εφημ . Documento, 2/8/2026
Οι δημοσκοπήσεις και όλα τα στοιχεία δείχνουν τη βαθιά και δικαιολογημένη δυσπιστία του λαού προς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τις όποιες παραλλαγές του. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να προσεγγίσει υψηλά ποσοστά αποδοχής ενώ το ποσοστό της εκλογικής συμμετοχής είναι χαμηλό.
Παράλληλα, η επιδείνωση των συνθηκών ζωής των εργαζομένων θα συνεχιστεί. Η παγκόσμια και εσωτερική κρίση, μαζί με τις κυρίαρχες πολιτικές, στις διάφορες παραλλαγές τους, οδηγούν σε ολοένα και μεγαλύτερη φτωχοποίηση των πολλών και ταυτόχρονα συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων. Οι ανισότητες κάθε μέρα γίνονται πιο κραυγαλέες από ποτέ. Σε αυτό το πλαίσιο οι μικροπαρεμβάσεις ανακούφισης δεν μπορούν να ανατρέψουν τη γενική τάση φτωχοποίησης αλλά μόνο να προσφέρουν παροδική ελάφρυνση που γρήγορα εξανεμίζεται.
Απαιτείται μια στροφή, αν θέλουμε να αντιμετωπιστεί η ρίζα των προβλημάτων και να βελτιωθεί η κατάσταση (βλ. περισσότερα στο Δ. Καλτσώνης, Θ. Μαριόλης, Κ. Παπουλής, Μετωπικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, εκδ. Κοροντζή). Για παράδειγμα, ως άμεσο μέτρο απαιτείται η πραγματική αντιμετώπιση της ακρίβειας, που μπορεί να γίνει μόνον με δραστικό περιορισμό των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων. Απαιτείται επίσης η επιβολή προοδευτικής φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο με ταυτόχρονη ελάφρυνση της φορολόγησης των μισθωτών και των μικρομεσαίων.
Από εκεί και πέρα χρειάζεται μια δέσμη παρεμβάσεων για βαθύτερες αλλαγές με στόχο την ανάταξη της οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Υπάρχει πληθώρα μελετών και ερευνών συναδέλφων οικονομολόγων και πολιτικών επιστημόνων που τεκμηριώνουν τη δυνατότητα και την αναγκαιότητά τους.
Μια πρώτη δέσμη πρέπει να είναι η εθνικοποίηση των πρώην ΔΕΚΟ και άλλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, ιδίως των τραπεζών, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα χάραξης οικονομικής πολιτικής και ελάφρυνσης των βαρών που πέφτουν στις πλάτες των ασθενέστερων. Μαζί με αυτό χρειάζεται ένα Εθνικό Δημοκρατικό Σχέδιο κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης με στόχο την ανάπτυξη της βιομηχανίας, της αγροτικής παραγωγής, την προστασία των μικρών επιχειρήσεων.
Ταυτόχρονα απαιτείται στροφή στην κοινωνική πολιτική ξεκινώντας με την κατάργηση όλης της αντεργατικής – αντικοινωνικής νομοθεσίας και του νόμου για τα ιδιωτικά “πανεπιστήμια”. Είναι αναγκαίος ο υπερδιπλασιασμός των κρατικών δαπανών για την παιδεία και την υγεία με στόχο τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων αλλά και τη δημιουργία όρων για την οικονομική ανάπτυξη.
Η εφαρμογή των ανωτέρω θα σκοντάψει δίχως άλλο στους περιορισμούς και τις πολιτικές που επιβάλλει η ΕΕ. Χρειάζεται επομένως αναπροσανατολισμός με αναζήτηση οικονομικών συνεργασιών με άλλες χώρες (Κίνα, χώρες BRICS κά.) και απειθαρχία και αποδέσμευση από τις κατευθύνσεις της παρακμάζουσας ΕΕ. Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής επείγει η υπεράσπιση της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου και η πλήρης απεμπλοκή της χώρας μας από τους πολέμους (Ιράν, Ουκρανία) και τους κάθε λογής στρατιωτικούς συνασπισμούς.
Όλα αυτά πρέπει να συνοδευθούν από μέτρα ριζικού εκδημοκρατισμού, που θα ξηλώσουν το διεφθαρμένο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό που το στηρίζει.
Γνωρίζω ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα φαντάζει και είναι ριζοσπαστικό. Όμως σε περιόδους κρίσεων, τα ημίμετρα οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση στην ανακύκλωση των προβλημάτων. Η ελπίδα χρειάζεται τόλμη. Αλλιώς η πικρή απογοήτευση θα περιμένει και πάλι στη γωνία.
