Συνέντευξη στον Θανάση Καραμπάτσο, εφημ. Documento, 5/4/2026

https://www.documentonews.gr/article/enas-laos-pou-palevei-gia-tin-patrida-tou-einai-aittitos-o-d-kaltsonis-kathigitis-panteiou-sto-documento/

* Στο βιβλίο σας για την τέχνη του πολέμου αναφέρεστε στον κομβικό ρόλο των πληροφοριών και στην κατανόηση του αντιπάλου. Γιατί ο πρόεδρος της υπερδύναμης με τέτοια θεσμική μνήμη σε συγκρούσεις επέδειξε αλαζονεία και απαξίωσε τις υπηρεσίες πληροφοριών;

Η βαθιά κατανόηση τόσο των φίλιων δυνάμεων όσο και των αντιπάλων είναι αποφασιστικής σημασίας σε κάθε πολιτική ή στρατιωτική σύγκρουση. Δεν αρκεί απλά η καλή πληροφόρηση για τα όπλα, την οικονομία, τις υποδομές, τη γεωγραφία. Χρειάζεται κάτι ουσιαστικότερο: η κατανόηση των κοινωνικο-πολιτικών διεργασιών τόσο στη χώρα σου όσο και στην αντίπαλη χώρα.

Η θεσμική μνήμη προφανώς υπάρχει στις ΗΠΑ αλλά ταυτόχρονα κάθε κυβέρνηση και τα εκάστοτε ηγετικά πρόσωπα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες επίσης κάθε φορά είναι διαφορετικές, ακόμη και όταν οι βασικές τους συντεταγμένες δεν έχουν μεταβληθεί.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιδεικνύει υπέρμετρη αλαζονεία και βαναυσότητα αλλά στην πραγματικότητα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Προσπαθεί αγωνιωδώς να προλάβει την εκτίναξη της κινεζικής ισχύος και γι’ αυτό χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της υπεροπλία, για όσο καιρό την διαθέτει, προκειμένου να ανακτήσει “έδαφος” και να στριμώξει οικονομικά στρατιωτικά, πολιτικά την Κίνα. Στην προσπάθειά της αυτή δεν υπολογίζει όμως τον παράγοντα “αντίσταση των λαών”, ο οποίος έρχεται ολοένα και πιο δυναμικά στο προσκήνιο. Η αντίσταση του ιρανικού λαού, του λαού του Λιβάνου αλλά και τα αντιπολεμικά κινήματα σε όλες τις χώρες, που σιγά σιγά ενισχύονται, θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες.

* Η Β. Κορέα απέκτησε αποτρεπτική ισχύ και διαπραγματεύτηκε με τον Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του. Το ίδιο δεν επιδιώκει το Ιράν με την απόκτηση πυρηνικών όπλων;

Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμυνά της. Το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού αφορά όλες τις χώρες και πρωτίστως τις μεγάλες δυνάμεις και τις ΗΠΑ. Εξάλλου, γιατί το Ισραήλ μπορεί να έχει ενώ το Ιράν όχι; Η αξίωση των ΗΠΑ να καθορίσουν το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν είναι παράλογη και αντίθετη στο διεθνές δίκαιο.

* Αναφερθήκατε στο βιβλίο σας στον Κάστρο που δήλωνε ότι η χώρα διαθέτει έναν στρατό τακτικό κι έναν αντάρτικο. Αυτό το δόγμα ακολουθεί και το Ιράν. Μπορεί να επιτύχει;

Το αμυντικό δόγμα της Κούβας βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Αν υπάρξει εισβολή, ακόμη και αν ο εισβολέας καταφέρει να επιβληθεί, θα τον αναμένει ένας λαϊκός αγώνας σε κάθε γωνιά γεγονός που θα σήμαινε πολύ μεγάλες ανθρώπινες απώλειες για τον εισβολέα. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι ΗΠΑ, το βίωσαν κατά την προσπάθεια εισβολής τους στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 και γι’ αυτό αποφεύγουν να αναμετρηθούν στρατιωτικά με την Κούβα. Επιλέγουν να την στραγγαλίσουν οικονομικά επιβάλλοντας όχι μόνο τα γνωστά εδώ και δεκαετίες μέτρα οικονομικού αποκλεισμού αλλά έναν καθολικό ναυτικό αποκλεισμό. Η Κούβα είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι. Παρόλα αυτά ο λαός της Κούβας αντέχει και στη συντριπτική του πλειοψηφία αντιστέκεται σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Η κατάσταση στο Ιράν είναι κάπως διαφορετική. Το Ιράν είναι πιο αναπτυγμένη χώρα, έχει πολύ μεγαλύτερες βιομηχανικές και αμυντικές δυνατότητες από την Κούβα, απέχει γεωγραφικά από τις ΗΠΑ, βρίσκεται εγγύτερα στη Ρωσία και την Κίνα. Χρησιμοποιεί μεθόδους ασύμμετρου πολέμου βασιζόμενη σε έναν τύπο βληματοκεντρικού πολέμου, με διασπορά των όπλων της, ευκινησία και σχετική αποκέντρωση αποφάσεων. Ανακτά βαθμιαία την πρωτοβουλία επιδεικνύοντας ενεργητικότητα, αντοχή και ευλυγισία. Προκαλεί οικονομική, πολιτική και ηθική φθορά στον αντίπαλο του. Ωστόσο η εσωτερική κατάσταση διαφέρει από της Κούβας καθώς το ιρανικό καθεστώς αντιμετώπιζε (τουλάχιστον πριν τον πόλεμο, γιατί τώρα λογικά επικρατεί κάποια εθνική σύμπνοια) εσωτερική αμφισβήτηση από σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο λαϊκός ασύμμετρος πόλεμος, η λαϊκή ομοψυχία, η εφευρετικότητα, η αντοχή έχουν κατανικήσει τους πλέον ισχυρούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς. Στο βιβλίο μου “Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία” αναφέρομαι διεξοδικά στο θέμα, με πολλά ιστορικά παραδείγματα.

* Το εμπάργκο στην Κούβα μπορεί να βγάλει τους Κουβανούς στον κόσμο; Αντίστοιχα οι βομβαρδισμοί στο Ιράν;

Οι πόλεμοι, και εδώ περιλαμβάνονται και οι οικονομικοί πόλεμοι όπως αυτός εναντίον της Κούβας, έχουν ως αναπόφευκτη συνέπεια τη δημιουργία κυμάτων εκατομμυρίων ξεριζωμένων και ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Ας μην προκαταλαμβάνουμε όμως το αποτέλεσμα των πολέμων των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν και στην Κούβα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα βγουν νικήτριες.

* Θα αναλάβει πρωτοβουλίες η Κίνα επειδή έχει υποδειχτεί εδώ και χρόνια από Αμερικανούς πολιτικούς ως πρωτεύων στόχος ή θα ακολουθήσει το δόγμα του Σουν Τζου περιμένοντας το ρεύμα του ποταμού να εκβράσει το πτώμα του εχθρού;

Πολύ ορθά το θέτετε. Με μια πρώτη ματιά, μάλλον επιφανειακή, η Κίνα βρίσκεται ενώπιον ενός διλήμματος. Οι ΗΠΑ με την επιθετικότητά τους στη Βενεζουέλα, στο Ιράν και αλλού επιχειρούν να περικυκλώσουν οικονομικά και στρατιωτικά την Κίνα. Αν δεν αντιδράσει θα βρεθεί σε μια εξαιρετικά δυσχερή θέση. Αν αντιδράσει άμεσα κινδυνεύει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ, πριν ακόμη καταφέρει να αποκτήσει μια στρατιωτική ισορροπία.

Αλλά η Κίνα δεν πέφτει στην παγίδα, η πολιτική της χαρακτηρίζεται από στρατηγική υπομονή. Κινείται διακριτικά, όπως για παράδειγμα με την διακριτική ενίσχυση της Ρωσίας, και παράλληλα χτυπάει τις ΗΠΑ στο αδύναμο σημείο τους, στην οικονομία. Η Κίνα περιμένει να πέσει η παγκόσμια ηγεμονία στα χέρια της σαν ώριμο φρούτο.

* Τα Δαρδανέλια έχουν δείξει ότι οι αυτοκρατορίες μπορεί να υποστούν συντριπτική ήττα αν επιλέξουν λάθος πεδίο μάχης. Τα στενά του Ορμούζ είναι ένα ιστορικό ανάλογο; 

Στην πολιτική όσο και στον πόλεμο έχει μεγάλη σημασία να επιλέξει κανείς τη θεματική, τον τόπο και τον χρόνο της αντιπαράθεσης, έτσι ώστε να πολλαπλασιάζουν, αν είναι δυνατό, τις πιθανότητες επικράτησης. Τα στενά του Ορμούζ, όπως γενικότερα τα στενά, παρέχουν πλεονέκτημα στο αδύναμο μέρος, ειδικά αν χρησιμοποιεί μη συμβατικές μεθόδους ασύμμετρου πολέμου. Ας σκεφτούμε και ένα δικό μας ιστορικό παράδειγμα: τη μάχη στα Δερβενάκια. Ο περιορισμένος χώρος καθιστά δυσκίνητες τις ισχυρές δυνάμεις και τις μεγάλες εξοπλιστικές πλατφόρμες όπως για παράδειγμα τα αεροπλανοφόρα. Σε τέτοιες συνθήκες το περιθώριο ελιγμών είναι ακόμη πιο περιορισμένο.

* Ποιος ο ρόλος της ψυχολογίας και της ηγεσίας στον πόλεμο; Το Ιράν ή η Κούβα χρειάζονται «ηγέτη» ή εμψυχωτή;

Ο ψυχολογικός και ηθικός παράγοντας στους πολέμους είναι καθοριστικός. Γι΄αυτό ο Τραμπ απειλεί, εκφοβίζει, προσπαθεί να δημιουργεί σύγχυση. Αλλά ένας λαός που παλεύει για το δίκιο του, για την πατρίδα του είναι σε τελική ανάλυση αήττητος, ακόμη και αν ο αγώνας του χρειαστεί να περάσει από πολλές και μακροχρόνιες διακυμάνσεις και βαριές θυσίες. Από την ελληνική εμπειρία, το 1821 αλλά και η αντίσταση 1941-1944 το αποδεικνύουν περίτρανα.

Όποια ηγεσία υπηρετεί και βρίσκεται σε στενή επαφή με το λαό, αποδεικνύεται ακατανίκητη. Αν υπάρχουν ρωγμές ανάμεσά τους, τότε ενδέχεται από εκεί να διεισδύσει ο εχθρός.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3/4/2026

Η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες είχε πει το 1950 ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος στο ρόλο του βρετανικού και του αμερικανικού παράγοντα. Σε μια παρόμοια κατάσταση βρίσκεται σήμερα η χώρα μας σε σχέση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Από τη μια πλευρά, οι ΗΠΑ εκδηλώνουν μια έντονη επιθετικότητα, συνεχίζουν τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, στραγγαλίζουν οικονομικά το λαό της Κούβας επιβάλλοντας ουσιαστικά ναυτικό αποκλεισμό. Από την άλλη, με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι η ΕΕ κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Η ΕΕ δεν έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή δεν καταδίκασε τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, παρά το γεγονός ότι παραβιάζονται οι πλέον θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου: η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση της απειλής χρήσης βίας, της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων κρατών κλπ.

Αντί γι’ αυτό, οι χώρες της ΕΕ καταδίκασαν το Ιράν, επειδή εξαπολύει πλήγματα ενάντια στο Ισραήλ και σε εκείνες τις αραβικές χώρες που έχουν αμερικανικές βάσεις. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας η ΕΕ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοάμυνας στο Ιράν ενώ βάφτισε αυτοάμυνα του Ισραήλ τη γενοκτονία στη Γάζα. Mόνη, σχετική εξαίρεση είναι η κυβέρνηση της Ισπανίας που καταδίκασε μεν τον πόλεμο στο Ιράν αλλά έστειλε από την άλλη πολεμικό σκάφος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία διστάζουν να εμπλακούν πιο άμεσα στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Σημεία τριβής με τις ΗΠΑ είναι ο επιμερισμός του κόστους του πολέμου και ο βαθμός συμμετοχής στη λεία. Και μαζί ελλοχεύει ο φόβος των λαϊκών αντιδράσεων. Όλα αυτά εξηγούν τη στάση τους ότι “δεν είναι ο δικός τους πόλεμος” και η μη παροχή κάποιων διευκολύνσεων στις ΗΠΑ.

Και η Ελλάδα; Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα μας στα πιο επικίνδυνα μονοπάτια. Βήμα βήμα την ενσωματώνει ολοένα περισσότερο στον πολεμικό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Μερικά από αυτά τα βήματα είναι η συστοιχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία, οι ελληνικές φρεγάτες στην ευρύτερη περιοχή, τα ελληνικά αεροσκάφη και η φρεγάτα στην Κύπρο για να διαφυλάττουν τις βρετανικές βάσεις, οι αμερικανονατοϊκές βάσεις στην Ελλάδα που διευκολύνουν τη διεξαγωγή των επιθετικών ενεργειών των ΗΠΑ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τo Ισραήλ.

Ενώπιον της βαρβαρότητας και της επικίνδυνης κατάστασης που διαμορφώνεται για τον ελληνικό λαό και την ανθρωπότητα, απαιτείται η άμεση, πλήρης, απόλυτη απεμπλοκή από τον πόλεμο. Αυτή θα ήταν η μέγιστη συμβολή όχι μόνο στην ασφάλεια του ελληνικού λαού αλλά στην ειρήνη γενικότερα.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/3/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/03/17/opinions/egklovismenoicrse-pagida-cr/

Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο. Όλες οι θεμελιώδεις αξίες και κανόνες έχουν πλήρως παραμεριστεί. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θέλουν να επιλέγουν τους κυβερνώντες των άλλων χωρών, να ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, τα λιμάνια, τις βασικές υποδομές τους. Επιδιώκουν να αποφασίζουν αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία των άλλων, να επιβάλλουν τη συνεργασία τους με όρους λεόντειους. Για την επιβολή των στόχων αυτών δεν χρησιμοποιούν πλέον κανένα πρόσχημα. Επιτίθενται, βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, δολοφονούν ξένους ηγέτες και χιλιάδες αθώους πολίτες, καταστρέφουν τις υποδομές και τις πόλεις, προσπαθούν να αρπάξουν και να καταληστεύσουν. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ας μην εξωραϊζουμε την πραγματικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει αυτήν τη χιτλερικής έμπνευσης πολιτική. Όχι μόνο αρνείται να καταδικάσει το βιασμό του διεθνούς δικαίου, αλλά συμμετέχει στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει με λεκτικούς ακροβατισμούς. Συμμετέχει με τη χρησιμοποίηση των αμερικανονατοϊκών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων για τους σκοπούς του πολέμου όπως και με την αποστολή οπλικών συστημάτων στη Μ. Ανατολή. Συμμετοχή στον πόλεμο συνιστά και η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, αφού ο στόχος είναι η προστασία των εκεί βρετανικών βάσεων από ιρανικά αντίποινα.

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό στην παγίδα του πολέμου, χωρίς μάλιστα να υπολογίζει ότι αύριο μπορεί η Ελλάδα να γίνει άμεσος στόχος αντιποίνων αλλά και θύμα ανάλογων άνομων επιδιώξεων των ισχυρών, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Ήδη η αποστολή στην Κύπρο έδωσε μια καλή ευκαιρία στην Τουρκία να ενισχύσει την παρουσία της εκεί.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο και σε μια παγίδα κλιμάκωσης στο Ιράν τη στιγμή που ακόμη και παραδοσιακοί τους σύμμαχοι τείνουν να πάρουν κάποιες αποστάσεις με την άρνηση να στείλουν πολεμικά πλοία στα στενά του Ορμούζ. Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας είναι τεράστιοι.

Χρειάζεται πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο και ριζική στροφή προς την υπεράσπιση των θεμελιωδών αξιών: της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, την καταδίκη των επιθετικών πολέμων και της απειλής χρήσης βίας, το δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό και πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν.

εφημ. Πριν, 15/1/2026

https://prin.gr/2026/03/%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84/

Η Κούβα μιλά με το κεφάλι ψηλά. Αυτή ήταν μια φράση που χρησιμοποίησε ο Φιδέλ Κάστρο στην πρώτη του ομιλία στον ΟΗΕ το 1960, λίγους μήνες αφότου νίκησε η επανάσταση. Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διεθνές Βήμα και περιλαμβάνει ομιλίες του Κάστρο και του Τσε στον ΟΗΕ.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό βιβλίο, όπου ο λόγος των επαναστατών ρέει απλός αλλά και τεκμηριωμένος. Κυρίως όμως, είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο, όχι μόνο γιατί αναφέρεται στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ έναντι της Κούβας αλλά και γιατί αναφέρεται σε όλα ανεξαιρέτως τα καυτά προβλήματα της ανθρωπότητας, που με περισσή διαύγεια και διορατικότητα ανέλυσαν οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες.

Οι ομιλίες τους διαπερνώνται από μερικές θεμελιώδεις αξίες και αρχές, οι οποίες είναι ακόμη πιο επίκαιρες στο σύγχρονο κόσμο μας. Πρωτίστως οι Κάστρο και Γκεβάρα αναφέρθηκαν στην ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο) των αδύναμων χωρών έναντι των επιβουλών του ιμπεριαλισμού. Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων υπήρξε πρωταρχικό, θεμελιώδες μέλημα της Κουβανικής επανάστασης, όχι μόνο για να προστατεύσει τον εαυτό της αλλά και για την υπεράσπιση κάθε άλλης χώρας μπροστά στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Με δριμύτητα επίσης οι Κάστρο και Γκεβάρα καταδίκασαν στις ομιλίες τους τους επιθετικούς πολέμους, τη χρήση βίας και την απειλή χρήσης βίας, που είναι κλασικά όπλα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και βρίσκονται με ιδιαίτερη ένταση στην ημερήσια διάταξη στις μέρες μας.

Ο Φιδέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα υπερασπίστηκαν με δυναμισμό και στέρεα επιχειρήματα το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό, πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν, ενάντια στις πολύμορφες παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στο εσωτερικό τρίτων χωρών. Υπερασπίστηκαν με σθένος και ζήλο το δικαίωμα της κάθε χώρας και του κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους ώστε να μην γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης. Υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του Κουβανικού λαού αλλά και κάθε λαού να εθνικοποιεί τα μέσα παραγωγής. Οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες αναφέρθηκαν στην ανάγκη να εξαλειφθεί η κοινωνική ανισότητα και αδικία, να μπει τέλος στην τυραννία, στο δεσποτισμό στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Μίλησαν με πολύ συγκεκριμένες, επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για την ανάγκη αλλά και για την πρακτική δυνατότητα να οικοδομηθεί μια νέα διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων που θα εξαλείφει τις ανισότητες και την εκμετάλλευση. “Η εκμετάλλευση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες πρέπει να σταματήσει!”, συνόψισε τη συζήτηση ο Φιδέλ Κάστρο.

Εντυπωσιακός επίσης είναι ο αέρας ηθικής υπεροχής, ανθρωπισμού και αλήθειας που αποπνέουν αυτές οι ομιλίες. “Πρέπει να δηλώσω ότι ήρθαμε εδώ απαλλαγμένοι από κάθε προκατάληψη, να αναλύσουμε με αντικειμενικότητα τα ζητήματα, χωρίς φόβο για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι και χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες της στάσης μας. Είμασταν έντιμοι και ειλικρινείς… Αυτά τα λόγια είναι σκληρά αλλά είναι αληθινά και δίκαια”, είπε ο Φ. Κάστρο αναλύοντας τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου.

Οι ομιλίες των Φιδέλ Κάστρο και Ερνέστο Τσε Γκεβάρα διακρίνονται για το σφρίγος αλλά και την απλότητά τους, αποπνέουν ένα πνεύμα αντίστασης, αξιοπρέπειας, ανθρωπισμού. Αποτελούν επίσης ένα σάλπισμα ενότητας των επαναστατικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων καθώς και σύγκλισης της προοδευτικής ανθρωπότητας γύρω από συγκεκριμένους στόχους.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βιβλίο – οδηγό για τη νέα επικίνδυνη και σκοτεινή εποχή στην οποία έχει εισέλθει η ανθρωπότητα.

εφημ. One Voice, 9/3/2026

https://1voice.gr/trabismos-o-chitlerismos-tis-epochis-mas/

Ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν δεν γίνεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Εξάλλου Ισραήλ και Πακιστάν, χώρες της περιοχής, διαθέτουν πυρηνικά όπλα και ουδείς ενοχλείται. Ο πόλεμος δεν γίνεται ούτε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες του Κόπλου έχουν εξίσου, ή μάλλον, περισσότερο αιμοσταγή καθεστώτα και αποτελούν αγαπημένους συμμάχους των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος διεξάγεται για να επιβάλλουν φιλοαμερικανική κυβέρνηση στο Ιράν. Όμως η ακραία επιθετικότητα δείχνει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ τους αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου, ενώ πριν λίγα χρόνια έπεσε στο 15,6% και η πτωτική πορεία συνεχίζεται. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν οικονομικό έδαφος μέσω των πολέμων όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις, να λεηλατήσουν, να σφίξουν τον κλοιό γύρω από την Κίνα.

Στην πραγματικότητα ο πρόεδρος Τραμπ λέει ανοιχτά στις μικρές ακόμη και στις μεσαίες χώρες: θα διαλέγουμε εμείς (οι ΗΠΑ) ποιοί θα σας κυβερνούν, θα ελέγχουμε εμείς τις πλουτοπαραγωγικές σας πηγές, τα λιμάνια σας, τις βασικές υποδομές. Θα αποφασίζουμε εμείς αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία σας, με ποιούς θα συνεργάζεστε, θα αγοράζετε τα προϊόντα μας (ας είναι και ακριβότερα), θα αποφασίζουμε εμείς ότι δεν θα έχετε δημόσια παιδεία και υγεία, ότι θα έχετε μισθούς πείνας. Αν τα αρνείστε όλα αυτά, τότε θα σας βομβαρδίζουμε ανηλεώς, θα δολοφονούμε τους ηγέτες σας, θα σκοτώνουμε τα παιδιά σας, θα έχετε χιλιάδες νεκρούς, θα καταστρέφουμε τις υποδομές και τις πόλεις σας, θα αρπάζουμε τις εκτάσεις που ορεγόμαστε. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Ο τραμπισμός είναι στην ουσία ο χιτλερισμός της εποχής μας.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλη την προοδευτική ανθρωπότητα είναι: θα αποδεχθεί αυτό το μέλλον; Προφανώς όχι. Θα αντιταχθεί. Έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο και χρήσιμο είναι να το συνειδητοποιήσουμε.

Εφημερίδα των Συντακτών, 3/3/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/502898_trigono-ipa-iran-kina

Ο πραγματικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν είναι η Κίνα. Επιθυμούν να εγκαταστήσουν μια βολική κυβέρνηση στο Ιράν για να στερήσουν την Κίνα από έναν οικονομικό εταίρο, να της προκαλέσουν πετρελαϊκή και οικονομική ασφυξία.

Η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ δείχνει ότι βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ των ΗΠΑ αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πριν είκοσι το 23,5% ενώ πριν λίγα χρόνια το 15,6%. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Το μερίδιό της στη διεθνή μεταποίηση βρισκόταν το 2004 στο 31% ενώ εκτιμάται ότι το 2030 θα φθάσει στο 45%. Το 2023 εγκατέστησε υπερδιπλάσια βιομηχανικά ρομπότ από ό,τι η Ιαπωνία, οι ΗΠΑ, η Νότια Κορέα και η Γερμανία μαζί. Είναι πρωτοπόρος στην εξόρυξη των σπάνιων γαιών αλλά και στην επεξεργασία τους. Η Κίνα είναι η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία.

Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν έδαφος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσω των πολέμων, όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις και για να ωθήσουν την Κίνα σε μια πρόωρη σύγκρουση.

Αντίστροφα η Κίνα αποφεύγει την όποια στρατιωτική αντιπαράθεση, μέχρι τουλάχιστον να αυξήσει το στρατιωτικό της δυναμικό σε επίπεδο αντίστοιχο των ΗΠΑ, κι αυτό θα συμβεί σε λίγα μόνο χρόνια. Ακολουθεί κατά βάση την ιστορική γραμμή Ντενγκ: “να παρατηρείς ήρεμα, να κρύβεις τις ικανότητές σου, να περιμένεις τη στιγμή σου, να κρατάς χαμηλό προφίλ, να μην εμπλέκεσαι σε συγκρούσεις». Επιδεικνύει στρατηγική υπομονή περιμένοντας να δρέψει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, ως ώριμο φρούτο. Επιλέγει να χτυπά το αδύναμο σημείο των ΗΠΑ, δηλαδή την οικονομία, και να κινείται πιο διακριτικά στα άλλα πεδία.

Σε κάθε περίπτωση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους φέρνει την ανθρωπότητα ενώπιον του κινδύνου ενός Αρμαγεδδώνα. Η Ελλάδα είναι εμπλεκόμενη με χίλια δυο νήματα στον πόλεμο και γι’ αυτό είναι παραπάνω από επείγον το αίτημα για άμεση και πλήρη απεμπλοκή από τη βάρβαρη και άνομη επιθετικότητα των ΗΠΑ.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 19/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/19/opinions/o-amerikanos-proedros-ki-emeiscr/

“Η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη” είπε πρόσφατα στο Λευκό Οίκο ο προέδρος Τραμπ και εξέφρασε παράλληλα το θαυμασμό του για την Ελλάδα. Είναι καλό αυτό; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή μήπως, αντιθέτως, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ακόμη και όσοι δεν ανησυχούσαν μέχρι τώρα; Εμπνέει μήπως η δήλωση αυτή σιγουριά και ασφάλεια στην Ελλάδα;

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αφού η πολιτική Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει φίλους ή συμμάχους. Γνωρίζει μόνο υποτακτικούς. Αν σήμερα δείχνει ευαρέσκεια σε κάποιον, αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί να τον κατατάξει στους εχθρούς, αν αρνηθεί έστω και στο ελάχιστο να θυσιάσει τα συμφέροντά του για να προάγει εκείνα των ΗΠΑ.

Η τακτική του Τραμπ μοιάζει πολλές φορές αλλοπρόσαλλη. Δεν είναι όμως. Είναι η λεγόμενη “στρατηγική του τρελού”. Στόχος είναι να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι ο Τραμπ δεν σέβεται κανένα κανόνα ούτε του διεθνούς δικαίου ούτε της όποιας πολιτικής ή οικονομικής συμμαχίας. Βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τα υπηρετεί με τρόπο κυνικό και συνάμα βίαιο, με πολεμικές επεμβάσεις και επιδρομές, με απαγωγές προέδρων, με απειλές ότι θα δολοφονήσει αρχηγούς κρατών, με οικονομικό στραγγαλισμό άλλων χωρών. Στόχος του επίσης είναι να προκαλέσει σε αντιπάλους και φίλους ψυχολογικό σοκ, να εκφοβίσει, να παραλύσει τη βούληση εχθρών και φίλων προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις του. Στόχος του ακόμη είναι να αιφνιδιάζει και μέσω του αιφνιδιασμού να αρπάζει αυτό που θέλει.

Για τον ίδιο λόγο πραγματοποιεί συστηματικά βήματα όχι απλά κουρελιάζοντας το διεθνές δικαίο αλλά και υποσκάπτοντας, παραμερίζοντας, απαξιώνοντας πλήρως τον ΟΗΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιούνται αυτές οι μέθοδοι. Ανάλογες μεθόδους χρησιμοποιούσε ο Α. Χίτλερ τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του β’ παγκοσμίου πολέμου.

Μπορεί κανείς με αυτά τα δεδομένα να εφησυχάζει; Είναι λογικό να θεωρεί ότι ο Τραμπ δεν θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα τη στιγμή που η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή;

Σε αυτά να συνυπολογίσουμε ότι η εμπλοκή της Ελλάδας ως πειθήνιου συμμάχου των ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα (Ουκρανία, κατοχή της Παλαιστίνης, Μέση Ανατολή κά) μας συμπαρασύρει στην κλιμάκωση των πολέμων και στον όλεθρο.

Ο ελληνικός λαός όμως δικαιούται ένα καλύτερο αύριο, ειρηνικό σε συνθήκες διασφάλισης της κυριαρχίας και της ευημερίας του. Ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμη: η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ είναι απόδειξη της υποχώρησης της οικονομικής τους ισχύος. Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ανακτήσουν με τα όπλα και με το αίμα των λαών τη χαμένη σχεδόν πρωτοκαθεδρία τους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή θα στεφθεί με αποτυχία.