εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 20/7/2026

Η πρόσφατη σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα έδειξε ότι η χώρα μας εξακολουθεί να κινείται σε λάθος δρόμο.

Πρώτο, η Τουρκία αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά το χαϊδεμένο παιδί των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Επί προεδρίας Τραμπ ο ρόλος αυτός αναβαθμίζεται παραπέρα σε βάρος προφανώς της Ελλάδας. Η τυφλή πρόσδεση της κυβέρνησης στο άρμα των ΗΠΑ προκαλεί έναν παράλογο και επικίνδυνο εφησυχασμό. Επιπλέον, η Τουρκία αναπτύσσει αμυντικές συμφωνίες με την ΕΕ αλλά και με διάφορες χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και βέβαια η Βρετανία. Η Ελλάδα αφήνεται ολοένα και περισσότερο εκτεθειμένη από τους “συμμάχους”.

Δεύτερο, η συμμετοχή της Ελλάδας στα νέα, πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προφανώς δεν σχετίζεται με τις αμυντικές της δαπάνες αλλά με την αναζωογόννηση της βιομηχανίας των ΗΠΑ, των ισχυρών βιομηχανικών κρατών της ΕΕ καθώς και με τις γεωπολιτικές τους επιδιώξεις. Όμως ο πόλεμος στο Ιράν απέδειξε ξανά ότι η αμυντική θωράκιση των ασθενέστερων κρατών πρέπει να βασίζεται στην υιοθέτηση μεθόδων ασσύμετρου λαϊκού πολέμου, στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, σε ευκίνητα και φθηνότερα οπλικά συστήματα που βασίζονται στον βληματοκεντρικό τύπο πολέμου και όχι στις πανάκριβες εξοπλιστικές πλατφόρμες.

Τρίτο, η κυβέρνηση εξακολουθεί να συμμετέχει με διάφορους τρόπους στον πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν. Παρά το γεγονός ότι η υπερδύναμη είναι ο μέχρι τώρα ηττημένος του πολέμου, η κυβέρνηση Τραμπ εξακολουθεί να εναλλάσσει τον πόλεμο με τη διπλωματία. Είναι εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση όπου από τη μια δεν έχει πετύχει το στόχο της, την εγκαθίδρυση δηλαδή μιας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης στο Ιράν και από την άλλη, δεν μπορεί να αποδεχθεί την αποτυχία της καθώς αυτό θα έχει μεγάλο πολιτικό κόστος τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο κύρος τους σε διεθνές επίπεδο.

Τέταρτο, η Ελλάδα εξακολουθεί, όπως είναι γνωστό, να συμμετέχει στην πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία. Η σύγκρουση αυτή μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε γενικευμένη αντιπαράθεση στο ευρωπαϊκό έδαφος με ολέθριες συνέπειες.

Πέμπτο, η πρόσδεση της Ελλάδας στο Ισραήλ εκθέτει ηθικά τη χώρα μας με τη συνεργασία με ένα κράτος που διεξάγει μια βάρβαρη γενοκτονία. Επιπλέον, η συνεργασία αυτή μας εντάσσει στον περιφερειακό ανταγωνισμό Ισραήλ – Τουρκίας με κίνδυνο να καταστεί η Ελλάδα ο “χρήσιμος ηλίθιος” σε μια πιθανή σύγκρουση των δύο περιφερειακών δυνάμεων.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα συμφωνεί με παραλλαγές στις παραπάνω λαθεμένες επιλογές. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να ανοίξει δημόσια συζήτηση περί μιας άλλης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Η ανάγκη ωστόσο για μια τέτοια συζήτηση και στροφή είναι μεγάλη. Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι και τα οικονομικά βάρη που θα πέσουν στις πλάτες των εργαζομένων δυσβάσταχτα.

εφημ. One Voice, 10/7/2026

Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις δείχνει ότι υπάρχει μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα. Η μεγάλη πλειοψηφία είναι δύσπιστη προς το πολιτικό σύστημα και δικαιολογημένα, αφού η ζωή της επιδεινώνεται διαρκώς. Ακόμη και όταν σκέφτεται να υποστηρίξει κάποιο κόμμα, το πράττει χλιαρά, χωρίς πραγματικές προσδοκίες.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Από τη στιγμή που ξέσπασε η οικονομική κρίση, το πάλαι ποτέ κραταιό δικομματικό σύστημα γκρεμίστηκε και το πολιτικό σύστημα κατακερματίστηκε. Η παγκόσμια οικονομική κρίση συνεχίζεται, μαζί της και η κρίση εμπιστοσύνης προς τα κόμματα εξουσίας, προς εκείνα δηλαδή που μπορούν ή επιδιώκουν να βρεθούν στην κυβέρνηση.

Η αιτία της κρίσης βρίσκεται στο γεγονός ότι τα κόμματα αυτά έχουν επανειλημμένα δοκιμαστεί στην πράξη. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους αλλά η στρατηγική κατεύθυνση, το πλαίσιο εντός του οποίου ασκούν πολιτική είναι το ίδιο. Παρά τις μικροδιαφορές και τις μικρές διακυμάνσεις η γενική κατεύθυνση της πολιτικής τους διευρύνει τις ανισότητες, καθιστά τους εργαζόμενους φτωχότερους και ενισχύει τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια. Το στοιχείο αυτό είναι επιστημονικά διαπιστωμένο και μετρήσιμο, δεν αποτελεί απλώς γενική αίσθηση.

Από την άλλη όμως, η κρίση εμπιστοσύνης δεν έχει μετατραπεί σε αμφισβήτηση και αναζήτηση μιας εναλλακτικής διεξόδου. Συνυπάρχει προς το παρόν με μια διάχυτη διάθεση για επιδερμικές αλλαγές. Συνοδεύεται από αδράνεια και υποχώρηση των διεκδικητικών αγώνων. Ωστόσο, εύκολες, επιδερμικές λύσεις δεν μπορούν να υπάρξουν σε μια ιστορική περίοδο παγκόσμιας οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης, πολλαπλασιασμού των εστιών του πολέμου, γεωπολιτικών συγκρούσεων. Απαιτείται ριζική στροφή προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος εργαζόμενος. Οι υποσχέσεις που ηχούν ευχάριστα στα αυτιά αποδεικνύονται παράγοντας ανακύκλωσης των προβλημάτων.

Η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας μπορεί να βελτιωθεί μόνο αν υπάρξει ριζική αναδιανομή του πλούτου. Πρέπει δηλαδή να θιγούν αποφασιστικά τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και να αμφισβητηθεί εκ βάθρων η σχέση με την ΕΕ¹. Οικονομική ολιγαρχία και δεσμεύσεις της ΕΕ είναι οι δυο πυλώνες που εμποδίζουν κάθε ουσιαστική φιλολαϊκή αλλαγή. Το έδειξε ξεκάθαρα η εμπειρία της περιόδου από το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα.