κρατικά χρηματοδοτούμενα. Δεν είναι τυχαίο που σε επίπεδο ΕΕ το 83% των φοιτητών φοιτά σε δημόσια πανεπιστήμια. Ειδικά μάλιστα σε επίπεδο διδακτορικού -και αυτό δείχνει πολλά για το επίπεδο σπουδών- το 94% των υποψηφίων διδακτόρων εκπονεί τη διατριβή του σε δημόσιο πανεπιστήμιο. Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια (παρά τα προβλήματα της υποχρηματοδότησης και άλλα) είναι από τα καλύτερα. Και μάλιστα η επιστημονική παραγωγή τους είναι συγκριτικά ανώτερη άλλων χωρών με μεγαλύτερη χρηματοδότηση.

4. Στις ιδιομορφίες της ελληνικής οικονομίας και αγοράς, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι κατά κανόνα κακής ποιότητας, χωρίς επαρκείς υποδομές. Δεν πρόκειται να έρθουν εδώ καλά ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θα πρόκειται για αεριτζίδικη επιχειρηματικότητα. Τα διάφορα κολέγια θα βαφτιστούν πανεπιστήμια.

5. Οι διεθνείς στατιστικές δείχνουν ότι οι μισθοί στα ιδιωτικά είναι χαμηλότεροι από εκείνους των δημοσίων πανεπιστημίων, με εξαίρεση μια μικρή κλίκα ημέτερων, διευθυντικών στελεχών.

6. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ο ορισμός της απουσίας ακαδημαϊκής ελευθερίας. Το διευθυντικό δικαίωμα του ιδιοκτήτη καθορίζει τι θα διδαχθεί, τι θα συζητηθεί, τι επιτρέπεται και τι όχι. Ας δούμε τις απολύσεις των πρυτάνεων του Χάρβαρντ και άλλων πανεπιστημίων πρόσφατα. Σημαίνει δηλαδή τον στραγγαλισμό της επιστημονικής προόδου, η οποία προϋποθέτει την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, την κριτική σκέψη, την αμφισβήτηση.

7. Ιδιωτικά πανεπιστήμια σημαίνει ότι η έρευνα θα καθορίζεται από τα κοντόφθαλμα κριτήρια της κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματιών. Αντίθετα όμως, χρειαζόμαστε έρευνα για την κοινωνία, για την προστασία των ασθενέστερων, για την προστασία του περιβάλλοντος, την υπεράσπιση και τη βελτίωση της ζωής της ανθρωπότητας. Το εμβόλιο εντάντια στον κόβιντ παράχθηκε από τα κράτη. Ακόμη και στις ΗΠΑ το εμβόλιο παράχθηκε με κρατική χρηματοδότηση.

8. Ιδιωτικά πανεπιστήμια σημαίνει ότι θα μειωθεί κι άλλο η χρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων. Αυτό θα σπρώξει σε περαιτέρω εμπορευματοποίηση – ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών τους. Βήματα στην κατεύθυνση αυτή έχουν γίνει από όλες τις κυβερνήσεις μετά το 1990 (πχ. νόμος Διαμαντοπούλου, Γαβρόγλου, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, “αξιολόγηση-πιστοποίηση” κλπ), στη λογική των κατευθύνσεων της ΕΕ και της “Μπολόνια”. Τα δίδακτρα στα προπτυχιακά των δημόσιων πανεπιστημίων θα είναι το επόμενο βήμα.

9. Το βασικό πρόβλημα των δημόσιων πανεπιστημίων είναι η υποχρηματοδότηση, η οποία σήμερα βρίσκεται στο 1/3 εκείνης του 2008-2009 (και που ήταν ήδη ανεπαρκής). Στη χώρα μας το κράτος δαπανά ανά φοιτητή 1780 ευρώ έναντι 10.132 του ευρωπαικού μέσου όρου. Η αναλογία καθηγητών/φοιτητών στην Ελλάδα είναι 1 καθηγητής προς 49 φοιτητές ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 1 προς 16. Απο το 2009 το διδακτικό προσωπικό στη χώρα μας έχει μειωθεί κατά 22%.

10. Η ωμή, κυνική παραβίαση του άρθρου 16 συνιστά από μόνη της ένα τεράστιο πρόβλημα δημοκρατίας, που πρέπει να ευαισθητοποιήσει τον καθένα.

Υπάρχει αντίρροπο όραμα στον ευτελισμό των ιδιωτικών “πανεπιστημίων”. Είναι η δημόσια, δωρεάν αναβαθμισμένη ανώτατη εκαπαίδευση, υψηλών επιστημονικών προδιαγραφών, με κατάλληλες υποδομές, επαρκές καλά αμειβόμενο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, με φοιτητική μέριμνα. Το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει τη δυνατότητα να εκπαιδεύει επιστήμονες υψηλής επιστημονικής συγκρότησης, με ειδίκευση, με πλατιά κουλτούρα, καθολική θεώρηση και κυρίως με κοινωνική ευιασθησία. Γιατί ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο μηχανικός, ο χημικός, ο μηχανικός της τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να έχουν κοινωνική ευαισθησία ειδικά σε μια εποχή που η επιστήμη μπορεί να προάγει την κοινωνική πρόοδο, αλλά μπορεί (σε λάθος χέρια) να αποδειχθεί καταστροφική για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.


 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3-4/2024


Οι κυρίαρχες δυνάμεις στη χώρα μας διατηρούσαν ήδη από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους στενές σχέσεις με τους ισχυρούς της Δύσης. Αυτό καθόρισε την εξαρτημένη θέση της Ελλάδας, γεγονός που εκφράστηκε με την ακύρωση των δημοκρατικών Συνταγμάτων του αγώνα του 1821 και την επιβολή της μοναρχίας – τοποτηρητή των ξένων δυνάμεων.

Από την άλλη, η Αριστερά έχει αποδειχθεί ιστορικά ο συνεπέστερος υποστηρικτής της εθνικής ανεξαρτησίας. Η κορυφαία στιγμή υπήρξε η δημιουργία, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, του ΕΑΜ το οποίο αγκαλιάστηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού και έδωσε αταλάτευτα τη μάχη ενάντια στον κατακτητή. Την ίδια στιγμή, οι κυρίαρχες ελίτ είτε ανέμεναν παθητικά την απελευθέρωση από τους συμμάχους είτε, ένα μέρος τους, συνεργάστηκε με τους κατακτητές.

Στις μέρες μας απέναντι στις παράνομες τουρκικές αξιώσεις, που αντιτίθενται στο διεθνές δίκαιο, οι διάφορες κυβερνήσεις, λόγων των ιστορικών, στρατηγικών τους δεσμών, αναζητούν προστασία στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Αναζητούν λύσεις σε εκείνους που διαχρονικά τηρούν τάση “ίσων αποστάσεων”, δηλαδή αντικειμενικά ευνοούν την τουρκική επιθετικότητα. Η στάση αυτή των συμμάχων αναγνωρίστηκε -στα λόγια μόνο- από τον Έλληνα πρωθυπουργό, όταν δήλωσε (28.10.2021) ότι “η δυτική ψυχραιμία ενθαρρύνει την τουρκική αυθαιρεσία”.

Ας θυμηθούμε την Κύπρο του 1974, το δόγμα Λουνς, τη στάση των ΗΠΑ στα Ίμια, τις αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ το 1999 περί “διαφορών” με την Τουρκία, τις δηλώσεις Μέρκελ το 2020. Στο αίτημα της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ λαμβάνουν δήθεν ουδέτερη θέση ενθαρρύνοντας στην πράξη τα τουρκικά αιτήματα. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αντίστοιχα δεν αναγνωρίζουν εναέριο χώρο 10 ν.μ. στην Ελλάδα αλλά μόνο 6, όπως ακριβώς η Τουρκία. Στο ζήτημα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. επίσης οι ΗΠΑ είναι αντίθετες. Στην κρίση του 2020 έκαναν λόγο “για αμφισβητούμενα ύδατα στην ανατολική Μεσόγειο”.

Έτσι, η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων να προσκολλώνται στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, οδηγεί σταδιακά στη διολίσθηση και στην απομάκρυνση από την υπεράσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Επιπλέον, σε ένα διεθνές περιβάλλον κρίσης και ανταγωνισμών, οι κυβερνήσεις εμπλέκουν ολοένα και περισσότερο τη χώρα στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς των ΗΠΑ αποδυναμώνοντας την εθνική άμυνα και εκθέτοντας το λαό στον κίνδυνο πολεμικής εμπλοκής για αλλότρια συμφέροντα (πχ. Ουκρανία, Ερυθρά θάλασσα). Αυτό γίνεται με την παροχή βάσεων και κάθε είδους διευκολύνσεων, με την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων για ΝΑΤΟϊκές αποστολές και επιβαρύνοντας τον ελληνικό λαό με πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα που προορίζονται να ενισχύσουν τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και τα ταμεία των πολυεθνικών του πολέμου.

Αντίθετα ωστόσο σύμφωνα με γνώμες ειδικών, χρειάζεται η χάραξη μιας ανεξάρτητης αμυντικής πολιτικής. Απαιτείται ένα νέο αμυντικό δόγμα στη λογική του πιο αποτελεσματικού, φθηνού, βασισμένου στις νέες τεχνολογίες βληματοκεντρικού πολέμου. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό αντί οι πανάκριβες και δυσκίνητες εξοπλιστικές πλατφόρμες που μας πουλάνε οι “σύμμαχοι” (F-35 από εδώ, F-16 από εκεί).

Σε αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική η μελέτη των θέσεων της Αριστεράς δείχνει ότι αυτή τάσσεται με συνέπεια ενάντια στους δυο πυλώνες της εξάρτησης: ΝΑΤΟ και ΕΕ. Δείχνει επίσης ότι διακηρύσσει και επιδιώκει μια ανεξάρτητη αμυντική και εξωτερική πολιτική ειρήνης και προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων.




 

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 16/1/2024


Η αποστολή πλοίων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή της Ερυθράς θάλασσας και ο βομβαρδισμός της Υεμένης συνιστά επικίνδυνη κλιμάκωση. Η συμμετοχή ή όχι της Ελλάδας είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση με σοβαρές συνέπειες. Πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση για ένα τόσο σοβαρό θέμα θα έπρεπε να διεξαχθούν συζητήσεις στα μέσα ενημέρωσης με τη συμμετοχή όλων των απόψεων αλλά και ειδική κοινοβουλευτική συζήτηση, με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων.

Νομίζω πως δέκα βασικοί λόγοι για τους οποίους η χώρα μας θα πρέπει να απεμπλακεί από κάθε είδους συμμετοχή στη σύγκρουση.

Πρώτο, επειδή δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο η ζωή των υπηρετούντων στις ένοπλες δυνάμεις για μια υπόθεση που δεν σχετίζεται με την άμυνα της πατρίδας.

Δεύτερο, γιατί η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή κινδυνεύει να μετατραπεί σε περιφερειακό και ίσως σε παγκόσμιο πόλεμο. Τόσο το Ιράν όσο και μεγαλύτερες ασιατικές δυνάμεις δεν θα δείχνουν αιωνίως αυτοσυγκράτηση. Μια τέτοια εξέλιξη θα είναι καταστροφική για τους λαούς της περιοχής και για την ανθρωπότητα.

Τρίτο, η εμπλοκή της Ελλάδας θέτει άμεσα στο στόχαστρο τα ελληνικά εμπορικά πλοία, τα πληρώματα των οποίων καθίστανται στόχος των Χούθι ή όποιων άλλων.

Τέταρτο, ο ελληνικός λαός και η ελληνική επικράτεια καθίστανται, μέσω της εμπλοκής αυτής, στόχος κάθε λογής αντιποίνων.

Πέμπτο, η μη συμμετοχή της Ελλάδας θα συμβάλλει στην τιθάσευση των οικονομικών επιπτώσεων (ακρίβεια, φτώχεια) που προκαλεί η εξάπλωση του πολέμου.

Έκτο, η όξυνση των αντιπαραθέσεων και η εξάπλωση του πολέμου θα οδηγήσουν σε νέα κούρσα των εξοπλισμών, άχρηστων για την εθνική άμυνα αλλά χρήσιμων για τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων. Τους εξοπλισμούς αυτούς θα κληθεί να πληρώσει πανάκριβα και ο ελληνικός λαός.

Έβδομο, η μη συμμετοχή της χώρας μας θα δώσει ένα μήνυμα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ ότι δεν έχουν την Ελλάδα “στο τσεπάκι τους”.

Όγδοο, η αποχή της Ελλάδας θα συμβάλλει στην διπλωματική απομόνωση της κυβέρνησης του Ισραήλ που συνεχίζει να σφαγιάζει τον λαό της Παλαιστίνης διαπράττοντας το ειδεχθές έγκλημα της γενοκτονίας. Θα συμβάλλει στην αναζήτηση διπλωματικής, ειρηνικής διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση.

Ένατο, θα είναι ένα σαφές μήνυμα ότι η χώρα μας σέβεται το διεθνές δίκαιο, εργάζεται για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Η κατοχή της Παλαιστίνης, οι επιθέσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας στην Υεμένη (για να μείνω μόνο στα τρέχοντα γεγονότα) παραβιάζουν ωμά τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η επίκληση της αυτοάμυνας θα προκαλούσε θυμηδία, αν δεν σχετιζόταν με το θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων.

Δέκατο, η αποχή από κάθε είδους πολεμική ενέργεια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ θα παρείχε στη χώρα μας μεγαλύτερα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι απομονωμένη από σημαντικές χώρες όπως είναι η Κίνα, η Ρωσία, η Ν. Αφρική, γενικότερα οι χώρες της ομάδας BRICS.


 

εφημ. Πριν, 7/1/2024


Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, τα σχετικά ψηφίσματα της ΓΣ του ΟΗΕ και τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, (όπως οι: 242(1967), 338(1973), 446(1979), 452(1979), 465(1980) 476(1980), 478(1980) 1397(2002), 1515(2003), 1850(2008), 2334(2016)) οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται τη δική τους ελεύθερη πατρίδα, στα όρια του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για απολύτως ξεκάθαρο ζήτημα από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου.



Κίβδηλη αυτοάμυνα


Επομένως το επιχείρημα της ισραηλινής κυβέρνησης ότι ασκεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, με βάση το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη, δεν ευσταθεί ούτε στο ελάχιστο. Το Ισραήλ έχει υπό την κατοχή του εδώ και πολλές δεκαετίες την Παλαιστίνη, παραβιάζει δηλαδή τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Διεξάγει μια βάρβαρη επιχείρηση εδραίωσης της κατοχής.

Για τον ίδιο λόγο δεν ήταν αυτοάμυνα οι επιχειρήσεις των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων, όταν μάχονταν ενάντια στις ανταρτικές δυνάμεις της Ελλάδας ή άλλων κατεχόμενων χωρών ή ενάντια στα στρατεύματα της αντιφασιστικής συμμαχίας. Ούτε ήταν αυτοάμυνα οι επιχειρήσεις των Οθωμανών ενάντια στους εξεγερμένους Έλληνες το 1821.

Να σημειωθεί μάλιστα ότι σύμφωνα με την ερμηνεία του άρθρου 1 παρ. 2 του Χάρτη, που θεμελιώνει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των λαών, νομιμοποιείται η χρήση βίας μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος της απελευθέρωσης από την ξένη κατοχή. Επομένως με βάση το διεθνές δίκαιο ο λαός της Παλαιστίνης νομιμοποιείται να αγωνίζεται και ένοπλα ενάντια στην κατοχή.



Εγκλήματα πολέμου


Παράλληλα, με βάση το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου μπορεί πλέον ξεκάθαρα να υποστηριχθεί ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου, όπως είναι:

1. η εκτεταμένη καταστροφή περιουσίας που δεν δικαιολογείται από στρατιωτική ανάγκη (άρθρο 8 παρ.2Α(iv)),
2. η παράνομη απέλαση ή μεταφορά ή ο παράνομος εγκλεισμός (άρθρο 8 παρ. 2Α (vii)),
3. η εκ προθέσεως κατεύθυνση επιθέσεων κατά του άμαχου πληθυσμού ως τέτοιου ή κατά μεμονωμένων αμάχων που δεν λαμβάνουν άμεσα μέρος στις εχθροπραξίες (άρθρο 8 παρ. 2Β (i)),
4. η εκ προθέσεως καθοδήγηση επιθέσεων κατά μη στρατιωτικών αντικειμένων, δηλαδή αντικειμένων που δεν αποτελούν στρατιωτικούς στόχους (άρθρο 8 παρ. 2B (ii)),
5. η σκόπιμη κατεύθυνση επιθέσεων κατά προσωπικού, εγκαταστάσεων, υλικού, μονάδων ή οχημάτων που συμμετέχουν σε ανθρωπιστική βοήθεια ή ειρηνευτική αποστολή σύμφωνα με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, εφόσον δικαιούνται την προστασία που παρέχεται σε αμάχους ή σε αντικείμενα αμάχων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο των ενόπλων συγκρούσεων (άρθρο 8 παρ. 2β). 2B(iii)),
6. η επίθεση ή βομβαρδισμός, με οποιοδήποτε μέσο, πόλεων, χωριών, κατοικιών ή κτιρίων που δεν αμύνονται και δεν αποτελούν στρατιωτικούς στόχους (άρθρο 8 παρ. 2Β (v)),
7. η δήλωση ότι δεν θα υπάρξει έλεος (άρθρο 8 παρ. 2B (xii)).

Επιπλέον, με βάση το άρθρο 6 η κυβέρνηση του Ισραήλ διαπράττει το έγκλημα της γενοκτονίας αφού επιβάλλει “με πρόθεση την επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει”. Με βάση το άρθρο 7 διαπράττει και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας με την εξόντωση του πληθυσμού στη Γάζα δηλαδή “την με πρόθεση επιβολή συνθηκών ζωής, μεταξύ άλλων στέρηση πρόσβασης σε τροφή και φάρμακα, υπολογισμένων να επιφέρουν την καταστροφή μέρους του πληθυσμού”.



Ποιος θα κερδίσει τη μάχη της Γάζας;


Για να απαντηθεί το ερώτημα θα πρέπει να υπολογιστεί ότι μια μάχη δεν κερδίζεται μόνο ή κυρίως στο στρατιωτικό αλλά στο ηθικο-πολιτικό πεδίο. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα τον απελευθερωτικό πόλεμο στο Βιετνάμ, την περίφημη επίθεση του Τετ το 1968. Η επίθεση των Βιετναμέζων επαναστατών από στρατιωτική άποψη δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη και οι απώλειές τους βαρύτατες. Ωστόσο, ο αντίκτυπος στην αμερικανική και διεθνή κοινή γνώμη ήταν τέτοια που οδήγησε τις ΗΠΑ στην οριστική απόφαση για σταδιακή απόσυρση.

Έτσι, ακόμη και αν εδραιωθεί η ισραηλινή κατοχή στη Γάζα, νομίζω πως σε τελική ανάλυση τη μάχη θα κερδίσουν οι Παλαιστίνιοι για τους εξής λόγους:

1. Το Παλαιστινιακό ξαναήρθε στην επιφάνεια ενώ ήταν “ξεχασμένο”.

2. Η βαρβαρότητα της κυβέρνησης του Ισραήλ αυξάνει την απομόνωσή του, εντείνει την υποχώρηση της επιρροής των ΗΠΑ στην περιοχή.

3. Δυναμώνει μέρα με τη μέρα η αμφισβήτηση της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου στο εσωτερικό του Ισραήλ.

4. Δυναμώνει κάθε μέρα η καταδίκη της κυβέρνησης Νετανιάχου από τη διεθνή κοινή γνώμη, ακόμη και από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ.

5. Όσο αυξάνονται οι απώλειες του ισραηλινού στρατού, παρότι είναι πολύ μικρότερες από των Παλαιστινίων, θα δυναμώνουν οι τριγμοί στο εσωτερικό του Ισραήλ. Το ίδιο έγινε με τις δυο παλαιότερες εισβολές του Ισραήλ στο Λίβανο, όταν αναγκάστηκε να αποσυρθεί τελικά.

6. Όσο αυξάνει η ηθική καταδίκη και παράλληλα το οικονομικό κόστος του πολέμου για το Ισραήλ, τόσο θα ενισχύεται η προοπτική του παλαιστινιακού αγώνα.

7. Όσο εντείνεται η βαρβαρότητα του Ισραήλ, τόσο ο Παλαιστινιακός λαός θα ενισχύει την αποφασιστικότητά του. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν κατακόρυφη άνοδο του κύρους της Χαμάς, η οποία εξάλλου στρατιωτικά είναι ακόμη απολύτως ενεργή.

Αρα, ακόμη και αν ολόκληρη η Γάζα ισοπεδωθεί πλήρως, οι Παλαιστίνιοι θα έχουν κερδίσει αυτή τη μάχη, με βαρύτατες βέβαια θυσίες. Δεν θα έχουν κερδίσει τον απελευθερωτικό πόλεμο, γιατί αυτός είναι εκ των πραγμάτων παρατεταμένος, σκληρός, με σκαμπανεβάσματα. Η τελική του έκβαση εξαρτάται από την άνοδο της ωριμότητας και της επιρροής των επαναστατικών παλαιστινιακών δυνάμεων, οι οποίες προς το παρόν έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Εξαρτάται επίσης από το διεθνή και περιφερειακό συσχετισμό δυνάμεων. Ο αγώνας για την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν σταματά ποτέ.



ΒΙΒΛΙΑ

ΒΙΝΤΕΟ

ENGLISH EDITION