εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 3/4/2026

Η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες είχε πει το 1950 ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος στο ρόλο του βρετανικού και του αμερικανικού παράγοντα. Σε μια παρόμοια κατάσταση βρίσκεται σήμερα η χώρα μας σε σχέση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Από τη μια πλευρά, οι ΗΠΑ εκδηλώνουν μια έντονη επιθετικότητα, συνεχίζουν τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, απήγαγαν τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, στραγγαλίζουν οικονομικά το λαό της Κούβας επιβάλλοντας ουσιαστικά ναυτικό αποκλεισμό. Από την άλλη, με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι η ΕΕ κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι διαφορετική. Η ΕΕ δεν έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή δεν καταδίκασε τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, παρά το γεγονός ότι παραβιάζονται οι πλέον θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου: η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου, η απαγόρευση της απειλής χρήσης βίας, της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων κρατών κλπ.

Αντί γι’ αυτό, οι χώρες της ΕΕ καταδίκασαν το Ιράν, επειδή εξαπολύει πλήγματα ενάντια στο Ισραήλ και σε εκείνες τις αραβικές χώρες που έχουν αμερικανικές βάσεις. Σε μια πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας η ΕΕ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της αυτοάμυνας στο Ιράν ενώ βάφτισε αυτοάμυνα του Ισραήλ τη γενοκτονία στη Γάζα. Mόνη, σχετική εξαίρεση είναι η κυβέρνηση της Ισπανίας που καταδίκασε μεν τον πόλεμο στο Ιράν αλλά έστειλε από την άλλη πολεμικό σκάφος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία διστάζουν να εμπλακούν πιο άμεσα στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Σημεία τριβής με τις ΗΠΑ είναι ο επιμερισμός του κόστους του πολέμου και ο βαθμός συμμετοχής στη λεία. Και μαζί ελλοχεύει ο φόβος των λαϊκών αντιδράσεων. Όλα αυτά εξηγούν τη στάση τους ότι “δεν είναι ο δικός τους πόλεμος” και η μη παροχή κάποιων διευκολύνσεων στις ΗΠΑ.

Και η Ελλάδα; Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα μας στα πιο επικίνδυνα μονοπάτια. Βήμα βήμα την ενσωματώνει ολοένα περισσότερο στον πολεμικό σχεδιασμό των ΗΠΑ. Μερικά από αυτά τα βήματα είναι η συστοιχία των Patriot στη Σαουδική Αραβία, οι ελληνικές φρεγάτες στην ευρύτερη περιοχή, τα ελληνικά αεροσκάφη και η φρεγάτα στην Κύπρο για να διαφυλάττουν τις βρετανικές βάσεις, οι αμερικανονατοϊκές βάσεις στην Ελλάδα που διευκολύνουν τη διεξαγωγή των επιθετικών ενεργειών των ΗΠΑ, η στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τo Ισραήλ.

Ενώπιον της βαρβαρότητας και της επικίνδυνης κατάστασης που διαμορφώνεται για τον ελληνικό λαό και την ανθρωπότητα, απαιτείται η άμεση, πλήρης, απόλυτη απεμπλοκή από τον πόλεμο. Αυτή θα ήταν η μέγιστη συμβολή όχι μόνο στην ασφάλεια του ελληνικού λαού αλλά στην ειρήνη γενικότερα.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/3/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/03/17/opinions/egklovismenoicrse-pagida-cr/

Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο. Όλες οι θεμελιώδεις αξίες και κανόνες έχουν πλήρως παραμεριστεί. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θέλουν να επιλέγουν τους κυβερνώντες των άλλων χωρών, να ελέγχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους, τα λιμάνια, τις βασικές υποδομές τους. Επιδιώκουν να αποφασίζουν αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία των άλλων, να επιβάλλουν τη συνεργασία τους με όρους λεόντειους. Για την επιβολή των στόχων αυτών δεν χρησιμοποιούν πλέον κανένα πρόσχημα. Επιτίθενται, βομβαρδίζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, δολοφονούν ξένους ηγέτες και χιλιάδες αθώους πολίτες, καταστρέφουν τις υποδομές και τις πόλεις, προσπαθούν να αρπάξουν και να καταληστεύσουν. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.

Ας μην εξωραϊζουμε την πραγματικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει αυτήν τη χιτλερικής έμπνευσης πολιτική. Όχι μόνο αρνείται να καταδικάσει το βιασμό του διεθνούς δικαίου, αλλά συμμετέχει στον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει με λεκτικούς ακροβατισμούς. Συμμετέχει με τη χρησιμοποίηση των αμερικανονατοϊκών βάσεων και άλλων εγκαταστάσεων για τους σκοπούς του πολέμου όπως και με την αποστολή οπλικών συστημάτων στη Μ. Ανατολή. Συμμετοχή στον πόλεμο συνιστά και η αποστολή πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, αφού ο στόχος είναι η προστασία των εκεί βρετανικών βάσεων από ιρανικά αντίποινα.

Η κυβέρνηση έχει εγκλωβίσει τον ελληνικό λαό στην παγίδα του πολέμου, χωρίς μάλιστα να υπολογίζει ότι αύριο μπορεί η Ελλάδα να γίνει άμεσος στόχος αντιποίνων αλλά και θύμα ανάλογων άνομων επιδιώξεων των ισχυρών, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Ήδη η αποστολή στην Κύπρο έδωσε μια καλή ευκαιρία στην Τουρκία να ενισχύσει την παρουσία της εκεί.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο και σε μια παγίδα κλιμάκωσης στο Ιράν τη στιγμή που ακόμη και παραδοσιακοί τους σύμμαχοι τείνουν να πάρουν κάποιες αποστάσεις με την άρνηση να στείλουν πολεμικά πλοία στα στενά του Ορμούζ. Οι κίνδυνοι για την ανθρωπότητα και την πατρίδα μας είναι τεράστιοι.

Χρειάζεται πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο και ριζική στροφή προς την υπεράσπιση των θεμελιωδών αξιών: της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο), της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, την καταδίκη των επιθετικών πολέμων και της απειλής χρήσης βίας, το δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους, το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό και πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν.

εφημ. Πριν, 15/1/2026

https://prin.gr/2026/03/%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%ac%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%83%ce%b5-%cf%83%ce%b1%ce%bb%cf%80%ce%af%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%cf%84/

Η Κούβα μιλά με το κεφάλι ψηλά. Αυτή ήταν μια φράση που χρησιμοποίησε ο Φιδέλ Κάστρο στην πρώτη του ομιλία στον ΟΗΕ το 1960, λίγους μήνες αφότου νίκησε η επανάσταση. Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Διεθνές Βήμα και περιλαμβάνει ομιλίες του Κάστρο και του Τσε στον ΟΗΕ.

Πρόκειται για ένα απολαυστικό βιβλίο, όπου ο λόγος των επαναστατών ρέει απλός αλλά και τεκμηριωμένος. Κυρίως όμως, είναι ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο, όχι μόνο γιατί αναφέρεται στην επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ έναντι της Κούβας αλλά και γιατί αναφέρεται σε όλα ανεξαιρέτως τα καυτά προβλήματα της ανθρωπότητας, που με περισσή διαύγεια και διορατικότητα ανέλυσαν οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες.

Οι ομιλίες τους διαπερνώνται από μερικές θεμελιώδεις αξίες και αρχές, οι οποίες είναι ακόμη πιο επίκαιρες στο σύγχρονο κόσμο μας. Πρωτίστως οι Κάστρο και Γκεβάρα αναφέρθηκαν στην ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας (σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο) των αδύναμων χωρών έναντι των επιβουλών του ιμπεριαλισμού. Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων υπήρξε πρωταρχικό, θεμελιώδες μέλημα της Κουβανικής επανάστασης, όχι μόνο για να προστατεύσει τον εαυτό της αλλά και για την υπεράσπιση κάθε άλλης χώρας μπροστά στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Με δριμύτητα επίσης οι Κάστρο και Γκεβάρα καταδίκασαν στις ομιλίες τους τους επιθετικούς πολέμους, τη χρήση βίας και την απειλή χρήσης βίας, που είναι κλασικά όπλα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και βρίσκονται με ιδιαίτερη ένταση στην ημερήσια διάταξη στις μέρες μας.

Ο Φιδέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα υπερασπίστηκαν με δυναμισμό και στέρεα επιχειρήματα το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν τι δρόμο θέλουν να χαράξουν, τι οικονομικό, πολιτικό σύστημα επιθυμούν, ποια κυβέρνηση θέλουν να έχουν, ενάντια στις πολύμορφες παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στο εσωτερικό τρίτων χωρών. Υπερασπίστηκαν με σθένος και ζήλο το δικαίωμα της κάθε χώρας και του κάθε λαού να διαφεντεύει τους πλουτοπαραγωγικούς του πόρους ώστε να μην γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης. Υπερασπίστηκαν το δικαίωμα του Κουβανικού λαού αλλά και κάθε λαού να εθνικοποιεί τα μέσα παραγωγής. Οι δύο κορυφαίοι επαναστάτες αναφέρθηκαν στην ανάγκη να εξαλειφθεί η κοινωνική ανισότητα και αδικία, να μπει τέλος στην τυραννία, στο δεσποτισμό στην καταπίεση και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Μίλησαν με πολύ συγκεκριμένες, επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για την ανάγκη αλλά και για την πρακτική δυνατότητα να οικοδομηθεί μια νέα διεθνής οικονομική τάξη πραγμάτων που θα εξαλείφει τις ανισότητες και την εκμετάλλευση. “Η εκμετάλλευση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες πρέπει να σταματήσει!”, συνόψισε τη συζήτηση ο Φιδέλ Κάστρο.

Εντυπωσιακός επίσης είναι ο αέρας ηθικής υπεροχής, ανθρωπισμού και αλήθειας που αποπνέουν αυτές οι ομιλίες. “Πρέπει να δηλώσω ότι ήρθαμε εδώ απαλλαγμένοι από κάθε προκατάληψη, να αναλύσουμε με αντικειμενικότητα τα ζητήματα, χωρίς φόβο για το τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι και χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες της στάσης μας. Είμασταν έντιμοι και ειλικρινείς… Αυτά τα λόγια είναι σκληρά αλλά είναι αληθινά και δίκαια”, είπε ο Φ. Κάστρο αναλύοντας τις αδικίες του σύγχρονου κόσμου.

Οι ομιλίες των Φιδέλ Κάστρο και Ερνέστο Τσε Γκεβάρα διακρίνονται για το σφρίγος αλλά και την απλότητά τους, αποπνέουν ένα πνεύμα αντίστασης, αξιοπρέπειας, ανθρωπισμού. Αποτελούν επίσης ένα σάλπισμα ενότητας των επαναστατικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων καθώς και σύγκλισης της προοδευτικής ανθρωπότητας γύρω από συγκεκριμένους στόχους.

Πρόκειται για ένα σημαντικό βιβλίο – οδηγό για τη νέα επικίνδυνη και σκοτεινή εποχή στην οποία έχει εισέλθει η ανθρωπότητα.

εφημ. One Voice, 9/3/2026

https://1voice.gr/trabismos-o-chitlerismos-tis-epochis-mas/

Ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν δεν γίνεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Εξάλλου Ισραήλ και Πακιστάν, χώρες της περιοχής, διαθέτουν πυρηνικά όπλα και ουδείς ενοχλείται. Ο πόλεμος δεν γίνεται ούτε για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Η Σαουδική Αραβία και οι άλλες χώρες του Κόπλου έχουν εξίσου, ή μάλλον, περισσότερο αιμοσταγή καθεστώτα και αποτελούν αγαπημένους συμμάχους των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος διεξάγεται για να επιβάλλουν φιλοαμερικανική κυβέρνηση στο Ιράν. Όμως η ακραία επιθετικότητα δείχνει ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ τους αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου, ενώ πριν λίγα χρόνια έπεσε στο 15,6% και η πτωτική πορεία συνεχίζεται. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν οικονομικό έδαφος μέσω των πολέμων όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις, να λεηλατήσουν, να σφίξουν τον κλοιό γύρω από την Κίνα.

Στην πραγματικότητα ο πρόεδρος Τραμπ λέει ανοιχτά στις μικρές ακόμη και στις μεσαίες χώρες: θα διαλέγουμε εμείς (οι ΗΠΑ) ποιοί θα σας κυβερνούν, θα ελέγχουμε εμείς τις πλουτοπαραγωγικές σας πηγές, τα λιμάνια σας, τις βασικές υποδομές. Θα αποφασίζουμε εμείς αν και πώς θα αναπτύσσεται η οικονομία σας, με ποιούς θα συνεργάζεστε, θα αγοράζετε τα προϊόντα μας (ας είναι και ακριβότερα), θα αποφασίζουμε εμείς ότι δεν θα έχετε δημόσια παιδεία και υγεία, ότι θα έχετε μισθούς πείνας. Αν τα αρνείστε όλα αυτά, τότε θα σας βομβαρδίζουμε ανηλεώς, θα δολοφονούμε τους ηγέτες σας, θα σκοτώνουμε τα παιδιά σας, θα έχετε χιλιάδες νεκρούς, θα καταστρέφουμε τις υποδομές και τις πόλεις σας, θα αρπάζουμε τις εκτάσεις που ορεγόμαστε. Αυτή είναι η πολιτική του τραμπισμού απέναντι στη Βενεζουέλα, στο Ιράν, στη Νιγηρία, στην Κούβα, στη Γροιλανδία κλπ. Ο τραμπισμός είναι στην ουσία ο χιτλερισμός της εποχής μας.

Το ερώτημα που τίθεται σε όλη την προοδευτική ανθρωπότητα είναι: θα αποδεχθεί αυτό το μέλλον; Προφανώς όχι. Θα αντιταχθεί. Έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο και χρήσιμο είναι να το συνειδητοποιήσουμε.

Εφημερίδα των Συντακτών, 3/3/2026

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/502898_trigono-ipa-iran-kina

Ο πραγματικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν είναι η Κίνα. Επιθυμούν να εγκαταστήσουν μια βολική κυβέρνηση στο Ιράν για να στερήσουν την Κίνα από έναν οικονομικό εταίρο, να της προκαλέσουν πετρελαϊκή και οικονομική ασφυξία.

Η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ δείχνει ότι βρίσκονται σε μια μάχη με το χρόνο. Κάθε μέρα που περνά η οικονομική τους κυριαρχία υποχωρεί. Πριν 50 χρόνια το ΑΕΠ των ΗΠΑ αντιπροσώπευε το 28% του παγκόσμιου ΑΕΠ, πριν είκοσι το 23,5% ενώ πριν λίγα χρόνια το 15,6%. Αντίθετα η Κίνα είναι ο νικητής της παγκοσμιοποίησης. Το μερίδιό της στη διεθνή μεταποίηση βρισκόταν το 2004 στο 31% ενώ εκτιμάται ότι το 2030 θα φθάσει στο 45%. Το 2023 εγκατέστησε υπερδιπλάσια βιομηχανικά ρομπότ από ό,τι η Ιαπωνία, οι ΗΠΑ, η Νότια Κορέα και η Γερμανία μαζί. Είναι πρωτοπόρος στην εξόρυξη των σπάνιων γαιών αλλά και στην επεξεργασία τους. Η Κίνα είναι η πρώτη δύναμη στη ναυτιλία.

Γι’ αυτό οι ΗΠΑ επείγονται να κερδίσουν έδαφος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέσω των πολέμων, όσο ακόμη διαθέτουν τη στρατιωτική υπεροπλία. Κλιμακώνουν την επιθετικότητά τους για να αποκτήσουν καλύτερες θέσεις και για να ωθήσουν την Κίνα σε μια πρόωρη σύγκρουση.

Αντίστροφα η Κίνα αποφεύγει την όποια στρατιωτική αντιπαράθεση, μέχρι τουλάχιστον να αυξήσει το στρατιωτικό της δυναμικό σε επίπεδο αντίστοιχο των ΗΠΑ, κι αυτό θα συμβεί σε λίγα μόνο χρόνια. Ακολουθεί κατά βάση την ιστορική γραμμή Ντενγκ: “να παρατηρείς ήρεμα, να κρύβεις τις ικανότητές σου, να περιμένεις τη στιγμή σου, να κρατάς χαμηλό προφίλ, να μην εμπλέκεσαι σε συγκρούσεις». Επιδεικνύει στρατηγική υπομονή περιμένοντας να δρέψει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, ως ώριμο φρούτο. Επιλέγει να χτυπά το αδύναμο σημείο των ΗΠΑ, δηλαδή την οικονομία, και να κινείται πιο διακριτικά στα άλλα πεδία.

Σε κάθε περίπτωση, ο στρατιωτικός τυχοδιωκτισμός των ΗΠΑ και των συμμάχων τους φέρνει την ανθρωπότητα ενώπιον του κινδύνου ενός Αρμαγεδδώνα. Η Ελλάδα είναι εμπλεκόμενη με χίλια δυο νήματα στον πόλεμο και γι’ αυτό είναι παραπάνω από επείγον το αίτημα για άμεση και πλήρη απεμπλοκή από τη βάρβαρη και άνομη επιθετικότητα των ΗΠΑ.

εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 19/2/2026

https://www.tanea.gr/print/2026/02/19/opinions/o-amerikanos-proedros-ki-emeiscr/

“Η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη” είπε πρόσφατα στο Λευκό Οίκο ο προέδρος Τραμπ και εξέφρασε παράλληλα το θαυμασμό του για την Ελλάδα. Είναι καλό αυτό; Θα πρέπει να χαιρόμαστε ή μήπως, αντιθέτως, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν ακόμη και όσοι δεν ανησυχούσαν μέχρι τώρα; Εμπνέει μήπως η δήλωση αυτή σιγουριά και ασφάλεια στην Ελλάδα;

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, αφού η πολιτική Τραμπ έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει φίλους ή συμμάχους. Γνωρίζει μόνο υποτακτικούς. Αν σήμερα δείχνει ευαρέσκεια σε κάποιον, αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί να τον κατατάξει στους εχθρούς, αν αρνηθεί έστω και στο ελάχιστο να θυσιάσει τα συμφέροντά του για να προάγει εκείνα των ΗΠΑ.

Η τακτική του Τραμπ μοιάζει πολλές φορές αλλοπρόσαλλη. Δεν είναι όμως. Είναι η λεγόμενη “στρατηγική του τρελού”. Στόχος είναι να εμπεδώσει την πεποίθηση ότι ο Τραμπ δεν σέβεται κανένα κανόνα ούτε του διεθνούς δικαίου ούτε της όποιας πολιτικής ή οικονομικής συμμαχίας. Βάζει πάνω από όλα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και τα υπηρετεί με τρόπο κυνικό και συνάμα βίαιο, με πολεμικές επεμβάσεις και επιδρομές, με απαγωγές προέδρων, με απειλές ότι θα δολοφονήσει αρχηγούς κρατών, με οικονομικό στραγγαλισμό άλλων χωρών. Στόχος του επίσης είναι να προκαλέσει σε αντιπάλους και φίλους ψυχολογικό σοκ, να εκφοβίσει, να παραλύσει τη βούληση εχθρών και φίλων προκειμένου να πετύχει τις επιδιώξεις του. Στόχος του ακόμη είναι να αιφνιδιάζει και μέσω του αιφνιδιασμού να αρπάζει αυτό που θέλει.

Για τον ίδιο λόγο πραγματοποιεί συστηματικά βήματα όχι απλά κουρελιάζοντας το διεθνές δικαίο αλλά και υποσκάπτοντας, παραμερίζοντας, απαξιώνοντας πλήρως τον ΟΗΕ. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρησιμοποιούνται αυτές οι μέθοδοι. Ανάλογες μεθόδους χρησιμοποιούσε ο Α. Χίτλερ τη δεκαετία του 1930, πριν το ξέσπασμα του β’ παγκοσμίου πολέμου.

Μπορεί κανείς με αυτά τα δεδομένα να εφησυχάζει; Είναι λογικό να θεωρεί ότι ο Τραμπ δεν θα μας οδηγήσει σε οδυνηρές παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα τη στιγμή που η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προνομιακός εταίρος των ΗΠΑ στην περιοχή;

Σε αυτά να συνυπολογίσουμε ότι η εμπλοκή της Ελλάδας ως πειθήνιου συμμάχου των ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα (Ουκρανία, κατοχή της Παλαιστίνης, Μέση Ανατολή κά) μας συμπαρασύρει στην κλιμάκωση των πολέμων και στον όλεθρο.

Ο ελληνικός λαός όμως δικαιούται ένα καλύτερο αύριο, ειρηνικό σε συνθήκες διασφάλισης της κυριαρχίας και της ευημερίας του. Ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμη: η ακραία επιθετικότητα των ΗΠΑ είναι απόδειξη της υποχώρησης της οικονομικής τους ισχύος. Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια να ανακτήσουν με τα όπλα και με το αίμα των λαών τη χαμένη σχεδόν πρωτοκαθεδρία τους. Μόνο που η προσπάθεια αυτή θα στεφθεί με αποτυχία.

εφημ. One Voice, 11//2/2026

https://1voice.gr/syntagmatopoiisi-tis-ftocheias/

Η κυβερνητική πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος επιδιώκει να αφαιρέσει από τη Βουλή, από οποιαδήποτε μελλοντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κυβέρνηση, τη δυνατότητα να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική από αυτήν που εφαρμόζεται σήμερα.

Πώς θα γίνει αυτό; Με την ενσωμάτωση στο Σύνταγμα του λεγόμενου “χρυσού δημοσιονομικού κανόνα”. Δηλαδή θα απαγορεύεται ουσιαστικά από το Σύνταγμα η ψήφιση νόμων που αυξάνουν τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις, την κοινωνική στέγη και οτιδήποτε άλλο. Είναι ευνόητο ότι μια τέτοια Βουλή και μια τέτοια δημοκρατία θα είναι σκιά του εαυτού της αφού δεν θα μπορεί να αποφασίζει παρά μόνο πολιτικές που θα φέρνουν και άλλη φτώχεια στο λαό και από την άλλη θα συσσωρεύουν αμύθητο πλούτο σε μια μικρή μειοψηφία. Οι κοινωνικές ανισότητες θα ενταθούν στο έπακρο.

Όλες οι υπόλοιπες προτάσεις είναι απλώς φύλλο συκής για να κρύψει η κυβέρνηση τις πραγματικές της προθέσεις. Για παράδειγμα η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 86 (περί ευθύνης υπουργών) δεν έχει καμία αξία. Δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι τυχόν αναθεώρηση του άρθρου θα οδηγήσει στην κατάργηση της προνομιακής θέσης των υπουργών. Αν η κυβέρνηση επιθυμούσε κάτι τέτοιο, απλούστατα θα έπρεπε να είχε εξαγγείλει τη μελλοντική κατάργηση του άρθρου 86, χωρίς περιττές κουβέντες. Θα είχε επίσης δώσει δείγματα γραφής μη παρεμποδίζοντας την εξέλιξη διερεύνησης σκανδάλων που βρίσκονται σε εξέλιξη (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, τηλεφωνικές υποκλοπές).

Το ίδιο ισχύει με την πρόταση για αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να παραιτηθεί η κυβέρνηση από το προνόμιο που της δίνει το Σύνταγμα στο άρθρο 90 παρ. 5 να επιλέγει την ηγεσία της, ούτε από το σύνθετο πλέγμα διατάξεων με το οποίο επιχειρεί να ελέγχει τους δικαστές. Αυτό που ίσως υιοθετήσει, θα είναι ένας περίπλοκος τρόπος επιλογής που θα κρύβει έντεχνα τις κυβερνητικές παρεμβάσεις.

Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι δεν τρέφει κανένα σεβασμό στο Σύνταγμα. Το ποδοπατά με απίστευτο κυνισμό, οποτεδήποτε την εμποδίζει στην προώθηση των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας. Έτσι έπραξε με την ψήφιση των Μνημονίων, τα οποία έχουν ισοπεδώσει κυριολεκτικά τα συνταγματικά δικαιώματα, με το άρθρο 16 (“ιδιωτικά “πανεπιστήμια”), με το άρθρο 19 (απόρρητο των επικοινωνιών).

Καμιά συνταγματική αναθεώρηση δεν πρέπει να ξεκινήσει υπό αυτές τις συνθήκες. Είναι επικίνδυνο για το λαό και τη δημοκρατία. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να απονομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή, να την καταγγείλει και να αποχωρήσει.