εφημ. One Voice, 10/7/2026

Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις δείχνει ότι υπάρχει μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα. Η μεγάλη πλειοψηφία είναι δύσπιστη προς το πολιτικό σύστημα και δικαιολογημένα, αφού η ζωή της επιδεινώνεται διαρκώς. Ακόμη και όταν σκέφτεται να υποστηρίξει κάποιο κόμμα, το πράττει χλιαρά, χωρίς πραγματικές προσδοκίες.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Από τη στιγμή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, το πάλαι ποτέ κραταιό δικομματικό σύστημα γκρεμίστηκε και το πολιτικό σύστημα κατακερματίστηκε. Η παγκόσμια οικονομική κρίση συνεχίζεται, μαζί της και η κρίση εμπιστοσύνης προς τα κόμματα εξουσίας, προς εκείνα δηλαδή που μπορούν ή επιδιώκουν να βρεθούν στην κυβέρνηση.

Η αιτία της κρίσης βρίσκεται στο γεγονός ότι τα κόμματα αυτά έχουν επανειλημμένα δοκιμαστεί στην πράξη. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους αλλά η στρατηγική κατεύθυνση, το πλαίσιο εντός του οποίου ασκούν πολιτική είναι το ίδιο. Παρά τις μικροδιαφορές και τις μικρές διακυμάνσεις η γενική κατεύθυνση της πολιτικής τους διευρύνει τις ανισότητες, καθιστά τους εργαζόμενους φτωχότερους και ενισχύει τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια. Το στοιχείο αυτό είναι επιστημονικά διαπιστωμένο και μετρήσιμο, δεν αποτελεί απλώς γενική αίσθηση.

Από την άλλη όμως, η κρίση εμπιστοσύνης δεν έχει μετατραπεί σε αμφισβήτηση και αναζήτηση μιας εναλλακτικής διεξόδου. Συνυπάρχει προς το παρόν με μια διάχυτη διάθεση για επιδερμικές αλλαγές. Συνοδεύεται από αδράνεια και υποχώρηση των διεκδικητικών αγώνων. Ωστόσο, εύκολες, επιδερμικές λύσεις δεν μπορούν να υπάρξουν σε μια ιστορική περίοδο παγκόσμιας οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης, πολλαπλασιασμού των εστιών του πολέμου, γεωπολιτικών συγκρούσεων. Απαιτείται ριζική στροφή προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος εργαζόμενος. Οι υποσχέσεις που ηχούν ευχάριστα στα αυτιά αποδεικνύονται παράγοντας ανακύκλωσης των προβλημάτων.

Η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας μπορεί να βελτιωθεί μόνο αν υπάρξει ριζική αναδιανομή του πλούτου. Πρέπει δηλαδή να θιγούν αποφασιστικά τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και να αμφισβητηθεί εκ βάθρων η σχέση με την ΕΕ¹. Οικονομική ολιγαρχία και δεσμεύσεις της ΕΕ είναι οι δυο πυλώνες που εμποδίζουν κάθε ουσιαστική φιλολαϊκή αλλαγή. Το έδειξε ξεκάθαρα η εμπειρία της περιόδου από το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα.