Cat-1

ΑΡΘΡΑ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΤΟΜΟΙ

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Latest Postssss

εφημ. Έθνος/Ιστορία (τευχ.3), 8/12/2012, σελ. 69-71

Κάθε κρίση οδηγεί στη διατύπωση του διλήμματος: απαιτείται περισσότερη ή λιγότερη δημοκρατία, απαιτείται ουσιαστικότερη συμμετοχή της κοινωνίας στη λήψη των αποφάσεων που θα επιλύσουν τα προβλήματα ή το αντίθετο αποδυνάμωσή της;
            Η επιλογή γέρνει συνήθως στη δεύτερη εκδοχή. Η λήψη οδυνηρών οικονομικών μέτρων που πλήττουν βίαια τα δικαιώματα και το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας προκαλεί, όπως είναι ευνόητο, οξύτατες αντιδράσεις. Έτσι, προκειμένου να μπορέσουν να εφαρμοστούν τα εν λόγω μέτρα, προκειμένου να γίνει βίαιη αναδιανομή του πλούτου σε όφελος των λίγων “εχόντων” και σε βάρος των πολλών “μη κατεχόντων”, περιορίζεται η όποια συμμετοχή του λαού στις διαδικασίες συζήτησης και λήψης απόφασης. Περιορίζονται οι ελευθερίες και τα δικαιώματα συλλογικής δράσης και αντίστασης.


            Η εμπειρία του μεσοπολέμου

            Η επιλογή αυτή φάνηκε με ιδιαίτερη ευκρίνεια στην κρίση που ξέσπασε το 1929 και εκδηλώθηκε στη χώρα μας λίγο αργότερα. Έτσι, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρότεινε το 1932 την αναθεώρηση του δημοκρατικού Συντάγματος του 1927 στη λογική της ενίσχυσης των εξουσιών του Προέδρου της Δημοκρατίας και εν γένει της εκτελεστικής εξουσίας. Το δρακόντειο άρθρο 48 το οποίο εισηγήθηκε, και το οποίο συνάντησε τη σύμφωνη γνώμη των δυο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων της εποχής, ήταν πανομοιότυπο του αντίστοιχου άρθρου του γερμανικού Συντάγματος της Βαϊμάρης του 1919. Έδινε τη δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν «η δημόσια τάξη και ασφάλεια» της χώρας βρίσκονται σε κίνδυνο να «μπορεί να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας και, σε περίπτωση ανάγκης, να παρέμβει χρησιμοποιώντας την ένοπλη δύναμη». Για το σκοπό αυτό μπορούσε «προσωρινά να άρει, εν όλω ή εν μέρει, τα θεμελιώδη δικαιώματα».
            Η κατάληξη είναι γνωστή. Το άρθρο αυτό του Συντάγματος της Βαϊμάρης αξιοποιήθηκε 250 φορές μέχρι που κατέληξε στην κατάλυση της δημοκρατίας από το ναζισμό. Στην Ελλάδα, για συγκυριακούς λόγους δεν προχώρησε η πρόταση αναθεώρησης. Όμως, το δημοκρατικό Σύνταγμα του 1927 καταργήθηκε πραξικοπηματικά το 1935. Επανήλθε ο βασιλιάς και το Σύνταγμα της βασιλευόμενης δημοκρατίας του 1911 ενώ λίγο αργότερα, το 1936, καταλύθηκε και αυτό με την επιβολή της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του Μεταξά. Είχαν προηγηθεί μια σειρά αντιδημοκρατικά νομοθετήματα που προετοίμασαν ουσιαστικά αυτή την πορεία. Ενδεικτικά αναφέρω το ιδιώνυμο (ν. 4229/1929) και το νόμο 4879 του 1931 που απαγόρευε την απεργία στους δημοσίους υπαλλήλους.


Οι σημερινοί κίνδυνοι

            Η τάση περιορισμού των ελευθεριών και της δημοκρατίας είναι και σήμερα ορατή. Το αν η τάση αυτή θα ολοκληρωθεί μέχρι την κατάλυση του Συντάγματος εξαρτάται από μια σειρά παράγοντες. Κατά κανόνα η δικτατορική εκτροπή επιβάλλεται όταν:
1. είτε υπάρχει ενδεχόμενο επαναστατικών κοινωνικών αλλαγών,
2. είτε, ακόμη και αν δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, προβλέπεται γενικευμένη λαϊκή αντίδραση στα σκληρά μέτρα, ζήτημα που θέτει εν αμφιβόλω την αποτελεσματική εφαρμογή τους,
3. είτε όταν ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων για την αναδιανομή των αγορών που εντείνεται σε περιόδους κρίσης οδηγήσει στην προσπάθεια μιας από αυτές να αποκτήσει τον αποκλειστικό έλεγχο της χώρας μέσα από την επιβολή ενός φιλικά προσκείμενου (μόνο σε αυτήν) αυταρχικού καθεστώτος.
            Όλα βέβαια εξαρτώνται τελικά από το συσχετισμό των δυνάμεων και τη δυναμική των λαϊκών αγώνων.
            Άλλοτε, για την υλοποίηση των μέτρων σκληρής λιτότητας και κατάργησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν απαιτείται η κατάλυση της δημοκρατίας αλλά αρκεί ο δραστικός περιορισμός της που εκφράζεται με αποδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών και της Βουλής, με ένταση της καταστολής των λαϊκών αγώνων, με ένταση της χρήσης παράνομης βίας και παράνομων πρακτικών από τα κρατικά όργανα. Σε αυτό συμβάλλει η δράση των παρακρατικών φασιστικών οργανώσεων που διαμορφώνουν συνθήκες κατάργησης στην πράξη, με την τρομοκρατία, των όποιων συνταγματικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η ελευθερία διάδοσης των ιδεών, το δικαίωμα της συνάθροισης, της απεργίας καταργούνται βαθμιαία de facto.
            Κάποιες άλλες φορές, το θεωρητικό ενδεχόμενο δικτατορικής εκτροπής αξιοποιείται ως μηχανισμός εκφοβισμού του λαού και πειθαναγκασμού του.


            Υπάρχει δημοκρατική διέξοδος

            Η υπέρβαση της κρίσης μπορεί όμως να αναζητηθεί και στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι όποιες οικονομικές αποφάσεις πρέπει να ληφθούν, πρέπει να έχουν την ουσιαστική έγκριση του λαού, των εκατομμυρίων εκείνων που με τον καθημερινό τους μόχθο παράγουν τον κοινωνικό πλούτο. Αν είναι να αναληφθούν σημαντικά οικονομικά βάρη από το λαό ή αν πρέπει, αντίστροφα, η διέξοδος από την κρίση να αναζητηθεί στη ριζική αναδιανομή του πλούτου σε όφελος των λαϊκών τάξεων και σε βάρος της εγχώριας ολιγαρχίας και των ξένων δανειστών - παραστατών της, αυτό πρέπει να το αποφασίσει ο λαός.
            Η αναζήτηση δημοκρατικής διεξόδου σε όφελος του λαού ακυρώνει τα όποια αντιδημοκρατικά εγχειρήματα. Άρα αυτό που απαιτείται είναι περισσότερη και ποιοτικά ανώτερη δημοκρατία. Βήματα προσέγγισης σε αυτό το δρόμο θα πρέπει να είναι η αυστηρή δίωξη (και όχι η ανοχή που παρατηρείται σήμερα) των δραστών εγκλημάτων ναζιστικής βίας, η εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας από τέτοια στοιχεία και ο ριζικός εκδημοκρατισμός τους. Απαιτείται ακόμη ο απόλυτος σεβασμός των λαϊκών ελευθεριών όπως η διαδήλωση, ο συνδικαλισμός, το δικαίωμα υπογραφής συλλογικών συμβάσεων, η απεργία. Ακόμη περαιτέρω απαιτείται διακοπή της πρακτικής της νομοθέτησης ερήμην του λαού αλλά ακόμη και ερήμην του Κοινοβουλίου με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.
Ιδίως από το 2008, τα νομοθετήματα που υιοθετούνται δεν είναι καρπός της λαϊκής βούλησης αλλά προϊόν υπαγόρευσης των δανειστών, της ΕΕ και του ΔΝΤ σε συνεργασία με τις εγχώριες κυβερνήσεις. Απαιτείται, επομένως, η ανάκτηση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας του λαού, ένας τολμηρός, ριζικός εκδημοκρατισμός συνολικά του πολιτικού και νομικού συστήματος[1] έτσι ώστε η λαϊκή κυριαρχία να αποκτήσει κυριολεκτικό περιεχόμενο, να πάψει να αποτελεί “ένα των μύθων του νεωτέρου δημοσίου βίου”, όπως επισήμαινε ο Αλέξανδρος Σβώλος[2]. Τέτοιες   αλλαγές θα δώσουν στο λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος για τον τρόπο διεξόδου από την κρίση και για το είδος της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης που επιθυμεί.


[1]
                Βλ. αναλυτικότερα Δ. Καλτσώνης, «Η αναγκαιότητα Συντακτικής Συνέλευσης και η ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης» στον τόμο Δ. Καλτσώνης (επιμ.), Η Συνταγματική ανΒλ. αναλυτικότερα Δ. Καλτσώνης, «Η αναγκαιότητα Συντακτικής Συνέλευσης και η ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης» στον τόμο Δ. Καλτσώνης (επιμ.), Η Συνταγματική αναθεώρηση του 1975: κατ' άρθρο κυβερνητικά σχέδια και τροπολογίες κομμάτων και βουλευτών (Τα Ελληνικά Συντάγματα τ. ΙΙ), Αθήνα, εκδ. Ξιφαράς, 2011, σελ. 7-14, προσβάσιμο στοhttp://www.kaltsonis.blogspot.gr/2011/03/blog-post.htmlαθεώρηση του 1975: κατ' άρθρο κυβερνητικά σχέδια και τροπολογίες κομμάτων και βουλευτών (Τα Ελληνικά Συντάγματα τ. ΙΙ), Αθήνα, εκδ. Ξιφαράς, 2011, σελ. 7-14, προσβάσιμο στο http://www.kaltsonis.blogspot.gr/2011/03/blog-post.html
[2]    Βλ. Α. Σβώλος, Το νέον Σύνταγμα και αι βάσεις του πολιτεύματος, σελ. 83-84.


εισήγηση στην εκδήλωση του Συλλόγου "Γ. Κορδάτος", 1/12/2012



Αφετηρία της ανάλυσής μας είναι μια παραδοχή. Μια παραδοχή που επιβεβαιώνεται πλήρως, συντριπτικά από την πραγματικότητα: ότι η άρχουσα τάξη δεν μπορεί και δεν θέλει να εκπονήσει ένα σχέδιο βιομηχανικής ανάπτυξης και, πολύ περισσότερο, ένα σχέδιο ανάπτυξης σε όφελος του λαού αφού α. ο καπιταλισμός στην Ελλάδα είχε πάντοτε σχετικά χαμηλή υλικοτεχνική βάση, β. τα τελευταία χρόνια δυνάμωσε η εξάρτηση από το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο, γ. το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο ελέγχει την ελληνική οικονομία και βασικούς τομείς της χώρας, δ. η χώρα έχει προσαρμόσει την οικονομία της, κυρίως στον τομέα των υπηρεσιών, ε. η βιομηχανική παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται.

Το έργο μιας αναπτυξιακής πολιτικής σε όφελος του λαού μπορεί να το φέρει σε πέρας μόνο μια κυβέρνηση των αντιιμπεριαλιστικών – αντιμονοπωλιακών δυνάμεων που θα βασίζεται στην εργατική τάξη και στα άλλα λαϊκά στρώματα.

Ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει αναπόφευκτα να ξεκινά από την αντίθεση με τις πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ που μας έφεραν ως εδώ, που διέλυσαν τη βιομηχανική  και αγροτική οικονομία της χώρας, που όξυναν τις κοινωνικές ανισότητες. Πρέπει να ξεκινά από την αποδέσμευση από κάθε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση, από την αναζήτηση και αξιοποίηση της συνεργασίας άλλων διεθνών παραγόντων, πάντα σε πνεύμα ανεξαρτησίας και όχι υποτέλειας.

Ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει να περιλαμβάνει:

Πρώτος βασικός πυλώνας: Η εθνικοποίηση των τραπεζών που είναι ο μοναδικός τρόπος για να ελεγχθεί βαθμιαία η καρδιά της οικονομίας, να γίνει προσπάθεια να προσανατολιστεί σε άλλου τύπου ανάπτυξη, να αρχίσει ο περιορισμός της ασυδοσίας και κυριαρχίας των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων. Μόνο έτσι μπορεί να χτυπηθεί η ασυδοσία του χρηματιστικού κεφαλαίου, να χρηματοδοτηθεί η οικονομία με βάση τις προτεραιότητες που θα χαράξει μια λαϊκή κυβέρνηση. Αυτό πρέπει να συνδυαστεί με το αίτημα της διαγραφής του χρέους, την αντίθεση στην τρόικα και την αποδέσμευση τελικά από την ΕΕ ώστε να αποκτήσει η χώρα τα αναγκαία νομισματικά και αναπτυξιακά εργαλεία.

Δεύτερος βασικός πυλώνας: Πρέπει να εθνικοποιηθούν οι ΔΕΚΟ, οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, ο ορυκτός πλούτος της χώρας, το νερό και όλες οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές ώστε να αποκτήσει ο λαός τον έλεγχο των πιο σημαντικών τομέων της οικονομίας και τα κέρδη των επιχειρήσεων να μην τροφοδοτούν πλέον τις καταθέσεις των κεφαλαιοκρατών στην Ελβετία αλλά την κοινωνική πολιτική και ένα επενδυτικό πρόγραμμα ανάπτυξης σε όφελος του λαού.

Ειδικά για τον ορυκτό πλούτο, τα πετρελαϊκά κοιτάσματα που πιθανολογούνται, έχει σημασία το παράδειγμα της Βενεζουέλας και της Βολιβίας που κατοχύρωσαν και συνταγματικά τη δημόσια ιδιοκτησία των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών και εξασφάλισαν έτσι την ισότιμη συνεργασία με τις ξένες εταιρείες, όπου αυτή ήταν αναγκαία λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας.

Τρίτος βασικός πυλώνας: Η εθνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων των οποίων η ιδιοκτησία αδυνατεί, ή ισχυρίζεται πως αδυνατεί, να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της έναντι των εργαζομένων. Αυτές οι επιχειρήσεις πρέπει να ενταχθούν στο πανεθνικό αναπτυξιακό σχέδιο.

Ο δημόσιος τομέας μπορεί και πρέπει να αναλάβει, με τη χρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος, την εκπόνηση και υλοποίηση ενός μεγάλου αναπτυξιακού σχεδίου παραγωγικών επενδύσεων (και όχι μόνο τουρισμός, δρόμοι και διαμετακομιστικά κέντρα όπως εννοεί η άρχουσα τάξη) με βάση:

1. ένα επιστημονικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης,

2. ένα σχέδιο που θα χαράσσεται με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού,

3. ένα σχέδιο με βάση τις δυνατότητες της χώρας,

4. με ισότιμη συνεργασία με άλλες χώρες,

5. που θα αξιοποιεί το επιστημονικό δυναμικό της πατρίδας μας.

Ο δημόσιος τομέας πρέπει να γίνει ο μοχλός και ο βασικός παράγοντας της ανάπτυξης.

Τέταρτος βασικός πυλώνας: Το σχέδιο αυτό θα στοχεύει στην ανάπτυξη της βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής. Θα εντάσσει εκεί τη μικρή και μεσαία επιχείρηση. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις πρέπει να στηριχθούν, να ενθαρρυνθούν να συμμετέχουν στο πανεθνικό σχέδιο ανάπτυξης, να παροτρύνονται στη συνεταιριστικοποίηση με διάφορες μορφές, να ελέγχονται από την κυβέρνηση και το λαό ότι δεν σπαταλούν τη βοήθεια αυτή και ότι σέβονται πλήρως τα δικαιώματα των εργαζομένων. Πρέπει να προστατευθεί η ντόπια παραγωγή, να τονωθεί η εσωτερική αγορά.

Πέμπτος βασικός πυλώνας: η γενναία κρατική χρηματοδότηση της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων καθώς και της έρευνας. Χωρίς τη βαθμιαία, σχεδιασμένη ανάπτυξη του επιστημονικού και τεχνολογικού δυναμικού της χώρας, δεν μπορεί να επιτευχθεί μια μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Το επιβεβαιώνει και η εμπειρία κρατών όπως η Κίνα. Χωρίς να υπερασπιζόμαστε το κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο και τις επιλογές της, είναι γεγονός ότι η σημερινή της δύναμη και ανεξαρτησία βασίστηκε ακριβώς εκεί.

Αναγκαία διευκρίνιση:

Δεν υποστηρίζουμε το χτεσινό και σημερινό δημόσιο τομέα ο οποίος αποτελεί μοχλό μεταφοράς πλούτου στα ξένα και ντόπια μονοπώλια, εξασφάλισης πολιτικής πελατείας για τα καθεστωτικά κόμματα, κατασπαταλεί τους δημόσιους πόρους και την εργατική δύναμη.

Απαραίτητες προϋποθέσεις για μια φιλολαϊκή στροφή είναι κυρίως τρεις:

1. ο εθνικοποιημένος τομέας της οικονομίας να κόψει τον ομφάλιο λώρο που τον συνδέει με το εγχώριο και ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο, να τεθεί στην υπηρεσία του λαού,

2. πολύ σημαντικό, να βασίζεται στη δημοκρατική διαχείριση και στον εργατικό και γενικότερο λαϊκό έλεγχο. Μόνο ο πολύμορφος έλεγχος του λαού και των μαζικών φορέων του (κυρίως από τα κάτω) μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα χτυπηθεί η γραφειοκρατία, η κακοδιαχείριση, η σπατάλη, οι καταχρήσεις, τα ρουσφέτια και ότι τελικά - και με κριτήρια οικονομικής αποδοτικότητας - ο εθνικοποιημένος τομέας θα δείξει την υπεροχή του.

3. Το ίδιο το σχέδιο κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης πρέπει να είναι καρπός παλλαϊκής, δημοκρατικής συζήτησης και απόφασης. Δεν μπορεί να είναι, ορθότερα δεν μπορεί να υπάρξει, ως μια στενά κοινοβουλευτική υπόθεση ή μια κυβερνητική πρωτοβουλία και απόφαση.

Ο εκδημοκρατισμένος και υπό λαϊκό – εργατικό έλεγχο δημόσιος τομέας πρέπει να αναπτύξει πολύπλευρη συνεργασία με όλες τις χώρες για να σπάσει την εξάρτηση από τον αμερικανικό και ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό, να σπάσει τα δεσμά της υποτέλειας σε ΕΕ και ΗΠΑ, να ενισχύσει τη διεθνή θέση της χώρας, να αντιμετωπίσει τις πιέσεις και τους εκβιασμούς του ιμπεριαλισμού.

Μόνο έτσι η παραγωγική βάση της οικονομίας θα πάψει να παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της συρρίκνωσης, εξάρθρωσης και αποσύνθεσης, θα πάψει η χώρα να αποτελεί “ξέφραγο αμπέλι” των πολυεθνικών. Μόνο έτσι μπορεί να χαραχθεί ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα ανασυγκρότησης της οικονομίας σε αντιμονοπωλιακή βάση, με σεβασμό στο περιβάλλον. Μόνο έτσι μπορεί να ανακτηθεί η εσωτερική αγορά κατά πρώτο λόγο εκεί που υπάρχει ή μπορεί να αναπτυχθεί η εγχώρια παραγωγή. Μόνο έτσι μπορεί πραγματικά να προστατευθεί και να ανέβει το βιοτικό επίπεδο του λαού.

Ένα τέτοιο οικονομικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης μπορεί να συσπειρώσει την εργατική τάξη, τους αγρότες, τα μεσαία στρώματα, τους διανοούμενους και καλλιτέχνες, τη νεολαία και τις γυναίκες, τα διάφορα κοινωνικά κινήματα. Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί μόνο μέσα από επίμονους, σκληρούς λαϊκούς αγώνες. Ας βαδίσουμε λοιπόν στο δρόμο του Δ. Μπάτση, του οποίου το έργο και η θυσία είναι τόσο επίκαιρη. Κι ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

(*) Εισήγηση στην Ημερίδα που διοργάνωσε ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «Γιάνης Κορδάτος» με θέμα «Το σκάνδαλο των ιδιωτικοποιήσεων και η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση»

Ο καθηγητής Δημήτρης Καλτσώνης αναλύει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη λατινική Αμερική ενόψει των εκλογών της 6ης Νοεμβρίου. Τι λέει για τους δύο μονομάχους, την Αργεντινή το ΔΝΤ και το "σκοτεινό" παιχνίδι που παίζεται στην Κολομβία (Vid)

Στέφανος Νικήτας


O Δημήτρης Καλτσώνης, επ. καθηγητής, στον Τομέα Πολιτικών και Διοικητικών Θεσμών του Παντείου Πανεπιστημίου, μίλησε στο NEWS 247 για τις επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ και πώς το αποτέλεσμά τους μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις τους με τη Λατινική Αμερική.
Ο κ. Καλτσώνης, θεωρεί ότι η εξωτερική πολιτική του Ομπάμα και του Ρόμνεϊ, δεν διαφέρει ιδιαίτερα και αναλύει τους πραγματικούς λόγους που οι ΗΠΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τους αντάρτες της FARC με τη κυβέρνηση της Κολομβίας.
Ακόμα περιγράφει με μελανά χρώματα το Γκουαντάναμο, το οποίο χαρακτηρίζει ως σύμβολο ισχύς των ΗΠΑ και αναρωτιέται αν θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τις στοχευμένες δολοφονίες που διατάσσουν κατά καιρούς οι... Αμερικανοί πρόεδροι.
Προ ημερών ο Ούγκο Τσάβες δήλωσε ότι αν ήταν Αμερικάνος θα ψήφιζε Μπάρακ Ομπάμα. Ποια η σχέση με τις Η.Π.Α την περίοδο, που πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι ο Τσάβες; Πιστεύετε ότι θα εξομαλυνθούν οι σχέσεις σε μια πιθανή εκλογή Ρόμνεϊ; Τι χωρίζει τις δύο χώρες;
Σε δεύτερο πλάνο βρίσκεται στην ατζέντα της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σήμερα η Βολιβία και γενικά οι χώρες τις Λατινικής Αμερικής καθώς οι ΗΠΑ έχουν αρκετά ανοιχτά μέτωπα σε άλλες περιοχές.
Ο Δημήτρης Καλτσώνης αρχικά αναφέρει ότι η αυτή τη στιγμή στα πιο καυτά ζητήματα για τις Η.Π.Α στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, η στάση των δύο υποψηφίων απ' ότι φάνηκε από το τελευταίο ντιμπέιτ δεν διαφοροποιείται.
"Μπορεί να υπάρχουν επιμέρους διαφορές τακτικής οι οποίες όμως στην προεκλογική περίοδο αναδεικνύονται παραπάνω απ' όσο θα περίμενε κανείς, όπως το ζήτημα της Λατινικής Αμερικής, το οποίο σήμερα δεν βρίσκεται στην κορυφή της Ατζέντας της Εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Εκεί οι διαφορές είναι ακόμα πιο αμελητέες."
"Η εκλογή του Ρόμνεϊ ή του Ομπάμα σε σχέση με την Βενεζουέλα ή γενικότερα την Λατινική Αμερική δεν πρόκειται να μεταβάλει σημαντικά τα πράγματα. Αυτό που έχουμε ως δεδομένο είναι ότι οι ΗΠΑ σταθερά σε ότι αφορά την κυβέρνηση της Βενεζουέλας ασκούν μια πίεση και καταβάλουν προσπάθεια για την ανατροπή της. Έχουμε για παράδειγμα το πραξικόπημα που έγινε το 2002 το οποίο στηρίχτηκε άμεσα από τις ΗΠΑ και απέτυχε διότι ανατράπηκε από την λαϊκή παρέμβαση και την χρηματοδότηση σχεδόν φανερή της αντιπολίτευσης.
Δεν θα αλλάξει κάτι σε αυτό. Τώρα, το πόσο έντονα θα παρέμβουν ή θα προσπαθήσουν να πετύχουν το στόχο τους οι ΗΠΑ, αυτό εξαρτάται κυρίως από τις γενικότερες εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο δηλαδή εάν η Βενεζουέλα και η Λατινική Αμερική είναι στην κορυφή της ατζέντας ή στη δεύτερη σελίδα. Όσο είναι στη δεύτερη σελίδα οι εξελίξεις θα είναι πιο υπόκωφες και πιο αργές.
Υπάρχουν ωστόσο εξελίξεις. Γύρω από την Βολιβία και την Βενεζουέλα από το 2009 και μετά έχουν εγκατασταθεί νέες Αμερικάνικές στρατιωτικές βάσεις. Οι ΗΠΑ αντικατέστησαν την στρατιωτική τους παρουσία που είχαν παλαιότερα στη Βολιβία, τη Βενεζουέλα, στη Βραζιλία, στο Εκουαδόρ οι οποίες καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν με νέες γύρω από τις επίμαχες χώρες ώστε να έχουν ένα σημαντικό μοχλό πίεσης σε βάρος αυτών των χωρών που δεν πειθαρχούν στις επιδιώξεις τους.
Καθημερινά ακούμε για τον πόλεμο των καρτέλ ναρκωτικών στο Μεξικό. Έχουν συμβάλει κάπου οι αμερικανικές αρχές; Τι πρέπει να γίνει ώστε τα σύνορα να μην είναι τόσο διάτρητα. Μια πιθανή εκλογή Ρόμνεϊ μπορεί να σκληρύνει την μεταναστευτική πολιτική των Αμερικανών;
Όσο το Μεξικό χαρακτηρίζεται από φαινόμενα ακραίας κοινωνικής πόλωσης και ανισότητας είναι λογικό τα καρτέλ των ναρκωτικών να στρατολογούν οπαδούς.
Η παρουσία των ΗΠΑ είτε στο Μεξικό είτε σε άλλες χώρες, κάθε άλλο παρά βοήθησε.
Άλλωστε μη ξεχνάμε το σκάνδαλο με τους Κόντρας όπου με τα χρήματα από το εμπόριο ναρκωτικών χρηματοδοτούσαν στην πραγματικότητα τους αντεπαναστάτες Κόντρας, με ένα κανάλι που διοχετευόταν μέσω του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ.
Το ΔΝΤ έχει φύγει θεωρητικά από την Αργεντινή. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα Funds που πιέζουν την κυβέρνηση. Ποια η θέση Ομπάμα και Ρόμνεϊ στο θέμα;
Η υπόθεση δεν έχει κλείσει γιατί οι ίδιες οι κυβερνήσεις την Αργεντινής δεν έχουν ακολουθήσει πιο τολμηρή πολιτική έναντι του ΔΝΤ.
Όταν αφήνεις ένα μικρό περιθώριο, το ΔΝΤ θα προσπαθήσει να επιστρέψει για να ξανακαθορίσει τις οικονομικές σχέσεις τις χώρας αυτής.
Έξαλλου η Αργεντινή επειδή είναι μια χώρα με αρκετά έντονη παρουσία στην οικονομία και την πολιτική της Λατινικής Αμερικής είναι από τις χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο των πιέσεων των ΗΠΑ.
Το τι θα γίνει τελικά εξαρτάται από τη στάση που θα κρατήσει ο λαός της Αργεντινής και οι κυβερνήσεις του.
Ποιά η σχέση των Η.Π.Α με τη Βραζιλία; Τι έχει αλλάξει μετά την εκλογή Ρουσέφ. Γιατί επέκρινε έντονα στην ομιλία της στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την οικονομική πολιτική που ασκούν τα πλούσια κράτη;
Η Βραζιλία είναι μια παγκόσμια δύναμη η οποία διεκδικεί μια θέση μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Βραζιλία δεν είναι η Βραζιλία της δεκαετίας του 70' και του 80', όταν ήταν ένα στρατιωτικό καθεστώς, που είχε φυσικά την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ.
Σήμερα η Βραζιλία είναι μια χώρα που διεκδικεί ένα παγκόσμιο ρόλο τον οποίο ήδη διαδραματίζει μέσω της BRICS.
Σε αυτό το πλαίσιο συχνά επικρίνει την πολιτική των ΗΠΑ. Το έκανε και με την άρνηση της για την επιβολή κυρώσεων στη Συρία και στο Ιράν.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα συνεχάρη τον ομόλογό του της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος για την έναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με τους αντάρτες των FARC. Τι γίνεται στην περιοχή; Ποια η στάση της κυβέρνησης Ομπάμα. Μπορεί ο Ρόμνεϊ να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο;
Η στρατιωτική σύγκρουση στην Κολομβία διαρκεί πάρα πολλές δεκαετίες. Η επίσημη προπαγάνδα των ΗΠΑ αλλά και εδώ στην Ευρώπη, ταυτίζει το αντάρτικο αυτό κίνημα με τους ναρκέμπορους πράγμα το οποίο δεν έχει καμία ανταπόκριση με την πραγματικότητα. Πρόκειται για ένα κοινωνικό ζήτημα.
Το έδαφος το οποίο ελέγχουν είναι περίπου όσο της Ελβετίας.
Έχει γίνει και άλλες φορές στο παρελθόν προσπάθεια να λυθεί το ζήτημα καθώς οι αντάρτες των FARC θεώρησαν ότι δεν υπήρχαν τα εχέγγυα αυτά που θα οδηγούσαν σε μια ειρηνική και δημοκρατική μετάβαση στη χώρα καθ' ότι η πολιτική ζωή της Κολομβίας χαρακτηρίζεται από την ακραία βία.
"Η Κολομβία είναι η χώρα στην οποία υπάρχει ο μεγαλύτερος αριθμός δολοφονημένων κατ έτος συνδικαλιστών" λέει χαρακτηριστικά και προσθέτει:
“Νομίζω ότι η αιτία αυτής της προσπάθειας, αν είναι ειλικρινής, πρέπει να αναζητηθεί σε δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι ότι οι ΗΠΑ πιθανά επιθυμούν να κλείσουν λίγο κάποια μέτωπα που έχουν στην Λατινική Αμερική προκειμένου να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους εκεί που υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για τα συμφέροντά τους και δεύτερον λέγεται ότι μια σειρά στρατηγικά υλικά βρίσκονται στο υπέδαφος των περιοχών που ελέγχονται από τους FARCS και προκειμένου να υπάρξει εκμετάλλευση τους από τις Αμερικανικές πολυεθνικές πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους ειρήνευση”.
Ο Ομπάμα ήδη από το 2008 είπε ότι θα κλείσει τις φυλακές στο Γκουαντάναμο πράγμα που υποσχέθηκε και τώρα. Πιστεύεται ότι θα το κάνει; Τι τον εμπόδισε να υλοποιήσει την απόφασή του;
Το Γκουαντάναμο είναι μια πλευρά παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου από την πλευρά των ΗΠΑ που χρονολογείται εδώ και πολλές δεκαετίες.
Το Γκουαντάναμο είναι έδαφος της Κούβας και κανονικά στην Κούβα πρέπει να επιστρέψει. Κρατείται με την στρατιωτική βια από τις ΗΠΑ.
Το Γκουαντάναμο ήταν μια επιλογή των ΗΠΆ που ήθελε να δώσει ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Πρόκειται για μια φυλακή έξω από κάθε σύστημα δικαίου. Είχε έναν ρόλο εκφοβισμού. Είναι αυτό που είχε πει ο Μπους "Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας".
Ο καθηγητής καταλήγει "Εάν πρέπει να υπάρχει το Γκουαντάναμο δεν ξέρω τι θα πρέπει να γίνει με τις στοχευμένες δολοφονίες που υπογράφουν κατά καιρούς και οι πρόεδροι των ΗΠΑ και ο πρόεδρος Ομπάμα. Αυτό το έγκλημα θα τιμωρηθεί από κανέναν;"
Ομπάμα ή Ρόμνεϊ
Όλοι οι παρατηρητές, οι δημοσιογράφοι οι σχολιαστές, έκριναν ότι ειδικά σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική, Ομπάμα και Ρόμνεϊ δεν έχουν καμιά ουσιαστική διαφορά. Επιμέρους διαφορές μπορεί να έχουν. Άρα εγώ θα μείνω στις ουσιαστικές διαφορές και θα κρίνω με βάση αυτό.
https://www.news247.gr/synentefxeis/d-kaltsonis-sto-news-247-kamia-oysiastiki-diafora-metaxy-ompama-kai-romnei.6174721.html
δημοσιεύθηκε http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=93670


Δημήτρης Καλτσώνης: Τι διακυβεύεται στις εκλογές της 17ης Ιουνίου στην Ελλάδα

ΚΥΠΕ  ΛΕΥΚΩΣΙΑ/ΚΥΠΡΟΣ 13/6/2012 14:11
Το διακύβευμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου στην Ελλάδα είναι αν οι δανειστές της χώρας  και οι εγχώριοι εταίροι τους θα συνεχίσουν απρόσκοπτα την αφαίμαξη του μόχθου και του πλούτου του ελληνικού λαού ή αν θα δημιουργηθούν κάποιοες προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί μια αληθινή πρόταση διεξόδου από την κρίση προς όφελος του λαού. 
Αυτό δήλωσε σε συνέντευξή του στο ΚΥΠΕ o Επίκουρος Καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Δημήτρης Καλτσώνης, ο οποίος εκτιμά πως βρίσκεται υπό διαμόρφωση ένας νέος διπολισμός στη χώρα. "Από τη μια πλευρά θα βρίσκονται οι παραδοσιακές δυνάμεις του μνημονίου και της συντήρησης. Από την άλλη, θα βρίσκεται πιθανότατα ο ΣΥΡΙΖΑ".
Ακολουθεί η πλήρης συνέντευξη:


-- Ποιο είναι το τελικό διακύβευμα των εκλογών της 17ης Ιούνη, ευρώ ή χάος, μνημόνιο και παραμονή στην ΕΕ ή χάος, και πόσο ρεαλιστικά είναι αυτά τα διλήμματα; Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης τι κρίνεται πραγματικά σε αυτές τις εκλογές;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Νομίζω ότι αυτό που πραγματικά κρίνεται στις επικείμενες εκλογές είναι αν οι δανειστές μας και οι εγχώριοι εταίροι τους θα συνεχίσουν απρόσκοπτα την αφαίμαξη του μόχθου και του πλούτου του ελληνικού λαού ή, αν θα δημιουργηθούν κάποιες προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί μια αληθινή πρόταση διεξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού.
Η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ προβάλλεται τρομοκρατικά ως αρμαγεδών. Βρίσκεται σε εξέλιξη μια συντονισμένη προπαγανδιστική εκστρατεία για να φοβηθεί ο λαός και να αποδεχθεί μοιρολατρικά τις απαιτήσεις των τοκογλύφων του. Στην πραγματικότητα όμως η πιθανότητα εξόδου από την ΕΕ με πρωτοβουλία της όποιας ελληνικής κυβέρνησης είναι απίθανη. Αν σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ, είναι προφανές ότι δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Αν, πάλι, σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, και πάλι είναι απίθανο να υπάρξει τέτοια πρωτοβουλία. Η κεντρική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ. Αυτό έχει διακηρυχθεί με χίλιους τρόπους. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μέγιστη αντίφαση και το πρόβλημα: ότι αυτή η θέση υπονομεύει και καθιστά αλυσιτελείς όλες τις άλλες πολιτικές προτάσεις για ακύρωση των μνημονίων, των πρόσθετων φορολογικών βαρών κλπ.
Η προπαγανδιστική υστερία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας βγάλει από την ΕΕ έχει τρεις στόχους: πρώτο, να καλλιεργήσει στο λαό την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική πρόταση παρά μόνο αυτή που εφαρμόζει η τρόικα και οι εγχώριοι συνεργάτες της. Δεύτερο, να μετατοπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ακόμη πιο ανώδυνες για την ΕΕ και την ολιγαρχία θέσεις. Τρίτο, να φέρει εκλογικά οφέλη στη ΝΔ στην αντιπαράθεσή της με τον ΣΥΡΙΖΑ για την πρωτοκαθεδρία.


-- Μπορεί η Ευρωζώνη να «αποβάλλει» την Ελλάδα εάν δεν τηρήσει τα συμφωνημένα και ποιες είναι οι επιπτώσεις ενδεχόμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ; Μπορεί να παρασύρει όλο το «οικοδόμημα» της ευρωζώνης; Ποια είναι τα εναλλακτικά σενάρια και με τι κόστος για τους Έλληνες πολίτες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα συμφέροντα που κυριαρχούν στην ευρωζώνη μπορούν να αποβάλλουν την Ελλάδα αν κρίνουν ότι αυτό τα εξυπηρετεί καλύτερα ή προκειμένου να αποσοβήσουν κινδύνους για τις δικές τους οικονομίες.
            Η έξοδος από το ευρώ είναι ένα εργαλείο. Σημασία δεν έχει αυτό καθεαυτό αλλά ο τρόπος χρήσης του και το πλαίσιο στο οποίο θα χρησιμοποιηθεί. Υπάρχουν δυο βασικές εκδοχές. Πρώτη, η έξοδος από το ευρώ γίνεται στο πλαίσιο της κυρίαρχης πολιτικής όπου τα βάρη της κρίσης πληρώνουν τα χαμηλά εισοδήματα, οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες. Πράγματι, σε αυτή την περίπτωση τα πράγματα θα εξελιχθούν περίπου όπως τα περιγράφουν τα τρομοκρατικά σενάρια που κυκλοφορούν ευρύτατα τελευταία στον τύπο.
Δεύτερη εκδοχή: η έξοδος από το ευρώ γίνεται στο πλαίσιο μιας πολιτικής αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. Κρίσιμο ζήτημα είναι τα βάρη της κρίσης να τα πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό μπορεί να γίνει με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και επιβολή εργατικού ελέγχου, με διοικητική απαγόρευση φυγής κεφαλαίων, με εθνικοποιήσεις, με δήμευση των περιουσιών των off shore, με φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου. Αν για παράδειγμα η έξοδος από το ευρώ φέρει αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων εισαγωγής, γιατί μια λαϊκή κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το βάρος μειώνοντας τη φορολογία για το λαό, αυξάνοντας τα κρατικά έσοδα με φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου, αυξάνοντας τους μισθούς και περιορίζοντας δραστικά τα κέρδη των μεγάλων εταιρειών; Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν κέρδη. Δεν είναι όλοι χαμένοι από την κρίση. Υπάρχουν και κερδισμένοι.


-- Θα υπάρξει ανασύνταξη των πολιτικών δυνάμεων και ανασύσταση των παραδοσιακών χώρων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα εκφραστούν μέσα από άλλα σχήματα ή είναι πράγματι το τέλος της μεταπολίτευσης και ο κλονισμός του δικομματισμού;  Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πολύ φοβάμαι ότι βρίσκεται υπό διαμόρφωση ένας νέος διπολισμός. Από τη μια πλευρά θα βρίσκονται οι παραδοσιακές δυνάμεις του μνημονίου και της συντήρησης. Από την άλλη, θα βρίσκεται πιθανότατα ο ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, κάθε μέρα που περνά διακρίνεται η μετατόπισή του σε θέσεις που δεν εξέρχονται από το υπάρχον ασφυκτικό για το λαό πλαίσιο.
Για παράδειγμα: πώς θα υπάρξει οικονομική ανάπτυξη σε όφελος του λαού αν δεν έρθει σε αντίθεση με τις κατευθύνσεις, τις πολιτικές, την ίδια τη δομική φιλοσοφία της ΕΕ; Πώς θα αναπτυχθεί η γεωργία και η κτηνοτροφία με προϊόντα ποιότητας, ασφαλή, φτηνά για τον καταναλωτή αν δεν έρθει σε αντίθεση με την ΚΑΠ της ΕΕ; Πώς θα αναπτύξει η χώρα μας τις νέες μορφές ενέργειας σε όφελος του λαού όταν η ΕΕ επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση; Πώς θα ανατραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ; Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένος να βαδίσει στο δρόμο της αθέτησης των υποσχέσεών του προς το λαό.
Δεν είναι τυχαίες οι φραστικές διολισθήσεις των τελευταίων ημερών. Από τη θέση για κρατικοποίηση των τραπεζών μετατοπίστηκε στη θέση για δημόσιο έλεγχο, από την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων στην επαναδιαπραγμάτευσή τους, από τη θέση για κρατικοποίηση των ΔΕΚΟ διολίσθησε στη θέση για πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και επανακρατικοποίηση ανάλογα με τις δυνατότητες της οικονομίας. Το «βγαίνουμε από την κρίση, μένουμε στο ευρώ» του ΣΥΡΙΖΑ είναι το όχημα της που με σιγουριά θα τον απομακρύνει σταθερά από τις λαϊκές ανάγκες και θα τον εγκλωβίζει στα κυρίαρχα συμφέροντα, ακόμη και πέρα από τη θέληση του ίδιου.
Σήμερα όμως η πραγματικότητα δείχνει πιο καθαρά από ποτέ ότι η αντίθεση στην ΕΕ, η έξοδος τελικά από αυτήν είναι ο μόνος δρόμος για την κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας. Είναι ο δρόμος που δίνει τη δυνατότητα για ισότιμες, πολύπλευρες, αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τα πιο διαφορετικά κράτη. Μόνο έτσι μπορούν και οι σχέσεις με τη Γερμανία και την ΕΕ να γίνουν ισότιμες και να αντικαταστήσουν την υπακοή στις εντολές της.


-- Στο στρατόπεδο της «Δεξιάς» αναδείχθηκαν νέες δυνάμεις. Ποιος ο χαρακτήρας των νέων σχημάτων αλλά και κομμάτων;
Μετά και την «αποκάλυψη» της Χρυσής Αυγής, η οποία κέρδισε ιδιαίτερα ψηλά ποσοστά, τόσο η ΝΔ όσο και άλλες δυνάμεις της «Δεξιάς» έχουν κάνει στροφή σε πιο «συντηρητικές θέσεις», προβάλλοντας το μεταναστευτικό, με τάση ακόμα και προς την ξενοφοβία, αλλά και εθνικά θέματα. Πιστεύετε ότι η κρίση έχει επιβάλλει συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, ενισχύοντας δυνάμεις και πολιτικές που κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης είχαν μπει στο «χρονοντούλαπο» της Ιστορίας;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι προφανές διανύουμε περίοδο ζυμώσεων και ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό. Εκεί οδήγησε η κρίση εμπιστοσύνης του λαού προς τους κυρίαρχους πολιτικούς σχηματισμούς. Οι θέσεις τους μετατοπίζονται σε πιο συντηρητική βάση. Είναι βαθιά αντιλαϊκές. Εξυπηρετούν τις επιδιώξεις της εγχώριας πλουτοκρατίας και των πολυεθνικών για φτηνό, πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, χωρίς δικαιώματα και κατακτήσεις.
Αξιοποιούν το μεταναστευτικό, που η πολιτική τους δημιούργησε, για να κατασκευάσουν μια βολική φόρμουλα αποπροσανατολισμού του λαού. Η λύση του μεταναστευτικού προβλήματος δεν βρίσκεται στα πογκρόμ. Όχι μόνο γιατί κάτι τέτοιο είναι απάνθρωπο και διχαστικό και μας γυρίζει σε άλλες εποχές. Μετά τους μετανάστες σειρά έχουν οι κομμουνιστές, μεθαύριο οι κεντροαριστεροί, στο τέλος οι αστοί δημοκράτες. Η ιστορία διδάσκει.
            Όσο για τα εθνικά θέματα, πέρα από ανέξοδους λεονταρισμούς, όλες ανεξαιρέτως οι συστημικές δυνάμεις ήταν και παραμένουν φορείς της εθελοδουλείας της άρχουσας τάξης της χώρας μας στα ιμπεριαλιστικά κέντρα: ΗΠΑ, Γερμανία, ΕΕ, ΝΑΤΟ.
Ο κ. Σημίτης δεν είναι εκείνος που εξέφρασε στη Βουλή τις ευχαριστίες του στις ΗΠΑ μετά τα Ίμια; Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν είναι υπεύθυνα για την υπαγωγή της Ελλάδας στην εποπτεία της τρόικα, για το γεγονός ότι μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και στους δημόσιους οργανισμούς οι ανθύπατοι της ΕΕ και του ΔΝΤ;
Και γιατί κανείς από όλους αυτούς δε μιλά για τις αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις και το ρόλο που παίζουν ακόμη και σήμερα στην Ελλάδα και σε όλη την ευρύτερη περιοχή; Οι πατριωτικές κορόνες της ακροδεξιάς είναι απολύτως υποκριτικές και παραπλανητικές. Δεν θίγουν ποτέ τους ξένους επικυρίαρχους: τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Οι υμνητές της αμερικανοκίνητης χούντας, που τριπλασίασε το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου (άρα και το χρέος), που τριπλασίασε τα κέρδη των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, που ρήμαξε τον τόπο και πρόδωσε την Κύπρο θα οδηγηθούν σύντομα από τον ελληνικό λαό στην πολιτική απομόνωση. Κανένας δημοκράτης, κανένας πατριώτης δεν είναι διατεθειμένος να επιστρέψουμε στη βαρβαρότητα του ναζισμού των εκατομμυρίων θυμάτων στην Ευρώπη και των 600 χιλιάδων Ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής κατοχής.


-- Ποια η πραγματικότητα της Αριστεράς σε αυτές τις συνθήκες; Ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι ολοφάνερο ότι ο λαός αναζητά μια διέξοδο προς τα αριστερά, άσχετα αν αυτό που του προσφέρεται αυτή τη στιγμή είναι ικανοποιητικό. Θα σας πω ότι αναμένω μια πρωτοβουλία από το ΚΚΕ, το κόμμα που αποτελεί, και δικαίως, το βασικό κορμό, την πιο πρωτοπόρα και συνεπή δύναμη της Αριστεράς και που έχει πολύτιμη συμβολή στους αγώνες του λαού για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική πρόοδο. Νομίζω ότι έχουν υπερωριμάσει οι συνθήκες για τη συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου, αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού. Θεωρώ πως οι συνθήκες επιβάλλουν μια πρόσκληση προς κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις με βάση μερικούς άξονες εξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού.
            Τέτοιοι θα μπορούσαν είναι η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, η καθιέρωση εργατικού ελέγχου στην οικονομία, η αντίθεση στις εντολές της τρόικα, η έξοδος τελικά από την ΕΕ, ο ριζικός, μέχρι το κόκκαλο, εκδημοκρατισμός του δημόσιου τομέα, γενικότερα των συνταγματικών θεσμών, του πολιτικού συστήματος, του εκλογικού συστήματος, της Δικαιοσύνης, των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, όλων των δημόσιων υπηρεσιών και κρατικών μηχανισμών. Με ένα τέτοιο πλαίσιο συμφωνίας μπορεί να υπάρξει πραγματική ακύρωση των μνημονίων και αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε όφελος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.  
            Ο λαός θα καλωσόριζε και θα επιδοκίμαζε μια τέτοια πολιτική πρωτοβουλία.

-- Η δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο έρχονται σε ρήξη με το Σύνταγμα της χώρας και ποια είναι η εναλλακτική; Υπάρχει παραλληλισμός με άλλες χώρες και πώς μπορεί να διαμορφωθεί η επόμενη μέρα για την ουσιαστική ανάκαμψη του ελληνικού λαού;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Για την αντισυνταγματικότητα των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων έχουν ειπωθεί αρκετά. Αυτό που μόνο θέλω να σημειώσω είναι η επιλεκτική επίκληση του Συντάγματος από την κυρίαρχη τάξη και τους πολιτικούς εκφραστές της. Είναι αυτό που ο λαός λέει «τα καλά και συμφέροντα». Όπου το Σύνταγμα γίνεται εμπόδιο στην άρχουσα τάξη, δε διστάζει να το καταπατήσει.
Όμως, υπάρχει άλλος δρόμος. Παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες είναι βεβαίως διαφορετικές, έχει σημασία να σημειώσουμε ότι χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία κατόρθωσαν να απαλλαγούν από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Η Αργεντινή και το Εκουαδόρ διέγραψαν ένα πολύ σημαντικό μέρος του χρέους τους. Στο βιβλίο μου Το δίλημμα της μπολιβαριανής δημοκρατίας είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με το θέμα. Το Σύνταγμα της Βενεζουέλας απαγορεύει την ύπαρξη ξένων βάσεων και πράγματι, οι αμερικανικές βάσεις ξηλώθηκαν. Το Σύνταγμα της χώρας αυτής προβλέπει επίσης ότι το πετρέλαιο και ο ορυκτός πλούτος είναι δημόσια ιδιοκτησία. Και πράγματι, το πετρέλαιο εθνικοποιήθηκε και σημαντικό μέρος των κερδών συμβάλλει στην καταπολέμηση της φτώχειας. Παρότι υποστηρίζω ότι τα βήματα που έχει πραγματοποιήσει η κυβέρνηση της Βενεζουέλας είναι ημιτελή, (ίσως και μετέωρα) με αποτέλεσμα να μην έχει αλλάξει δραστικά η κατάσταση του λαού, ωστόσο, η περίπτωση δεν παύει να υπενθυμίζει ότι υπάρχει δυνατότητα για ριζικές αλλαγές. «Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δεν θα πάνε».



Το βιβλίο του Βασίλη Λιόση έρχεται να ξαναφέρει στην επικαιρότητα και να θέσει υπό συζήτηση ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, την εξάρτηση της Ελλάδας από τις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις. 

Αν συνυπολογίσει κανείς τη συγκυρία, είναι φανερό ότι η εργασία του συγγραφέα είναι παραπάνω από επίκαιρη. Αποτελεί μια αναγκαία συμβολή στον προβληματισμό και στο διάλογο που πρέπει να διεξαχθεί. Τούτο πρέπει να γίνει με θάρρος και ψυχραιμία, σεβασμό στις διαφορετικές προσεγγίσεις, χωρίς φανατισμό και χαρακτηρισμούς, με νηφαλιότητα αλλά όχι άνευρα. Σε κάθε περίπτωση, το βιβλίο αποτελεί, δίχως αμφιβολία, μια εμπεριστατωμένη μελέτη με στέρεα δομημένα επιχειρήματα τα οποία κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει. 

Από τη μελέτη του βιβλίου του Βασίλη Λιόση προκύπτει με σαφήνεια αυτό που ο ελληνικός λαός ζει τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη ένταση: η διπλή εκμετάλλευση και καταπίεση από δυο εταίρους δυνάστες. Αυτοί είναι το ξένο και το εγχώριο μονοπωλιακό κεφάλαιο που απομυζούν τον πλούτο και το μόχθο των εργαζομένων και της νεολαίας. 

Θεωρώ ότι η ανάλυση του συγγραφέα αλλά επίσης η κρισιμότητα των περιστάσεων, το πλιάτσικο που διεξάγεται σε βάρος του λαού και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της πατρίδας μας, οδηγούν τη σκέψη όλων στην αναζήτηση διεξόδου. Επιβάλλουν τελικά, με επιτακτικό τρόπο, τη συγκρότηση ενός ισχυρού αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου. 

Μόνο ένα τέτοιο λαϊκό, πατριωτικό μέτωπο θα μπορεί να κατακτήσει την εθνική ανεξαρτησία και, ταυτόχρονα, να ανοίξει δρόμους για γενικότερες, επαναστατικές αλλαγές. Θα μπορεί να διεκδικήσει και να επιβάλλει την άμεση λήψη μέτρων ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου και των δικαιωμάτων του λαού, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας με παράλληλη εγκαθίδρυση μορφών αποφασιστικού λαϊκού ελέγχου. 

Απαιτείται τελικά η απαλλαγή του λαού από το σημερινό σύστημα κρατικής εξουσίας και η αντικατάστασή του από μια νέα, γνήσια λαϊκή, βαθιά δημοκρατική, επαναστατική πολιτική κυριαρχία: εκείνη της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση την οποία βιώνει ο ελληνικός λαός με εξαιρετικά οδυνηρό τρόπο φέρνει στην επιφάνεια τη ζωτική ανάγκη μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης. Οι κραυγαλέες κοινωνικές αντιθέσεις και ανισότητες γίνονται ακόμη περισσότερο έντονες και ορατές την περίοδο της κρίσης. Η ανθρωπότητα γενικά, και ο ελληνικός λαός ειδικά, έχει τη δυνατότητα να ανυψώσει την παραγωγικότητα, να βελτιώσει αισθητά το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο, να λάβει δραστικά μέτρα προστασίας του ανθρώπου και του φυσικού περιβάλλοντος. Αντί για αυτά, εξαιτίας του βάρβαρου και αδηφάγου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και λιγότεροι και η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βυθίζεται σε μια απερίγραπτη φτώχεια και δυστυχία.

Η εξάρτηση οξύνει αυτά τα φαινόμενα. Όπως έλεγε σε διάφορες ευκαιρίες ο Χαρίλαος Φλωράκης, «ένα από τα αποτελέσματα της εξάρτησης είναι η οικονομική καταλήστευση της χώρας… Πρόκειται για ένα τεράστιο οικονομικό έγκλημα που διαπράττει η ξένη πλουτοκρατία σε συνεργασία με την ντόπια σε βάρος της χώρας» (ομιλία στη Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, εκδ. ΚΚΕ, 1985, σελ. 11). 

Η απαλλαγή από τα δεσμά της εξάρτησης, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, θα είναι το προοίμιο της συνολικότερης χειραφέτησης του λαού από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η πάλη για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης και του λαού είναι διαλεκτικά δεμένη με την πάλη ενάντια στην εξάρτηση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ο αγώνας για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ δεν μπορεί παρά να συνεγείρει πλατύτερα λαϊκά στρώματα, ακόμη και εκείνα που δεν συνειδητοποιούν ακόμη την ανάγκη μιας βαθιάς, επαναστατικής δηλαδή αλλαγής. Ο αγώνας αυτός θα τους παρέχει την ευκαιρία να το συνειδητοποιήσουν μέσα από την ίδια τους την πείρα. Στην προσπάθεια αυτή θα συμβάλλει αναμφίβολα το βιβλίο του Βασίλη Λιόση.



http://www.epohi.gr/portal/politiki/11880-2012-05-13-16-13-07

Πώς κρίνετε το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής;

Το πρώτο που πρέπει να σημειώσει κανείς είναι ότι υπήρξε μια ηχηρή καταδίκη του δικομματισμού και γενικότερα των πολιτικών του μνημονίου. Είναι νομίζω πρωτοφανές το γεγονός ότι 3.700.000 ψηφοφόροι απομακρύνθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία και αυτό δείχνει τη διάθεση του κόσμου να αναζητήσει κάποια διέξοδο σε άλλη κατεύθυνση. Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος δεν έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα του τι ακριβώς θέλει και ίσως οι πολιτικές δυνάμεις να μην του τη προσφέρουν. Πάντως ψάχνει και έχω την αίσθηση ότι ψάχνει, εν δυνάμει, προς τα αριστερά. Ψάχνει, δηλαδή, μια εναλλακτική λύση που θα είναι αντίθετη στη βίαιη καταστροφή των κατακτήσεών του, που γνώρισε με την πολιτική του μνημονίου.

Ο κόσμος ψάχνει προς τα αριστερά συνειδητά ή γιατί βλέπει την αριστερά ως μόνη διέξοδο από την πολιτική λιτότητας του δικομματισμού;

Νομίζω ότι ο μέσος εργαζόμενος έχει επίγνωση του τι δεν θέλει. Δεν θέλει τα μνημόνια. Δεν θέλει αυτούς που τον ξεγέλασαν τόσα χρόνια, που τον καταπίεσαν, τον εξευτέλισαν, του πήραν τις βασικές του κατακτήσεις... Αυτά τα απορρίπτει. Θέλει το αντίθετο από αυτά. Το τι ακριβώς είναι αυτό το αντίθετο, το αναζητά.

Άρα η επιλογή του ψηφοφόρου έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά...

Φυσικά. Δεν είναι απλή μετατόπιση σε κάποια άλλα κόμματα. Τα ποσοτικά δεδομένα κρύβουν ποιοτικά στοιχεία. Για να μιλήσουμε με μαρξιστικούς όρους, είναι η ποσότητα που τείνει να μετατραπεί σε ποιότητα, η δυνατότητα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα της αριστεράς βοηθάει σε αυτή τη κατεύθυνση;

Νομίζω ότι σε σχέση με τις βασικές πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) ο κόσμος έχει την εξής βασική δυσκολία: εκτιμά το ΚΚΕ, το κόμμα της εργατικής τάξης, για την μακρόχρονη ιστορία του, τη συμβολή του στους αγώνες, τη σταθερότητα και την επιμονή του κλπ. Όμως, δυστυχώς, σήμερα το ΚΚΕ δεν του προσφέρει μια απτή συγκεκριμένη διέξοδο, όπως θα έπρεπε με βάση το πρόγραμμά του. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ λέει ανάμεσα σε άλλα: σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης του πολιτικού συστήματος μπορεί να αναδειχθεί μια κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτή η κυβέρνηση, που δεν θα είναι επαναστατική κυβέρνηση αλλά τύπου Αλιέντε, θα μπορούσε, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να οδηγήσει τα πράγματα σε μια πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνίας προς όφελος του λαού. Αυτή ακριβώς την πρόταση που περίμενε να ακούσει ο ελληνικός λαός από το ΚΚΕ, δεν διατυπώθηκε. Και αυτό έπαιξε το ρόλο του στο εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος.

Το δεύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ οι προτάσεις που έχει διατυπώσει -τα 10 σημεία προεκλογικά και τα 5 σημεία για μια κυβέρνηση συνεργασίας- δεν επαρκούν για μια διέξοδο σε όφελος του λαού από την κρίση. Σωστά έβαλε το θέμα καταγγελίας των μνημονίων και άρσης των μέτρων που έχουν παρθεί. Θεωρώ, όμως, ότι αυτό ακριβώς το βήμα που προσδοκά διακαώς ο λαός, δεν μπορεί να γίνει χωρίς σύγκρουση με τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Ένα από αυτά είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε σύγκρουση με τη δομή και την πολιτική της υπαρκτής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν συμφωνώ. Προβληματισμό εξάλλου προκαλούν οι τελευταίες διατυπώσεις Τσίπρα στο CNBC και στην επιστολή προς την ΕΕ. Μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη βασισμένη σε ένα δημόσιο τομέα που έχει εξυγιανθεί και εκδημοκρατιστεί, αν η χώρα μας δεν έχει στοιχειωδώς ένα νομισματικό εργαλείο δικό της; Νομίζω ότι η εμπειρία από άλλες χώρες, και μάλιστα με όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, όπως για παράδειγμα η Αργεντινή, έδειξε ακριβώς αυτό: ακόμα και για μια διαφορετική διαχείριση-ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλισμού- αναγκάστηκε να αξιοποιήσει το δικό της νομισματικό εργαλείο (να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο). Η έξοδος από το ευρώ εξαρτάται με ποιους όρους θα γίνει και με ποιο πλαίσιο πολιτικής. Μπορεί πράγματι αν υπάρξει έξοδος από το ευρώ, να τη διαχειριστούν οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας ή του εξωτερικού και τα βάρη της κρίσης να πέσουν σκληρά στις πλάτες του λαού. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει εργαλείο ανακατανομής του πλούτου, μαζί με μια σειρά άλλων μέτρων, στα οποία δίνω βασική σημασία: εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό έλεγχο, χωρίς τα οποία δεν μπορείς να έχεις αναπτυξιακό μοχλό.

Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να δείξουμε στον ελληνικό λαό ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με μοχλό έναν άλλο δημόσιο τομέα, όπου θα υπάρχει εργατικός έλεγχος, λαϊκός έλεγχος, θα είναι εκδημοκρατισμένος, δεν θα είναι πελατειακός, που δεν θα εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο κ.λπ. Είναι μια ευκαιρία να υπάρξει και μια ιδεολογική αντεπίθεση σε αυτό.

Κομβικό σημείο είναι το θέμα των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν το λέω από κάποια ιδεοληψία και εμμονή, αλλά πιστεύω ότι η ίδια η εμπειρία των τελευταίων χρόνων καταδεικνύει το ληστρικό ρόλο της σε βάρος των ασθενέστερων λαών. Και ο γερμανός εργαζόμενος έχει ήδη πληγεί από αυτή την πολιτική. Οι χώρες που έχουν εξαρτημένη θέση στον καταμερισμό εργασίας, όπως η χώρα μας, πλήττονται διπλά. Είναι βασικό ζήτημα να τεθεί το θέμα των σχέσεων της χώρας με την ΕΕ. Μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, μια αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση, μπορεί να θελήσει να αναπτύξει την αγροτική οικονομία, αλλά θα βρει μπροστά της την Κοινή Αγροτική Πολιτικής της ΕΕ. Θέλουμε να αναπτύξουμε τα ναυπηγεία, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Θέλουμε να ανατρέψουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Άρα, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε το θέμα της μονομερούς διαγραφής του χρέους και της αντίθεσης και εξόδου από την ΕΕ.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επηρεάζουν την Ευρώπη των λαών;

Οτιδήποτε γίνεται σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης έχει αντίκτυπο. Ξεσηκώνονται οι φοιτητές στο Παρίσι και έχει αντίκτυπο και στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, τέτοια μεγάλα γεγονότα, όπως είναι η καταδίκη των δυνάμεων του μνημονίου, δεν μπορεί παρά να έχουν αντίκτυπο. Και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό. Αν μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα μας από την κρίση προς όφελος του λαού, σε μια κατεύθυνση αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή, νομίζω πως θα έχει οπωσδήποτε αντίκτυπο στην Ευρώπη. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει καλύτερος συντονισμός των κινημάτων της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου. Για να υπάρξει Ευρώπη των λαών πρέπει να γκρεμιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων.

Ποια θεωρείς ότι πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα;

Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός μεγάλου, λαϊκού, πατριωτικού μετώπου, που, μιλώντας με όρους επιστημονικούς, θα πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό και δημοκρατικό. Θα θέσει στο στόχαστρο το μεγάλο κεφάλαιο, θα κόψει τους δεσμούς εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Σε σχέση με τη δημοκρατία: υπάρχει βαθιά ανάγκη ριζικού, μέχρι το κόκκαλο, εκδημοκρατισμού του κρατικού μηχανισμού, όπως των σωμάτων ασφαλείας. Γιατί επίσης να μη σκεφτούμε τις λαϊκές και εργατικές συνελεύσεις ως θεμελιώδη θεσμό της δημοκρατίας; Ή την ανακλητότητα των αντιπροσώπων; Θέλω να πω, στην ατζέντα δημοκρατία πρέπει να δούμε και τέτοιου είδους ζητήματα, πέρα από το αυτονόητο, το άμεσο θέμα της απλής αναλογικής.

Το κίνημα των πλατειών συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση;

Οι πλατείες, με έναν τρόπο όχι ώριμο όπως είναι φυσικό, έθεσαν ίσως ψήγματα τέτοιων ιδεών, οι οποίες για τη μαρξιστική σκέψη δεν είναι ούτε καινούργιες, ούτε πρωτοφανείς. Να θυμίσω ότι πολλά από αυτά τα έχει ζήσει ο ελληνικός λαός ως εμπειρία στους λαογέννητους θεσμούς της ΕΑΜικής αντίστασης. Και πιο πριν ακόμα, το σχέδιο Συντάγματος του Ρήγα Φεραίου προέβλεπε μια σειρά τέτοιων θεσμών, όπως η ανακλητότητα, τους οποίους η αστική τάξη ξεφορτώθηκε γρήγορα γρήγορα για να σταθεροποιήσει την κυριαρχία της.

Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχει ανάγκη συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου, που θα έχει ορισμένους άξονες που θα απαντούν στο σήμερα: μονομερής διαγραφή του χρέους, ανάπτυξη σε όφελος του λαού με μοχλό τον εθνικοποιημένο τραπεζικό τομέα και το δημόσιο τομέα μετά την εξυγίανσή του και τον εκδημοκρατισμό του με εργατικό έλεγχο, σε αντίθεση με τις πολιτικές που έρχονται από την ΕΕ και τελικά με έξοδο από αυτήν.

Τα κινήματα που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια όπως το Δεν Πληρώνω, οι πλατείες, το κίνημα της πατάτας κ.λπ. πώς έχουν επηρεάσει το πολιτικό σύστημα και την αριστερά;

Είμαι υπέρ της διαλεκτικής αλληλεπίδρασης του αυθόρμητου με το συνειδητό. Και έτσι βλέπω τα κινήματα. Κάθε κίνημα έχει τη δική του συμβολή, τις δικές του ιδιαιτερότητες και αδυναμίες και έχει σημασία οι δυνάμεις που έχουν ένα σχέδιο επιστημονικό, βασισμένο στην ανάλυση αυτής της κατάστασης, να μπολιάζουν το αυθόρμητο και να το καθιστούν πιο ώριμο. Τα ρυάκια είναι ευπρόσδεκτα και πρέπει να γίνεται προσπάθεια να χύνονται στο μεγάλο ποτάμι του λαϊκού μετώπου.

Η ακροδεξιά χρησιμοποιεί τα εργαλεία των κινημάτων την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα, τη συντροφικότητα προς όφελος της. Είδαμε τη Χρυσή Αυγή να οργανώνει συσσίτια μόνο για έλληνες πολίτες...

Και μην ξεχνάτε ότι όποιος δέχτηκε την αλληλεγγύη τέτοιου είδους κινήσεων, όταν θα τολμήσει να αμφισβητήσει, το δικό του κεφάλι θα τσακίσουν. Αυτό είναι μια δημαγωγία των νεοναζιστικών δυνάμεων, που την είδαμε στη Γερμανία του Χίτλερ, αλλά και με άλλες μορφές, στους ισλαμιστές. Θέλω να πω ότι συχνά δυνάμεις αντιδραστικές χρησιμοποιούν εργαλεία του κινήματος, προκειμένου να δημαγωγήσουν.

Με τέτοιες δημαγωγικές πρακτικές έφτασε από το 0,5% στο 7% σε τρία μόλις χρόνια.

Μια σειρά άνθρωποι απελπισμένοι, που δεν μπορούν ακόμα να δουν πού βρίσκεται η διέξοδος, παρασύρθηκαν από αυτή τη δημαγωγία. Η ευθύνη εντοπίζεται κυρίως στο ίδιο το πολιτικό σύστημα και τα μμε, που ανέχτηκε και πολλές φορές πατρονάρισε τη Χρυσή Αυγή και τέτοιου είδους πρακτικές.

Γίνεται μια προσπάθεια εκφοβισμού του λαού από τις δυνάμεις του μνημονίου, ώστε να μην ανατραπούν στις ενδεχόμενες εκλογές. Τα εκβιαστικά διλήμματα του δικομματισμού μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελός του;

Είναι βέβαιο ότι θα ασκηθεί ένας τεράστιος εκβιασμός σε βάρος του λαού, για να τον κάνουν να υποκύψει. Αυτό, όμως, έχει μια διττή ανάγνωση. Μπορεί να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός, έχοντας την ιστορική εμπειρία, το αίσθημα της αξιοπρέπειας, το αίσθημα ότι πρέπει να υπάρξει μια διέξοδος, μπορεί, παρά την πολιτική δυσκολία που υπάρχει, να φέρει την ανατροπή. Δεν θα είναι εύκολη, ούτε απλώς κοινοβουλευτικός περίπατος.

Το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής μπορεί να ανατραπεί αν επαναληφθούν οι εκλογές;

Το λαϊκό κίνημα να πιέσει τις πολιτικές δυνάμεις να απομονώσουν στην πράξη τον ναζισμό. Χρειάζεται πλατιά ενημέρωση όχι μονάχα για το τι υπήρξε ο ναζισμός ιστορικά, αλλά και για το τι είναι σήμερα. Παρότι πλασάρονται ως αντισυστημικοί είναι το βαθύ κράτος, είναι οι ραβδούχοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου.



Επιτρέψτε μου μια τελική παρατήρηση: ο λαός μας συσσωρεύει πείρα και σοφία. «Οι νύχτες είναι γκαστρωμένες» όπως έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις ( Atom )

ΒΙΒΛΙΑ

ΒΙΝΤΕΟ

ENGLISH EDITION