https://www.efsyn.gr/stiles/1389489/to-mesologgi-tis-karaivikis/

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Κούβα θα είναι ίσως ο επόμενος στόχος του Τραμπ, ειδικά μετά την αποτυχία του στο Ιράν. Η χώρα αυτή της Καραϊβικής βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ από το 1959, όταν η επανάσταση ανέτρεψε τη δικτατορία του Μπατίστα, εκδίωξε τους αμερικανούς συμβούλους της και εθνικοποίησε τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Τι ήταν μέχρι τότε η Κούβα; Μια μισοαποικία, ένα τεράστιο καζίνο και οίκος ανοχής της αμερικανικής μαφίας, μια χώρα απίστευτης φτώχειας και δυστυχίας για τους πολλούς: πείνα, αρρώστειες, αναλφαβητισμός, ταπεινώσεις, αυτή ήταν η καθημερινότητα των Κουβανών μέχρι το 1959. Εκεί θέλει να τους ξαναγυρίσει ο Τραμπ.

Οι ΗΠΑ δοκίμασαν επί τόσες δεκαετίες τα πάντα: βομβαρδισμούς με αεροσκάφη χωρίς διακριτικά, δολοφονίες, εμπρησμούς, ανατινάξεις επιχειρήσεων, πλοίων, βιολογικό πόλεμο ενάντια στις αγροτικές καλιέργειες αλλά και ενάντια στον πληθυσμό, 638(!) απόπειρες δολοφονίας του ηγέτη της Φιδέλ Κάστρο, στρατιωτική εισβολή το 1961, ναυτικό αποκλεισμό και παρ’ ολίγο εισβολή το 1962. Από όλα αυτά έχουν βρει το θάνατο τουλάχιστον 3500 Κουβανοί και άλλες 2000 έχουν μείνει ανάπηροι. Τα στοιχεία έχουν κατατεθεί απολύτως τεκμηριωμένα στη Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Και μαζί με όλα αυτά οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει διαρκή οικονομικό αποκλεισμό, που μετατράπηκε σε κυριολεκτικό οικονομικό στραγγαλισμό μετά το 1990, όταν η Κούβα έχασε τους πολιτικούς και οικονομικούς εταίρους της. Σήμερα έχουν επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό εξαιτίας του οποίου το πετρέλαιο στην Κούβα έχει στερέψει, η οικονομία έχει παραλύσει.

Οι ΗΠΑ δυσκολεύονται ωστόσο να επιτύχουν το στόχο τους. Ο λαός αντέχει ενώ η στρατιωτική εισβολή θα είχε υψηλό ανθρώπινο και πολιτικό κόστος. Το αμυντικό σύστημα της Κούβας στηρίζεται στην παλλαϊκή άμυνα. Προβλέπει ότι, ακόμη και αν ο εισβολέας κατορθώσει να καταλάβει το νησί, η αντίσταση του λαού θα συνεχιστεί σε κάθε γωνιά της χώρας. Η κυβέρνηση μοίρασε πρόσφατα συγκεκριμένες οδηγίες στον πληθυσμό για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Είναι ενδεικτικό ότι κατά την κρίση των πυραύλων το 1962 η εισβολή στο νησί δεν αποτέλεσε επιλογή καθώς το αμερικάνικο Πεντάγωνο υπολόγιζε ότι θα είχε τουλάχιστον 25 χιλιάδες απώλειες.

Η κυβέρνηση της Κούβας καταβάλλει προσπάθειες να σπάσει τον αποκλεισμό αναπτύσσοντας οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες χώρες. Η θεμελιώδης στρατηγική της επιλογή είναι να διατηρήσει σε μέγιστο βαθμό την ενότητα και το μαχητικό πνεύμα του λαού σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Αν το εσωτερικό “μέτωπο” μείνει αρραγές, τότε η αμυντική ικανότητα της χώρας θα παραμείνει ισχυρή αλλά και οι οικονομικές της δυνατότητες θα μπορέσουν να αναπτυχθούν, έστω αργά αλλά σταθερά.

Το ΚΚ Κούβας πήρε γι’ αυτό την πρωτοβουλία και συνέλεξε 6 εκατομμύρια 230 χιλιάδες υπογραφές πολιτών (άνω των 16 ετών, εκείνων δηλαδή που έχουν το εκλογικό δικαίωμα) υποστήριξης προς την κυβέρνηση και αντίθεσης προς την επιθετικότητα των ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα ισχυρό μήνυμα με δεδομένο ότι το σύνολο του εκλογικού σώματος της Κούβας (άνω των 16 ετών) είναι 9 εκατομμύρια 290 χιλιάδες. Στο δημοψήφισμα του 2019 για έγκριση ή απόρριψη του νέου Συντάγματος είχαν ψηφίσει “υπέρ” 6 εκατομμύρια 810 χιλιάδες ενώ το υπόλοιπο εκλογικό σώμα είτε απείχε, είτε ψήφισε “κατά” (704 χιλιάδες) ή λευκό. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι υπάρχει υψηλότατο επίπεδο πολιτικής συσπείρωσης του λαού, παρά την κάποια κάμψη σε σχέση με το παρελθόν.

Η ιστορία έχει δείξει, και το Ιράν το επιβεβαίωσε πρόσφατα, ότι ένας λαός και μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά τους μπορούν να νικήσουν. Η Κούβα είναι πολιορκημένη. Είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι της Καραϊβικής αλλά δεν είναι εύκολο να πέσει στα χέρια των πολιορκητών. Κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενος άνθρωπος, καθένας που αντιστέκεται στη βαρβαρότητα οφείλει να υψώσει τη φωνή του συμπαραστεκόμενος στο λαό της Κούβας, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι με το οικονομικό και πολιτικό του σύστημα. Γιατί, εκτός των άλλων, πάντα πρέπει να αναρωτιόμαστε μήπως εμείς θα είμαστε κάποτε το επόμενο θύμα των ορέξεων κάποιου ισχυρού.

εφημ. One Voice, 12/5/2026

Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές δεν ήταν ακόμη σαφές αν θα τερματιστεί ο πόλεμος των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν. Ανεξάρτητα όμως από την εξέλιξη, αν θα υπάρξει δηλαδή κάποια συμφωνία, μπορεί ήδη να εξαχθεί ένα χρήσιμο συμπέρασμα.

Ο βασικός στόχος των ΗΠΑ ήταν να εγκαθιδρύσουν μια άλλη, φιλική προς αυτές κυβέρνηση στο Ιράν ώστε να ελέγξουν το ιρανικό πετρέλαιο, να θέσουν εμπόδια στην τροφοδοσία της Κίνας, να περιορίσουν γενικότερα την επιρροή της στην περιοχή, να κλείσουν σταδιακά την τανάλια γύρω από την ανερχόμενη ασιατική δύναμη. Απέτυχαν παταγωδώς. Ο πραγματικός μέχρι τώρα νικητής είναι το Ιράν που προάσπισε την ανεξαρτησία του και η Κίνα που ενισχύθηκε διπλωματικά.

Αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά ότι οι ΗΠΑ, και γενικά οι ισχυροί αυτού του κόσμου, δεν είναι ανίκητοι. Ένας λαός που αγωνίζεται για την εθνική του κυριαρχία και αξιοπρέπεια μπορεί να νικήσει ακόμη και έναν στρατιωτικό Γολιάθ όπως είναι οι ΗΠΑ. Μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη να αντισταθεί στην επιθετικότητα των ΗΠΑ ή όποιου άλλου επίδοξου εισβολέα, μπορεί να τα καταφέρει. Η αντίσταση ενός λαού μπορεί να νικήσει και μάλιστα με τη χρήση πολύ φθηνότερων, χαμηλής τεχνολογίας όπλων. Οι πανάκριβες εξοπλιστικές πλατφόρμες των ΗΠΑ αποδείχθηκαν για μια ακόμη φορά αναποτελεσματικές και ευάλωτες.

Βέβαια η επιθετικότητα των ΗΠΑ δεν θα σταματήσει εδώ. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε απολυτως βέβαιοι και προετοιμασμένοι. Οι συνθήκες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και η παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας θα συνεχίσουν να ωθούν την κυβέρνηση Τραμπ σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς μέσω των οποίων θα επιδιώκει να ανακάμψει η χαμένη παγκόσμια κυριαρχία τους. Σε ανάλογο κλίμα βρίσκεται και η ΕΕ με τη στρατιωτικοποίηση ειδικά της Γερμανίας και της Γαλλίας.

Έχει σημασία επομένως η πλήρης απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε είδους πολεμικό συνασπισμό και τυχοδιωκτισμό. Έχει σημασία επίσης η υπεράσπιση από τους λαούς των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου όπως είναι ο σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας, της αρχής της μη επέμβασης στα εσωτερικά τρίτων χωρών, της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών, δηλαδή του δικαιώματός τους να χαράσσουν το δρομο κοινωνικο-οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης που επιθυμούν.

Εφημερίδα των Συντακτών 18-19/4/2026

Νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης επιχαίρει για την ήττα του Όρμπαν γιατί είναι “παντός καιρού”. Δηλώνει δεξιός, έχει στην κυβέρνηση ακροδεξιούς που δίνουν τον τόνο, σπανιότερα υποδύεται τον κεντροδεξιό. Άρα, όπως παλαιότερα με δήλωση στη Βουλή έκφραζε το θαυμασμό του για τον Όρμπαν, έτσι τώρα μπορεί να πανηγυρίζει την ήττα του.

Στην οικονομική πολιτική ταυτιζόταν με τον Όρμπαν με επιλογές αναδιανομής του πλούτου σε όφελος της ολιγαρχίας και σε βάρος των εργαζομένων, πλιάτσικου σε βάρος του δημοσίου αλλά σε όφελος των μεγάλων τρωκτικών του ιδιωτικού τομέα.

Ταυτιζόταν μαζί του στη θεώρηση της δημοκρατίας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός διορίζει και ελέγχει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ελέγχει τα κρατικά μέσα ενημέρωσης και σε συνεργασία με συγκεκριμένους ολιγάρχες μεγάλο τμήμα των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης. Απαγορεύει ενίοτε τις διαδηλώσεις, καταρρακώνει το κράτος δικαίου, ελέγχεται για διαφθορά, όπως ο Όρμπαν.

Στην εξωτερική πολιτική ο Κ. Μητσοτάκης είναι εταίρος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στρατηγικός σύμμαχος του γενοκτόνου Νετανιάχου, στηρίζει τον πόλεμο στο Ιράν, όπως με αποχρώσεις ο Όρμπαν.

Τελικά όμως ο Κ. Μητσοτάκης θα τα πάει καλά και με τον νεοεκλεγέντα Π. Μάγκιαρ (όπως άλλωστε και η κυβέρνηση Τραμπ) αφού οι διαφορές με τον Όρμπαν είναι μικρές, και στην πράξη ίσως αποδειχθούν ακόμη μικρότερες.

Συνέντευξη στον Θανάση Καραμπάτσο, εφημ. Documento, 5/4/2026

https://www.documentonews.gr/article/enas-laos-pou-palevei-gia-tin-patrida-tou-einai-aittitos-o-d-kaltsonis-kathigitis-panteiou-sto-documento/

* Στο βιβλίο σας για την τέχνη του πολέμου αναφέρεστε στον κομβικό ρόλο των πληροφοριών και στην κατανόηση του αντιπάλου. Γιατί ο πρόεδρος της υπερδύναμης με τέτοια θεσμική μνήμη σε συγκρούσεις επέδειξε αλαζονεία και απαξίωσε τις υπηρεσίες πληροφοριών;

Η βαθιά κατανόηση τόσο των φίλιων δυνάμεων όσο και των αντιπάλων είναι αποφασιστικής σημασίας σε κάθε πολιτική ή στρατιωτική σύγκρουση. Δεν αρκεί απλά η καλή πληροφόρηση για τα όπλα, την οικονομία, τις υποδομές, τη γεωγραφία. Χρειάζεται κάτι ουσιαστικότερο: η κατανόηση των κοινωνικο-πολιτικών διεργασιών τόσο στη χώρα σου όσο και στην αντίπαλη χώρα.

Η θεσμική μνήμη προφανώς υπάρχει στις ΗΠΑ αλλά ταυτόχρονα κάθε κυβέρνηση και τα εκάστοτε ηγετικά πρόσωπα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες επίσης κάθε φορά είναι διαφορετικές, ακόμη και όταν οι βασικές τους συντεταγμένες δεν έχουν μεταβληθεί.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιδεικνύει υπέρμετρη αλαζονεία και βαναυσότητα αλλά στην πραγματικότητα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Προσπαθεί αγωνιωδώς να προλάβει την εκτίναξη της κινεζικής ισχύος και γι’ αυτό χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της υπεροπλία, για όσο καιρό την διαθέτει, προκειμένου να ανακτήσει “έδαφος” και να στριμώξει οικονομικά στρατιωτικά, πολιτικά την Κίνα. Στην προσπάθειά της αυτή δεν υπολογίζει όμως τον παράγοντα “αντίσταση των λαών”, ο οποίος έρχεται ολοένα και πιο δυναμικά στο προσκήνιο. Η αντίσταση του ιρανικού λαού, του λαού του Λιβάνου αλλά και τα αντιπολεμικά κινήματα σε όλες τις χώρες, που σιγά σιγά ενισχύονται, θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες.

* Η Β. Κορέα απέκτησε αποτρεπτική ισχύ και διαπραγματεύτηκε με τον Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του. Το ίδιο δεν επιδιώκει το Ιράν με την απόκτηση πυρηνικών όπλων;

Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμυνά της. Το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού αφορά όλες τις χώρες και πρωτίστως τις μεγάλες δυνάμεις και τις ΗΠΑ. Εξάλλου, γιατί το Ισραήλ μπορεί να έχει ενώ το Ιράν όχι; Η αξίωση των ΗΠΑ να καθορίσουν το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν είναι παράλογη και αντίθετη στο διεθνές δίκαιο.

* Αναφερθήκατε στο βιβλίο σας στον Κάστρο που δήλωνε ότι η χώρα διαθέτει έναν στρατό τακτικό κι έναν αντάρτικο. Αυτό το δόγμα ακολουθεί και το Ιράν. Μπορεί να επιτύχει;

Το αμυντικό δόγμα της Κούβας βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Αν υπάρξει εισβολή, ακόμη και αν ο εισβολέας καταφέρει να επιβληθεί, θα τον αναμένει ένας λαϊκός αγώνας σε κάθε γωνιά γεγονός που θα σήμαινε πολύ μεγάλες ανθρώπινες απώλειες για τον εισβολέα. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι ΗΠΑ, το βίωσαν κατά την προσπάθεια εισβολής τους στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 και γι’ αυτό αποφεύγουν να αναμετρηθούν στρατιωτικά με την Κούβα. Επιλέγουν να την στραγγαλίσουν οικονομικά επιβάλλοντας όχι μόνο τα γνωστά εδώ και δεκαετίες μέτρα οικονομικού αποκλεισμού αλλά έναν καθολικό ναυτικό αποκλεισμό. Η Κούβα είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι. Παρόλα αυτά ο λαός της Κούβας αντέχει και στη συντριπτική του πλειοψηφία αντιστέκεται σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Η κατάσταση στο Ιράν είναι κάπως διαφορετική. Το Ιράν είναι πιο αναπτυγμένη χώρα, έχει πολύ μεγαλύτερες βιομηχανικές και αμυντικές δυνατότητες από την Κούβα, απέχει γεωγραφικά από τις ΗΠΑ, βρίσκεται εγγύτερα στη Ρωσία και την Κίνα. Χρησιμοποιεί μεθόδους ασύμμετρου πολέμου βασιζόμενη σε έναν τύπο βληματοκεντρικού πολέμου, με διασπορά των όπλων της, ευκινησία και σχετική αποκέντρωση αποφάσεων. Ανακτά βαθμιαία την πρωτοβουλία επιδεικνύοντας ενεργητικότητα, αντοχή και ευλυγισία. Προκαλεί οικονομική, πολιτική και ηθική φθορά στον αντίπαλο του. Ωστόσο η εσωτερική κατάσταση διαφέρει από της Κούβας καθώς το ιρανικό καθεστώς αντιμετώπιζε (τουλάχιστον πριν τον πόλεμο, γιατί τώρα λογικά επικρατεί κάποια εθνική σύμπνοια) εσωτερική αμφισβήτηση από σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο λαϊκός ασύμμετρος πόλεμος, η λαϊκή ομοψυχία, η εφευρετικότητα, η αντοχή έχουν κατανικήσει τους πλέον ισχυρούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς. Στο βιβλίο μου “Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία” αναφέρομαι διεξοδικά στο θέμα, με πολλά ιστορικά παραδείγματα.

* Το εμπάργκο στην Κούβα μπορεί να βγάλει τους Κουβανούς στον κόσμο; Αντίστοιχα οι βομβαρδισμοί στο Ιράν;

Οι πόλεμοι, και εδώ περιλαμβάνονται και οι οικονομικοί πόλεμοι όπως αυτός εναντίον της Κούβας, έχουν ως αναπόφευκτη συνέπεια τη δημιουργία κυμάτων εκατομμυρίων ξεριζωμένων και ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Ας μην προκαταλαμβάνουμε όμως το αποτέλεσμα των πολέμων των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν και στην Κούβα. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα βγουν νικήτριες.

* Θα αναλάβει πρωτοβουλίες η Κίνα επειδή έχει υποδειχτεί εδώ και χρόνια από Αμερικανούς πολιτικούς ως πρωτεύων στόχος ή θα ακολουθήσει το δόγμα του Σουν Τζου περιμένοντας το ρεύμα του ποταμού να εκβράσει το πτώμα του εχθρού;

Πολύ ορθά το θέτετε. Με μια πρώτη ματιά, μάλλον επιφανειακή, η Κίνα βρίσκεται ενώπιον ενός διλήμματος. Οι ΗΠΑ με την επιθετικότητά τους στη Βενεζουέλα, στο Ιράν και αλλού επιχειρούν να περικυκλώσουν οικονομικά και στρατιωτικά την Κίνα. Αν δεν αντιδράσει θα βρεθεί σε μια εξαιρετικά δυσχερή θέση. Αν αντιδράσει άμεσα κινδυνεύει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ, πριν ακόμη καταφέρει να αποκτήσει μια στρατιωτική ισορροπία.

Αλλά η Κίνα δεν πέφτει στην παγίδα, η πολιτική της χαρακτηρίζεται από στρατηγική υπομονή. Κινείται διακριτικά, όπως για παράδειγμα με την διακριτική ενίσχυση της Ρωσίας, και παράλληλα χτυπάει τις ΗΠΑ στο αδύναμο σημείο τους, στην οικονομία. Η Κίνα περιμένει να πέσει η παγκόσμια ηγεμονία στα χέρια της σαν ώριμο φρούτο.

* Τα Δαρδανέλια έχουν δείξει ότι οι αυτοκρατορίες μπορεί να υποστούν συντριπτική ήττα αν επιλέξουν λάθος πεδίο μάχης. Τα στενά του Ορμούζ είναι ένα ιστορικό ανάλογο; 

Στην πολιτική όσο και στον πόλεμο έχει μεγάλη σημασία να επιλέξει κανείς τη θεματική, τον τόπο και τον χρόνο της αντιπαράθεσης, έτσι ώστε να πολλαπλασιάζουν, αν είναι δυνατό, τις πιθανότητες επικράτησης. Τα στενά του Ορμούζ, όπως γενικότερα τα στενά, παρέχουν πλεονέκτημα στο αδύναμο μέρος, ειδικά αν χρησιμοποιεί μη συμβατικές μεθόδους ασύμμετρου πολέμου. Ας σκεφτούμε και ένα δικό μας ιστορικό παράδειγμα: τη μάχη στα Δερβενάκια. Ο περιορισμένος χώρος καθιστά δυσκίνητες τις ισχυρές δυνάμεις και τις μεγάλες εξοπλιστικές πλατφόρμες όπως για παράδειγμα τα αεροπλανοφόρα. Σε τέτοιες συνθήκες το περιθώριο ελιγμών είναι ακόμη πιο περιορισμένο.

* Ποιος ο ρόλος της ψυχολογίας και της ηγεσίας στον πόλεμο; Το Ιράν ή η Κούβα χρειάζονται «ηγέτη» ή εμψυχωτή;

Ο ψυχολογικός και ηθικός παράγοντας στους πολέμους είναι καθοριστικός. Γι΄αυτό ο Τραμπ απειλεί, εκφοβίζει, προσπαθεί να δημιουργεί σύγχυση. Αλλά ένας λαός που παλεύει για το δίκιο του, για την πατρίδα του είναι σε τελική ανάλυση αήττητος, ακόμη και αν ο αγώνας του χρειαστεί να περάσει από πολλές και μακροχρόνιες διακυμάνσεις και βαριές θυσίες. Από την ελληνική εμπειρία, το 1821 αλλά και η αντίσταση 1941-1944 το αποδεικνύουν περίτρανα.

Όποια ηγεσία υπηρετεί και βρίσκεται σε στενή επαφή με το λαό, αποδεικνύεται ακατανίκητη. Αν υπάρχουν ρωγμές ανάμεσά τους, τότε ενδέχεται από εκεί να διεισδύσει ο εχθρός.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3/4/2026

Η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες είχε πει το 1950 ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος στο ρόλο του βρετανικού και του αμερικανικού παράγοντα. Σε μια παρόμοια κατάσταση βρίσκεται σήμερα η χώρα μας σε σχέση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Από τη μια πλευρά, οι ΗΠΑ εκδηλώνουν μια έντονη επιθετικότητα, συνεχίζουν τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, στραγγαλίζουν οικονομικά το λαό της Κούβας επιβάλλοντας ουσιαστικά ναυτικό αποκλεισμό. Από την άλλη, με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι η ΕΕ κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Η ΕΕ δεν έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή δεν καταδίκασε τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, παρά το γεγονός ότι παραβιάζονται οι πλέον θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου: η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση της απειλής χρήσης βίας, της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων κρατών κλπ.

Αντί γι’ αυτό, οι χώρες της ΕΕ καταδίκασαν το Ιράν, επειδή εξαπολύει πλήγματα ενάντια στο Ισραήλ και σε εκείνες τις αραβικές χώρες που έχουν αμερικανικές βάσεις. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας η ΕΕ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοάμυνας στο Ιράν ενώ βάφτισε αυτοάμυνα του Ισραήλ τη γενοκτονία στη Γάζα. Mόνη, σχετική εξαίρεση είναι η κυβέρνηση της Ισπανίας που καταδίκασε μεν τον πόλεμο στο Ιράν αλλά έστειλε από την άλλη πολεμικό σκάφος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία διστάζουν να εμπλακούν πιο άμεσα στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Σημεία τριβής με τις ΗΠΑ είναι ο επιμερισμός του κόστους του πολέμου και ο βαθμός συμμετοχής στη λεία. Και μαζί ελλοχεύει ο φόβος των λαϊκών αντιδράσεων. Όλα αυτά εξηγούν τη στάση τους ότι “δεν είναι ο δικός τους πόλεμος” και η μη παροχή κάποιων διευκολύνσεων στις ΗΠΑ.

Και η Ελλάδα; Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα μας στα πιο επικίνδυνα μονοπάτια. Βήμα βήμα την ενσωματώνει ολοένα περισσότερο στον πολεμικό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Μερικά από αυτά τα βήματα είναι η συστοιχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία, οι ελληνικές φρεγάτες στην ευρύτερη περιοχή, τα ελληνικά αεροσκάφη και η φρεγάτα στην Κύπρο για να διαφυλάττουν τις βρετανικές βάσεις, οι αμερικανονατοϊκές βάσεις στην Ελλάδα που διευκολύνουν τη διεξαγωγή των επιθετικών ενεργειών των ΗΠΑ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τo Ισραήλ.

Ενώπιον της βαρβαρότητας και της επικίνδυνης κατάστασης που διαμορφώνεται για τον ελληνικό λαό και την ανθρωπότητα, απαιτείται η άμεση, πλήρης, απόλυτη απεμπλοκή από τον πόλεμο. Αυτή θα ήταν η μέγιστη συμβολή όχι μόνο στην ασφάλεια του ελληνικού λαού αλλά στην ειρήνη γενικότερα.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/3/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/03/17/opinions/egklovismenoicrse-pagida-cr/

Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο. Όλες οι θεμελιώδεις αξίες και κανόνες έχουν πλήρως παραμεριστεί. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θέλουν να επιλέγουν τους κυβερνώντες των άλλων χωρών, να ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, τα λιμάνια, τις βασικές υποδομές τους. Επιδιώκουν να αποφασίζουν αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία των άλλων, να επιβάλλουν τη συνεργασία τους με όρους λεόντειους. Για την επιβολή των στόχων αυτών δεν χρησιμοποιούν πλέον κανένα πρόσχημα. Επιτίθενται, βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, δολοφονούν ξένους ηγέτες και χιλιάδες αθώους πολίτες, καταστρέφουν τις υποδομές και τις πόλεις, προσπαθούν να αρπάξουν και να καταληστεύσουν. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ας μην εξωραϊζουμε την πραγματικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει αυτήν τη χιτλερικής έμπνευσης πολιτική. Όχι μόνο αρνείται να καταδικάσει το βιασμό του διεθνούς δικαίου, αλλά συμμετέχει στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει με λεκτικούς ακροβατισμούς. Συμμετέχει με τη χρησιμοποίηση των αμερικανονατοϊκών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων για τους σκοπούς του πολέμου όπως και με την αποστολή οπλικών συστημάτων στη Μ. Ανατολή. Συμμετοχή στον πόλεμο συνιστά και η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, αφού ο στόχος είναι η προστασία των εκεί βρετανικών βάσεων από ιρανικά αντίποινα.

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό στην παγίδα του πολέμου, χωρίς μάλιστα να υπολογίζει ότι αύριο μπορεί η Ελλάδα να γίνει άμεσος στόχος αντιποίνων αλλά και θύμα ανάλογων άνομων επιδιώξεων των ισχυρών, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Ήδη η αποστολή στην Κύπρο έδωσε μια καλή ευκαιρία στην Τουρκία να ενισχύσει την παρουσία της εκεί.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο και σε μια παγίδα κλιμάκωσης στο Ιράν τη στιγμή που ακόμη και παραδοσιακοί τους σύμμαχοι τείνουν να πάρουν κάποιες αποστάσεις με την άρνηση να στείλουν πολεμικά πλοία στα στενά του Ορμούζ. Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας είναι τεράστιοι.

Χρειάζεται πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο και ριζική στροφή προς την υπεράσπιση των θεμελιωδών αξιών: της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, την καταδίκη των επιθετικών πολέμων και της απειλής χρήσης βίας, το δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό και πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν.

εφημ. Πριν, 15/1/2026

https://prin.gr/2026/03/%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84/

Η Κούβα μιλά με το κεφάλι ψηλά. Αυτή ήταν μια φράση που χρησιμοποίησε ο Φιδέλ Κάστρο στην πρώτη του ομιλία στον ΟΗΕ το 1960, λίγους μήνες αφότου νίκησε η επανάσταση. Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διεθνές Βήμα και περιλαμβάνει ομιλίες του Κάστρο και του Τσε στον ΟΗΕ.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό βιβλίο, όπου ο λόγος των επαναστατών ρέει απλός αλλά και τεκμηριωμένος. Κυρίως όμως, είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο, όχι μόνο γιατί αναφέρεται στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ έναντι της Κούβας αλλά και γιατί αναφέρεται σε όλα ανεξαιρέτως τα καυτά προβλήματα της ανθρωπότητας, που με περισσή διαύγεια και διορατικότητα ανέλυσαν οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες.

Οι ομιλίες τους διαπερνώνται από μερικές θεμελιώδεις αξίες και αρχές, οι οποίες είναι ακόμη πιο επίκαιρες στο σύγχρονο κόσμο μας. Πρωτίστως οι Κάστρο και Γκεβάρα αναφέρθηκαν στην ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο) των αδύναμων χωρών έναντι των επιβουλών του ιμπεριαλισμού. Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων υπήρξε πρωταρχικό, θεμελιώδες μέλημα της Κουβανικής επανάστασης, όχι μόνο για να προστατεύσει τον εαυτό της αλλά και για την υπεράσπιση κάθε άλλης χώρας μπροστά στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Με δριμύτητα επίσης οι Κάστρο και Γκεβάρα καταδίκασαν στις ομιλίες τους τους επιθετικούς πολέμους, τη χρήση βίας και την απειλή χρήσης βίας, που είναι κλασικά όπλα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και βρίσκονται με ιδιαίτερη ένταση στην ημερήσια διάταξη στις μέρες μας.

Ο Φιδέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα υπερασπίστηκαν με δυναμισμό και στέρεα επιχειρήματα το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό, πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν, ενάντια στις πολύμορφες παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στο εσωτερικό τρίτων χωρών. Υπερασπίστηκαν με σθένος και ζήλο το δικαίωμα της κάθε χώρας και του κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους ώστε να μην γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης. Υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του Κουβανικού λαού αλλά και κάθε λαού να εθνικοποιεί τα μέσα παραγωγής. Οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες αναφέρθηκαν στην ανάγκη να εξαλειφθεί η κοινωνική ανισότητα και αδικία, να μπει τέλος στην τυραννία, στο δεσποτισμό στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Μίλησαν με πολύ συγκεκριμένες, επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για την ανάγκη αλλά και για την πρακτική δυνατότητα να οικοδομηθεί μια νέα διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων που θα εξαλείφει τις ανισότητες και την εκμετάλλευση. “Η εκμετάλλευση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες πρέπει να σταματήσει!”, συνόψισε τη συζήτηση ο Φιδέλ Κάστρο.

Εντυπωσιακός επίσης είναι ο αέρας ηθικής υπεροχής, ανθρωπισμού και αλήθειας που αποπνέουν αυτές οι ομιλίες. “Πρέπει να δηλώσω ότι ήρθαμε εδώ απαλλαγμένοι από κάθε προκατάληψη, να αναλύσουμε με αντικειμενικότητα τα ζητήματα, χωρίς φόβο για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι και χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες της στάσης μας. Είμασταν έντιμοι και ειλικρινείς… Αυτά τα λόγια είναι σκληρά αλλά είναι αληθινά και δίκαια”, είπε ο Φ. Κάστρο αναλύοντας τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου.

Οι ομιλίες των Φιδέλ Κάστρο και Ερνέστο Τσε Γκεβάρα διακρίνονται για το σφρίγος αλλά και την απλότητά τους, αποπνέουν ένα πνεύμα αντίστασης, αξιοπρέπειας, ανθρωπισμού. Αποτελούν επίσης ένα σάλπισμα ενότητας των επαναστατικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων καθώς και σύγκλισης της προοδευτικής ανθρωπότητας γύρω από συγκεκριμένους στόχους.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βιβλίο – οδηγό για τη νέα επικίνδυνη και σκοτεινή εποχή στην οποία έχει εισέλθει η ανθρωπότητα.