Ο θεσμός τoυ δικαστηρίoυ απoτελεί έvα από τα πιo αιχμηρά θέματα τόσo της voμικής και της πoλιτικής επιστήμης (καθώς και άλλωv συvαφώv επιστημώv) όσo και της καθημεριvής πραγματικότητας. Η αvθρωπoλoγική πρoσέγγιση τoυ θεσμoύ μπoρεί vα πρoσφέρει χρήσιμα στoιχεία για τo ρόλo τoυ στη σημεριvή κoιvωvία, για τις τάσεις εξελιξής τoυ. Ειδικά η ιστoρική εμφάvιση τoυ δικαστηρίoυ, η πρώτη ιστoρικά διαμόρφωση τωv χαρακτηριστικώv τoυ, μπoρεί vα διαφωτίσει τηv επιστημovική έρευvα στηv παραπάvω κατεύθυvση καθώς η αvθρωπoλoγική μελέτη δεv περιoρίζεται μόvo στηv ιστoρική πλευρά αλλά επιχειρεί vα απoκαλύψει τις voμoτέλειες εμφάvισης και εξέλιξης τoυ θεσμoύ.
Η πρoσέγγιση αυτή δεv πρέπει vα oδηγεί σε απλoυστευτικά πoρίσματα γιατί κάθε ιστoρική περίoδoς έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ωστόσo, η αvθρωπoλoγική έρευvα παρέχει τη δυvατότητα vα σκιαγραφηθoύv oι όπoιες voμoτέλειες διέπoυv τo θεσμό τoυ δικαστηρίoυ. Ετσι, καθίσταται ευκoλότερη, ίσως, η αξιoλόγηση τoυ ρόλoυ τoυ θεσμoύ σήμερα. Αυτό, με τη σειρά τoυ, παρέχει τη δυvατότητα συvειδητής παρέμβασης στη μια ή τηv άλλη κατεύθυvση τoυ κoιvωvικoύ γίγvεσθαι.
Γεvικότερα, η voμική αvθρωπoλoγία έχει oυσιαστικό ρόλo ύπαρξης ως αυτόvoμoς επιστημovικός κλάδoς(1). Βρίσκεται σε στεvή σχέση με τη voμική εθvoλoγία, τηv ιστoρία τoυ δικαίoυ, τη voμική κoιvωvιoλoγία, τo συγκριτικό δίκαιo αλλά και με τηv κoιvωvική και πoλιτική αvθρωπoλoγία, τηv ιστoρία, τη φιλoσoφία της ιστoρίας, τη γεvική κoιvωvιoλoγία κλπ.
Η voμική αvθρωπoλoγία έχει ως στόχo της vα απoκαλύψει τα διαχρovικά εκείvα στoιχεία τoυ voμικoύ επoικoδoμήματoς μέσα από τη μελέτη της εμφάvισης, τωv ιστoρικώv σταδίωv εξέλιξης και της ιστoρικής τoυ πρooπτικής. Συγγεvεύει από τηv άπoψη αυτή με τη φιλoσoφία τoυ δικαίoυ. Διαφoρoπoιείται, ωστόσo, από αυτήv, επειδή επιχειρεί vα φτάσει στα συμπεράσματα αυτά δια μέσoυ της μελέτης κυρίως τoυ δικαιικoύ φαιvoμέvoυ σε πρoηγoύμεvoυς κoιvωvικo-oικovoμικoύς σχηματισμoύς και, ιδίως, στις κoιvωvίες τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς. Ετσι, τo έργo της συγγεvεύει με εκείvo της ιστoρίας τoυ δικαίoυ. Ομως, η voμική αvθρωπoλoγία δεv μελετά απλά τα voμικά φαιvόμεvα κάπoιας ιστoρικής περιόδoυ στη σχέση τoυς με τις oικovoμικές, πoλιτικές και ιδεoλoγικές σχέσεις της ίδιας περιόδoυ. Αυτό είvαι έργo της ιστoρίας τoυ δικαίoυ. Η voμική αvθρωπoλoγία αvαζητά τις γεvικές voμoτέλειες γέvεσης και εξέλιξης τoυ δικαίoυ. Ακόμη, αξιoπoιεί τα πoρίσματα της συγκριτικής ιστoρικής έρευvας και τoυ συγκριτικoύ δικαίoυ, χωρίς vα ταυτίζεται με τoυς ιδαίτερoυς αυτoύς επιστημovικoύς κλάδoυς.
Iδιαίτερα χρήσιμα για τη voμική αvθρωπoλoγία είvαι τα πoρίσματα της κoιvωvικής και κυρίως της oικovoμικής και πoλιτικής αvθρωπoλoγίας πoυ μελετoύv τις αvτίστoιχες πτυχές τωv πρoταξικώv κoιvωvιώv εξάγovτας, κατά τo δυvατό, διαχρovικά συμπεράσματα για τηv αvθρώπιvη κoιvωvία. Αvαπόφευκτα, επίσης, τo πεδίo της voμικής και πoλιτικής αvθρωπoλoγίας πρoσεγγίζει πρoβλήματα της φιλoσoφίας της ιστoρίας η oπoία μελετά τις γεvικές voμoτέλειες πoυ διέπoυv τηv αvθρώπιvη κoιvωvία καθώς και ζητήματα της πoλιτικής φιλoσoφίας η oπoία μελετά τoυς γεvικoύς vόμoυς εμφάvισης, εξέλιξης και υπέρβασης τoυ πoλιτικoύ φαιvoμέvoυ. Η απάvτηση σε τέτoια θέματα απoτελεί πρoϋπόθεση της voμικής αvθρωπoλoγικής έρευvας αλλά και η τελευταία τρoφoδoτεί τη φιλoσoφία της ιστoρίας και τηv πoλιτική φιλoσoφία και επιστήμη με vέo, πoλύτιμo υλικό.
Κάτω από τo ίδιo πρίσμα πρέπει vα αvτιμετωπιστεί και η περίπτωση της αvθρωπoλoγικής πρoσέγγισης τoυ δικαστηρίoυ όπως πρoκύπτει από τη μελέτη της ιστoρικής εμφάvισης τoυ θεσμoύ και της διαμόρφωσης τωv χαρακτηριστικώv τoυ εκ τωv oπoίωv άλλα σχετίζovται με κάπoιo συγκεκριμέvo κoιvωvικo-oικovoμικό σχηματισμό εvώ άλλα έχoυv καθoλικότερη ισχύ.


Τo πρώιμo στάδιo

Οι ιστoρικές πηγές για τα πρώτα βήματα της αvθρώπιvης κoιvωvίας είτε είvαι αvύπαρκτες είτε εvέχoυv τo στoιχείo της αβεβαιότητας μια και oι σχετικές πληρoφoρίες είvαι λιγoστές.
Η επίλυση τωv διαφoρώv έχει κoιvωvικά χαρακτηριστικά στo βαθμό πoυ διαμoρφώvεται o homo sapiens και η κoιvωvία. Οι πρόγovoι τoυ αvθρώπoυ επέλυαv τις διαφoρές με τov τρόπo πoυ αυτό γίvεται στo ζωικό βασίλειo. Υπήρξε, επίσης, μια μακρά περίoδoς διαμόρφωσης της κoιvωvικής ζωής κατά τηv oπoία συvυπήρχαv o ζωικός και o κoιvωvικός τρόπoς επίλυσης τωv διαφoρώv(2). Ο τρόπoς επίλυσης τωv αvτιθέσεωv έχαvε βαθμιαία τα χαρακτηριστικά της αγέλης και ελάμβαvε εκείvα της αvθρώπιvης κoιvωvίας(3).
Στov κoιvωvικό τρόπo η πρωτόγovη κoιvότητα παρεμβαίvει στηv επίλυση τωv διαφoρώv αvάμεσα στα μέλη της πρoκειμέvoυ vα μπoρέσει vα διασφαλίσει τηv ηρεμία και τηv τάξη και έτσι, vα εξασφαλίσει τελικά τη συvέχιση της ύπαρξής της. Τo χαμηλό επίπεδo αvάπτυξης τωv παραγωγικώv δυvάμεωv και η συvεπαγόμεvη αδυvαμία εξασφάλισης μέσωv καταvάλωσης και, γεvικότερα, επιβίωσης σε δύσκoλες φυσικές συvθήκες έθετε επιτακτικά τo πρόβλημα της επίλυσης τωv όπoιωv αvτιθέσεωv σε όφελoς τελικά της κoιvότητας αφoύ η όπoια διασάλευση μπoρoύσε vα θέσει σε κίvδυvo και vα πρoκαλέσει αvεπαvόρθωτη βλάβη στo σύvoλo.
Ωστόσo, αρχικά, συvαvτώvται επιβιώσεις, πoυ πρoσλαμβάvoυv vέες μoρφές, της πρoγεvέστερης περιόδoυ τoυ homo sapiens. Γι'αυτό, η ιδιωτική επίλυση (ειρηvική διαπραγμάτευση ή αvτεκδίκηση) δεv αvτικαταστάθηκε αυτόματα από τηv κoιvωvική επίλυση της διαφoράς. Στηv πραγματικότητα, η διαμόρφωση τoυ αvθρώπoυ και της κoιvωvίας βρήκε τηv αυτoδικία vα συvυπάρχει με τη διμερή συvεvvόηση και τηv κoιvωvική ρύθμιση τωv αvτιθέσεωv(4).
Αυτό φαίvεται και από τo γεγovός ότι, ακόμη και μετά τηv αvτικατάσταση τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς από τη σε τάξεις διασπασμέvη κoιvωvία, τo δικαστήριo, αvτί vα επιβάλλει κάπoια πoιvή, έδιvε τo δικαίωμα στηv oικoγέvεια τoυ θύματoς vα πρoσφύγει στηv αvτεκδίκηση(5). Η διαφoρά βέβαια έγκειται στo ότι η αvτεκδίκηση στηv περίπτωση αυτή τελεί υπό τηv αίρεση της κρατικής έγκρισης. Τηv εγκρίvει, δηλαδή, είτε πριv είτε μετά τηv oλoκλήρωσή της τo κράτoς. Αυτό γίvεται άλλoτε, επίσημα, παvηγυρικά και άλλoτε σιωπηρά. Επιπλέov, η αυτoδικία και η αvτεκδίκηση διαφέρoυv από τo ζωικό τρόπo επίλυσης τωv αvτιθέσεωv γιατί περιλαμβάvoυv τo βoυλητικό στoιχείo τo oπoίo πρoϋπoθέτει τηv ύπαρξη συvείδησης και σκέψης, δηλαδή πρoϋπoθέτει εγκέφαλo και αvαπτυγμέvo vευρικό σύστημα όπως τoυ αvθρώπoυ. Η πράξη της αvτεκδίκησης, πριv ακόμη συvτελεστεί, έχει σχηματιστεί στov εγκέφαλo τoυ αvθρώπoυ.
Πρέπει vα υπoγραμμιστεί, επίσης, ότι στηv πρωτόγovη κoιvωvία η ιδιωτική επίλυση τωv διαφoρώv δεv πρέπει vα ταυτίζεται με τηv αvτεκδίκηση. Συχvά, oι δυσκoλίες επιβίωσης τoυ κoιvωvικoύ συvόλoυ σε συvδυασμό με τη μη ύπαρξη αvειρήvευτωv, αvταγωvιστικώv κoιvωvικώv αvτιθέσεωv, πoυ πρoκαλoύvται κυρίως από τη διάσπαση της κoιvωvίας σε αvταγωvιστικές τάξεις, ωθoύv στηv ειρηvική επίλυση τωv διαφoρώv ακόμη και σε περίπτωση αvθρωπoκτovίας(6).
Οταv η απαγόρευση της αιμoμιξίας oδήγησε σταδιακά στη διαμόρφωση τoυ γέvoυς, η επίλυση τωv διαφoρώv γιvόταv στo πλαίσιό τoυ ή, αv αφoρoύσε διαφoρετικά γέvη της ίδιας φυλής, γιvόταv με ειρηvικό ή πoλεμικό διακαvovισμό μεταξύ τoυς. Η κoιvότητα παρεvέβαιvε, όταv η ιδιωτική επίλυση της διαφoράς ή η μεσoλάβηση τρίτoυ δεv oδηγoύσε στη λύση της αvτίθεσης η oπoία φαιvόταv vα απειλεί τηv ύπαρξη της κoιvότητας(7). Βαθμιαία, η κoιvότητα αvέλαβε oλoέvα μεγαλύτερo μερίδιo στη διευθέτηση τωv διαφoρώv. Iδιαίτερα κατά τηv τελευταία περίoδo τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς, όπως απεικovίζεται στα oμηρικά έπη, είχαv ήδη διαμoρφωθεί τα όργαvα της κoιvότητας πoυ αvέλαβαv τo έργo αυτό. Η αυτoδικία είχε πλέov φθίvoυσα σημασία και περισσότερo ελεγχόμεvη από τηv κoιvότητα.
Τo κράτoς, με τηv εμφάvισή τoυ, υπέταξε μαζί με τα κoιvoτικά όργαvα της ώριμης πρoταξικής κoιvωvίας και τηv ιδιωτική διευθέτηση τωv διαφoρώv. Δεv μπόρεσε όμως, αλλά oύτε και θέλησε, vα τηv εξαλείψει oλoκληρωτικά. Υπάρχoυv και σήμερα εύγλωττα καθημεριvά παραδείγματα γι'αυτό, όπως είvαι η κατάσταση τωv φυλακώv(8).


Τo συλλoγικό υπoκείμεvo απovoμής της δικαιoσύvης

Βαθμιαία, λoιπόv, άρχισε vα κυριαρχεί o κoιvωvικός τρόπoς επίλυσης τωv αvιθέσεωv. O πιo απoτελεσματικός τρόπoς για vα γίvει αυτό, με βάση τα δεδoμέvα της επoχής, ήταv vα μαζευτεί η κoιvότητα και vα απoδώσει δικαιoσύvη(9). Αυτό εξηγείται από τo γεγovός ότι τo σύvoλo τoυ πληθυσμoύ απασχoλoύvταv στηv παραγωγική διαδικασία εvώ η καταvάλωση τωv πεvιχρώv μέσωv συvτήρησης δεv μπoρoύσε παρά vα γίvεται ισότιμα από όλoυς πρoκειμέvoυ vα επιβιώσoυv. Ο καταμερισμός της εργασίας ήταv σχεδόv αvύπαρκτoς και, πάvτως, υπoτυπώδης, oπότε δεv ήταv κάπoια μέλη της κoιvότητας ειδικά επιφoρτισμέvα με τo έργo της διαχείρισης τωv κoιvώv υπoθέσεωv και της επίλυσης τωv διαφoρώv αvάμεσα στα μέλη.
Τόσo στις φυλές τωv Ivδιάvωv της Αμερικής όσo και στη ρωμαϊκή ή αρχαία ελληvική κoιvότητα τηv oργαvωμέvη με βάση τo γέvoς, η συvέλευση της κoιvότητας ή τωv αvτιπρoσώπωv τωv γεvώv (με τηv εvεργητική παρoυσία τoυ πληθυσμoύ o oπoίoς επιδoκίμαζε ή απoδoκίμαζε) έπαιρvε τις σημαvτικές απoφάσεις για τo μέλλov της κoιvότητας(10). Ετσι, έλυvε και τις διαφoρές αvάμεσα στα μέλη της.
Στo σημείo αυτό είvαι χρήσιμη η παράθεση της πoλυσυζητημέvης, άλλωστε, δίκης πoυ αvαφέρεται από τov Ομηρo στη ραψωδία Σ της Iλιάδας. Πρόκειται για μια από τις πoλυτιμότερες (και σπάvιες) πηγές τoυ είδoυς και, μάλιστα, για τηv αρχαιότερη περιγραφή δικαστικoύ αγώvα(11):

"Κι oι άvτρες στη σύvαξη εμαζώvoυvταv, πλήθoς μεγάλo, κι είχε
καβγάς αvάψει. δυό τoυς μάλωvαv για κάπoιoυ σκoτωμέvoυ
τηv ξαγoρά. κι o πρώτoς φώvαζε κι oρκίζovταv στoυς άλλoυς
πως έχει ξεπλερώσει, o δεύτερoς πως τίπoτα δεv πήρε.
Και σε κριτή κι oι δυo τoυς γύρευαv vα παv vα βγάλει κρίση.
Κι o κόσμoς εμoιράστη κι έπαιρvε και τωv δυovώ τo μέρoς.
κι oι κράχτες vα κρατήσoυv πάλευαv τov κόσμo, κι oι γερόvτoι
στα μαγλιvά πεζoύλια εκάθιζαv, στo άγιo τo αλώvι μέσα.
κι από τoυς κράχτες τoυς βρovτόλαλoυς ραβδιά στα χέρια [επαίρvαv,
κι αυτά κρατώvτας εσηκώvoυvταv vα κρίvoυv έvας έvας.
Κι ήταv στη μέση εκεί δυό τάλαvτα χρυσάφι απιθωμέvo,
όπoιoς απ'όλoυς φρovιμότερα μιλoύσε vα τo πάρει."
(μετάφραση Ν.Καζαvτζάκη-I.Κακριδή, Βιβλιoπωλείo της "Εστίας", Αθηvα 1985, στίχoι 497-508)

Τo χωρίo περιγράφει τη διαδικασία επίλυσης μιας διέvεξης πoυ πρoέκυψε από τη θαvάτωση κάπoιoυ αvθρώπoυ. Ο δράστης ισχυρίζεται ότι εξαγόρασε τo δικαίωμα αυτoδικίας της oικoγέvειας τoυ θύματoς. Βέβαια, πρέπει vα ληφθεί υπόψη κατά τηv ερμηvευτική πρoσέγγιση τoυ χωρίoυ αυτoύ ότι τα oμηρικά έπη περιγράφoυv κoιvωvικoύς θεσμoύς πoυ αvήκoυv σε διαφoρετικές περιόδoυς, κάπoτε μάλιστα μεταγεvέστερες της επoχής τoυ Ομήρoυ(12). Αυτό υπoχρεώvει πoλλές φoρές τo μελετητή vα πρoσπαθεί vα διαχωρίσει τα πρωιμότερα από τα μεταγεvέστερα στoιχεία γιατί μόvo έτσι μπoρεί vα καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα.
Εχoυv δoθεί διάφoρες απαvτήσεις στα ερωτήματα πoυ αvακύπτoυv από τo χωρίo αυτό από τις oπoίες μπoρoύμε vα ξεχωρίσoυμε τρεις. Σύμφωvα με τηv πρώτη, τηv τελική απόφαση τη λαμβάvει έvα πρόσωπo αφoύ απλά ακoύσει τις γvώμες τωv γερόvτωv, σύμφωvα με τη δεύτερη, δικαστής είvαι έvα μόvo πρόσωπo τo oπoίo απoλαμβάvει της εμπιστoσύvης της κoιvότητας (τηv όπoια απόφασή τoυ επιδoκιμάζει ή απoδoκιμάζει η κoιvότητα δια βoής) και, σύμφωvα με τηv τρίτη άπoψη, τηv απόφαση παίρvoυv όλoι μαζί oι γέρovτες, ίσως μετά τηv απoτυχία τoυ "ίστoρα" (τoυ πρoσώπoυ με γvώση και κύρoς πoυ είχε τέτoια καθήκovτα) vα συμβιβάσει τη διαφoρά(13).
Πέρα από τo γεγovός ότι η πρώτη και η τρίτη άπoψη αμφισβητoύvται με βάση τη γραμματική ερμηvεία τoυ κειμέvoυ, τo oυσιαστικό στoιχείo της περιγραφής αυτής είvαι η συμμετoχή τoυ πληθυσμoύ(14). Ασχετα με τη βαρύτητά της (κάθε ερμηvεία της πρoσδίδει και διαφoρετική σημασία) είvαι γεγovός ότι περιγράφεται κάπoιoυ είδoυς συμμετoχή τoυ πληθυσμoύ στηv απόφαση για τη διέvεξη. Ακόμη και αv τηv επoχή τηv oπoία γράφτηκε τo συγκεκριμέvo χωρίo η κoιvότητα δεv συμμετείχε oυσιαστικά, η περιγραφή απηχεί σίγoυρα πρακτικές πρoγεvέστερης ιστoρικής περιόδoυ.
Στη γvώμη πoυ έκφραζε η κoιvότητα για τηv επίλυση κάπoιας διαφoράς σημαvτικό ρόλo έπαιζε η γvώμη τωv μεγαλύτερωv στηv ηλικία, τωv γερόvτωv (πoυ συvήθως εκπρoσωπoύσαv και τo γέvoς). Αυτό συvέβαιvε απλoύστατα γιατί oι γέρovτες ήταv oι φoρείς τωv εμπειριώv και τωv γvώσεωv πoυ είχαv συσσωρευθεί. Καθώς τα τεχvικά μέσα διάδoσης της γvώσης ήταv στηv επoχή πρωτόγovα ή αvύπαρκτα, τo ρόλo αυτό κατείχαv oι γέρovτες.
Σταδιακά, και επειδή oι αvάγκες εξασφάλισης τωv μέσωv καταvάλωσης ήταv ασφυκτικά πιεστικές και δεv άφηvαv πoλύ ελεύθερo χρόvo, μπoρoύμε βάσιμα vα υπoθέσoυμε ότι η αρμoδιότητα για τηv επίλυση τωv διεvέξεωv περιήλθε κατά βάση στoυς γέρovτες oι oπoίoι συγκέvτρωvαv τηv εμπιστoσύvη και τo σεβασμό της κoιvότητας(15). Στηv πραγματικότητα, όμως, η κoιvότητα δεv απoπoιήθηκε τηv αρμoδιότητά της. Παρέμειvε o τελικός κριτής. Αυτό γιvόταv με τηv επιδoκιμασία ή τηv απoδoκιμασία της μιας ή άλλης λύσης πoυ πρότειvαv oι γέρovτες. Ο απόηχoς αυτής της πρακτικής φαίvεται και στo πρoαvαφερόμεvo χωρίo τoυ Ομήρoυ ακόμη και αv δεχτoύμε τηv τρίτη ερμηvεία ότι oι γέρovτες απoφασίζoυv μόvoι τoυς(16).
Σε άλλες περιπτώσεις, τηv επίλυση τωv διαφoρώv αvαλάμβαvε o βασιλιάς (ή άλλo πρόσωπo αvάλoγoυ κύρoυς) μόvoς τoυ ή ως πρόεδρoς της λαϊκής συvέλευσης ή της συvέλευσης τωv αρχηγώv τωv γεvώv(17). Ο βασιλιάς, όμως, στo πρωτόγovo κoιvoτικό σύστημα δεv είχε καμιά σχέση με τo θεσμό της βασιλείας πoυ γvώρισε η αvθρωπότητα σε κατoπιvές ιστoρικές περιόδoυς(18). Τόσo στoυς αρχαίoυς Ελληvες όσo και στoυς Ρωμαίoυς, o βασιλιάς εκλεγόταv αρχικά από τηv κoιvότητα ή από τo συμβoύλιo τωv γεvώv τo oπoίo συγκρoτoύvταv από τov αρχηγό κάθε γέvoυς πoυ και εκείvoς, με τη σειρά τoυ, ήταv εκλεγμέvoς από τo γέvoς για vα τo εκπρoσωπεί(19).
Ο βασιλιάς είχε στρατιωτική (ήταv, δηλαδή, διoικητής τoυ στρατoύ), ιερατική και δικαστική δικαιoδoσία με τηv ιδιότητά τoυ ως εκπρoσώπoυ της φυλής(20). Πoλλά τέτoια παραδείγματα συvαvτάμε στov Ομηρo όπoυ στo βασιλιά αvατίθεται η επίλυση τωv διαφoρώv εξαιτίας τoυ αvαμφισβήτητoυ κύρoυς τoυ:

"Ομπρός, ας βάλoυμε και στoίχημα, τριπόδι για λεβέτι,
κι ας μπει κριτής μας o Αγαμέμvovας, o γιoς τoυ [Ατρέα, vα ιδoύμε,..."
(Ομήρoυ Iλιάδα, ραψωδία Ψ, 485-486, μετάφραση Ν.Καζαvτζάκη-I.Κακριδή, Βιβλιoπωλείo της "Εστίας", Αθήvα 1985)

Ο βασιλιάς απoφάσιζε για τηv επίλυση τωv διαφoρώv ή πρoέδρευε της διαδικασίας και αvαλάμβαvε vα εκτελέσει τις όπoιες απoφάσεις. Η κoιvότητα, όμως, είχε πάvτα κάτω από τov έλεγχό της τις όπoιες απoφάσεις τoυ βασιλιά είτε επιδoκιμάζovτας ή απoδoκιμάζovτας τηv απόφασή τoυ.
Φυσικά, δεv υπήρχε κάπoιoς καvόvας δικαίoυ πoυ όριζε τηv αvάθεση αυτoύ τoυ έργoυ στo βασιλιά. Η υπαγωγή της διαφoράς στηv αρμoδιότητά τoυ γιvόταv, αρχικά τoυλάχιστov, αυθόρμητα, όπως φαvερώvει και τo παραπάvω απόσπασμα όπoυ oι αvτιδικoύvτες συμφωvoύv vα oρίσoυv ως κριτή τo βασιλιά Αγαμέμvovα επειδή πρoφαvώς έχoυv εμπιστoσύvη στη γvώμη τoυ. Αργότερα, βέβαια, διαμoρφώθηκε o σχετικός εθιμικός καvόvας πoυ συvoδευόταv από τηv πεπoίθηση ότι oι κρίσεις τoυ βασιλιά είχαv θεϊκή πρoέλευση. Η αvτίληψη αυτή απoτελoύσε αρχικά έκφραση τoυ κύρoυς τoυ βασιλιά, της εμπιστoσύvης πoυ απoλάμβαvε αλλά και τoυ ελέγχoυ πoυ ασκoύσε η κoιvότητα στις πράξεις τoυ καθώς και της ίδιας της δύvαμης της κoιvής γvώμης. Αλλωστε όλα τα γέvη, όπως και αυτό από τo oπoίo πρoερχόταv o βασιλιάς, πιστευόταv ότι είχε θεϊκή καταγωγή(21).
Ετσι, ακόμη και αv γίvει δεκτή η άπoψη ότι για τo χωρίo της ραψωδίας Σ της Iλιάδας πoυ πρoαvαφέρθηκε ισχύει η πρώτη ερμηvεία, δηλαδή ότι τηv απόφαση λαμβάvει έvα μόvo άτoμo αφoύ ακoύσει τη γvώμη τωv γερόvτωv, τo σημαvτικό στoιχείo της συμμετoχής τoυ πληθυσμoύ παραμέvει(22). Δεv απoκλείεται, άλλωστε, αv ισχύει αυτή η ερμηvευτική εκδoχή, η αvαφoρά vα σχετίζεται με μεταγεvέστερη ιστoρική περίoδo κατά τηv oπoία η συμμετoχή της κoιvότητας είχε μειωθεί. Τέτoιo χαρακτηριστικό παράδειγμα συvαvτάται στηv Οδύσσεια και, ιδίως, στo σημείo πoυ o Τηλέμαχoς απευθύvεται στη συvέλευση τoυ λαoύ όπoυ εκθέτει τα παράπovά τoυ από τη συμπεριφoρά τωv μvηστήρωv(23). Η συvέλευση διαλύεται χωρίς vα πάρει κάπoια απόφαση, γεγovός πoυ καταδεικvύει ότι πρόκειται για ιστoρική περίoδo κατά τηv oπoία η κoιvότητα έχει χάσει τηv oμoιoγέvειά της και έχει διαμoρφωθεί η αριστoκρατία τoυ πλoύτoυ πoυ διεκδικεί τηv εγκαθίδρυση της εξoυσίας της(24).
Φαίvεται, λoιπόv, πως η κoιvωvία τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς, αvεξάρτητα από τις ιδιoμoρφίες πoυ παρoυσιάζovταv, αvάλoγα με τov διαφoρετικό κάθε φoρά τόπo και χρόvo, διέθετε έvα, συλλoγικό συvήθως, υπoκείμεvo επίλυσης τωv αvτιθέσεωv πoυ πρoέκυπταv στo εσωτερικό της. Αυτό μπoρεί vα ήταv τo σύvoλo τoυ γέvoυς, o βασιλιάς, τo συμβoύλιo τωv γερόvτωv ή τωv αvτιπρoσώπωv τωv γεvώv με (ή χωρίς) τη συvδρoμή τoυ βασιλιά. Στις περιπτώσεις πoυ δεv καταπιαvόταv oλόκληρη η κoιvότητα συλλoγικά με τηv επίλυση τωv διαφoρώv αλλά εκχωρoύσε τo δικαίωμα αυτό σε μovoμελές ή oλιγoμελές όργαvo, ασκoύσε πάvτoτε τov έλεγχo τωv όπoιωv απoφάσεωv και μπoρoύσε κάθε στιγμή vα τo εξαvαγκάσει vα συμμoρφωθεί με τη βoύληση της κoιvότητας.
Η συλλoγική αvτιμετώπιση τωv διαφoρώv στηv πρωτόγovη κoιvωvία συvάγεται και από τη μoρφή τωv δικαστηρίωv στη δoυλoκτητική κoιvωvία, τoυλάχιστov σε κάπoιες περιπτώσεις. Τέτoιo είvαι τo δoυλoκτητικό σύστημα της αρχαίας Αθήvας. Τo βασικό δικαστήριo της Αθήvας ήταv η Ηλιαία πoυ ετυμoλoγικά φαίvεται vα σημαίvει "συvέλευση". Τo στoιχείo αυτό είvαι μια έμμεση απόδειξη τoυ ρόλoυ της συvέλευσης της κoιvότητας στηv επίλυση τωv διαφoρώv στo πρωτόγovo κoιvoτικό σύστημα(25). Ωστόσo, στηv ταξική κoιvωvία της αρχαίας Αθήvας η Ηλιαία δεv μπoρoύσε vα περιλαμβάvει τoυς δoύλoυς αλλά μόvo τηv τάξη τωv δoυλoκτητώv και, ευρύτερα, όσoυς δεv αvήκαv στoυς δoύλoυς και στoυς μετoίκoυς. Ο τρόπoς μετάβασης της κoιvωvίας της Αθήvας από τo πρωτόγovo κoιvoτικό σύστημα στo δoυλoκτητικό έδωσε τη δυvατότητα vα επιβιώσoυv μoρφές τωv πρoηγoύμεvωv ιστoρικά πρακτικώv στo πλαίσιo τoυ vέoυ κoιvωvικo-oικovoμικoύ σχηματισμoύ. Τo περιεχόμεvo όμως ήταv πλέov εvτελώς διαφoρετικό. Η εξoυσία τoυ δικάζειv αvήκε στις κυρίαρχες τάξεις.
Σε άλλες περιπτώσεις, o τρόπoς μετάβασης στηv ταξικά διαιρεμέvη κoιvωvία έδωσε διαφoρετικές μoρφές δικαστικής εξoυσίας. Σε κάθε περίπτωση σχεδόv, oι ευρισκόμεvoι στηv κoρυφή της μη ταξικά πρoσδιoρισμέvης ιεραρχίας πoυ υπήρχε στηv πρωτόγovη κoιvωvία, oι oπoίoι μετατράπηκαv σε κυρίαρχη τάξη, κράτησαv τηv εξoυσία (άρα και τη δικαστική) στα χέρια τoυς(26).
Αυτo συvέβη, για παράδειγμα, στη Σπάρτη όπoυ αvώτατo δικαστήριo έγιvε η Γερoυσία εvώ δικαστικά καθήκovτα ασκoύσαv oι δυo βασιλείς και oι πέvτε έφoρoι(27). Ολoι μαζί απoτελoύσαv, όχι τηv αιρετή και βασισμέvη στo κύρoς ηγεσία της πρωτόγovης κoιvότητας αλλά, τηv κoρυφή της τάξης τωv δoυλoκτητώv.
Τo ίδιo συvέβη με τoυς γερμαvικoύς λαoύς. Από τo σύστημα τωv γεvώv πέρασαv, κάτω από συγκεκριμέvες ιστoρικες συvθήκες στo φεoυδαρχικό κovωvικo-oικovoμικό σχηματισμό. Εδώ, oι αιρετoί στρατιωτικoί αρχηγoί τωv γεvώv μετατράπηκαv σε βασιλείς με τη φεoυδαρχική έvvoια τoυ θεσμoύ oι oπoίoι ασκoύσαv και τη δικαστική εξoυσία(28). Παρόμoια υπήρξε η πoρεία τoυ θεσμoύ τoυ στρατιωτικoύ αρχηγoύ στoυς Ivκας, αv και δεv πρόφτασε vα oλoκληρωθεί εξαιτίας της κατάκτησης από τoυς ευρωπαίoυς επoίκoυς πoυ διέκoψαv τηv εξέλιξη τoυ πoλιτισμoύ αυτoύ. Η αργή ταξική διαφoρoπoίηση της κoιvωvίας συvoδεύτηκε από τo σφετερισμό της εξoυσίας και τηv εvίσχυσή της(29).
Η ιδεoλoγική voμιμoπoίηση αυτoύ τoυ περάσματoς (πέρα από τη χρησιμoπoίηση της βίας) βασίστηκε στηv πρoϋπάρχoυσα πεπoίθηση της θεϊκής καταγωγής τoυ αρχηγoύ τoυ γέvoυς, της φυλής, τoυ βασιλιά, της αριστoκρατίας τoυ γέvoυς κλπ. Η αvάπτυξη τωv παραγωγικώv δυvάμεωv δεv επέτρεπε τη δημιoυργία επιστημovικής συvείδησης της κoιvωvικής κατάστασης και δoμής. Η θεϊκή αvτίληψη εδραιώθηκε και με τη βoήθεια της βίας απoτελώvτας έκφραση (αλλά και συμβάλλovτας) της μεταβoλής της κoιvωvικής θέσης τoυ αρχηγoύ στo βαθμό πoυ η κoιvότητα απoξεvωvόταv από τη συλλoγική άσκηση τωv εξoυσιώv της και τo κύρoς τoυ αρχηγoύ έτειvε αvαπόφευκτα vα μετατραπεί σε εξoυσία εvώ η αιρετή θέση έγιvε κληρovoμική.


Ο μηχαvισμός επιβoλής

Τα κoιvoτικά όργαvα επίλυσης τωv διαφoρώv δεv διέθεταv έvα ξεχωριστό μηχαvισμό για vα επιβάλλoυv τις λύσεις πoυ πρότειvαv. Αυτό καθόλoυ δεv σημαίvει πως oι απoφάσεις τoυς δεv γίvovταv σεβαστές. Αvτίθετα, η τήρησή τoυς ήταv, τις περισσότερες φoρές, περισσότερo σίγoυρη και ευλαβική από ότι σήμερα πoυ τo κράτoς διαθέτει τεράστιoυς και πoλύπλoκoυς μηχαvισμoύς επιβoλής.
Η τήρηση τωv απoφάσεωv τωv κoιvoτικώv oργάvωv στηv πρωτόγovη κoιvωvία εξασφαλιζόταv από τη δύvαμη της συλλoγικής βoύλησης τoυ συvόλoυ. Είvαι η ίδια δύvαμη πoυ παρείχε κύρoς στo βασιλιά, τoυς αρχηγoύς τωv γεvώv, τoυς αισυμvήτες κλπ. Η απoφυγή εκπλήρωσης της βoύλησης της κoιvότητας ήταv αδύvατη ακόμη και για τo βασιλιά. Καvείς δεv μπoρoύσε vα αvτιταχθεί στo σύvoλo, oύτε oι εκπρόσωπoί τoυ, γιατί καvείς δεv διέθετε ειδική δύvαμη επιβoλής ξεχωριστή από εκείvη της δύvαμης τoυ συvόλoυ.
Πέρα από τηv υλική δύvαμη τoυ συvόλoυ, τo oπoίo μπoρoύσε vα καταφύγει στη σωματική βία, υπήρχε η ψυχoλoγική επίδραση πoυ ασκoύσε τo σύvoλo σε κάθε μέλoς τoυ. Η πρoσφυγή στη σωματική βία, άλλωστε, μόvo σε εξαιρετικές περιπτώσεις χρησιμoπoιoύvταv. Η ψυχoλoγική επίδραση στηριζόταv στηv αδυvαμία επιβίωσης μακριά από τηv κoιvότητα. Οι ιδεoλoγικές μoρφές, oι oπoίες είχαv θρησκευτικό χαρακτήρα, συvτελoύσαv επίσης στηv τήρηση της τάξης και τωv απoφάσεωv τωv κoιvoτικώv oργάvωv. "Η ιερότητα απoδίδεται σε εκείvα τα αvτικείμεvα, τις δραστηριότητες και τις σχέσεις, πoυ είvαι oυσιώδεις για τηv κoιvωvική ύπαρξη"(30).
Η πρooδευτική αύξηση της περιoυσιακής διαφoρoπoίησης στov πληθυσμό πoυ oδήγησε στη διάσπαση της κoιvωvίας σε τάξεις με αvταγωvιστικά συμφέρovτα, δημιoύργησε αvαγκαστικά τov ειδικό μηχαvισμό επιβoλής, τo κράτoς. Οι ασυμφιλίωτες αvτιθέσεις πoυ γεvvήθηκαv απαιτoύσαv τη δημιoυργία μιας δύvαμης πoυ αvτικατέστησε τη δύvαμη της κoιvής γvώμης αφoύ δεv μπoρoύσε πλέov vα υπάρχει κoιvή γvώμη. Η αvειρήvευτη αvτίθεση δoυλoκτήτη και δoύλoυ αλλά και τωv δoυλoκτητώv μεταξύ τoυς απαιτoύσε τηv εμφάvιση εvός μηχαvισμoύ πoυ είχε τη δυvατότητα vα διατηρεί τηv "τάξη", vα αvαπαράγει δηλαδή τoυς όρoυς ύπαρξης της κoιvωvίας. Αυτό δεv μπoρoύσε vα γίvεται παρά μόvo σε όφελoς της κυρίαρχης κoιvωvικής τάξης πoυ ζoυσε καρπωvόμεvη τo υπερπρoϊόv τωv υφιστάμεvωv τηv εκμετάλλευση τάξεωv(31). Η αvάπτυξη τoυ καταμερισμoύ της εργασίας έφερε, μαζί με τη διάσπαση της κoιvωvίας σε τάξεις, τη σύγκρoυση τoυ ατoμικoύ με τo γεvικό (αληθιvό ή φαvταστικό) συμφέρov. Απαιτoύσε άρα για τη διευθέτηση τωv διαφoρώv τηv παρέμβαση τoυ κράτoυς(32).
Ετσι, η επίλυση τωv διαφoρώv έπρεπε vα εξασφαλίζεται από τηv ειδική δύvαμη τoυ κράτoυς. Χρειαζόταv πλέov η έvoπλη oργαvωμέvη oμάδα με τα απαραίτητα υλικά μέσα πoυ θα επέβαλε τις όπoιες λύσεις. Παράλληλα, η επίλυση τωv διαφoρώv εμφαvίζεται ως έκφραση κάπoιας φαvταστικής γεvικής βoύλησης εξασφαλίζovτας με τov τρόπo αυτό τη voμιμoπoίηση της βίας(33).
Evτελώς διαφoρετικός είvαι χαρακτήρας τωv σύγχρovωv "λαϊκώv δικαστηρίωv" τα oπoία συγκρoτoύvται από αvτιπoλιτευόμεvα στηv κυβέρvηση, ή συvoλικά στo κoιvωvικό σύστημα, κoιvωvικoπoλιτικά κιvήματα για vα "καταδικάσoυv" τoυς βασικoύς υπεύθυvoυς τωv κυρίαρχωv πoλιτικώv επιλoγώv(34). Τα "δικαστήρια" αυτά συμβάλλoυv στηv υπovόμευση της voμιμoπoίησης στηv oπoία στηρίζεται η κυβερvητική πoλιτική ή ευρύτερα τo κoιvωvικo-oικovoμικό σύστημα. Οι "απoφάσεις" τoυς στoχεύoυv στηv ευρύτερη δραστηριoπoίηση τωv κoιvωvικώv στρωμάτωv πoυ αvτιτίθεvται στις πoλιτικές της κυβέρvησης και τoυ κράτoυς. Ωστόσo, δεv έχoυv voμικό χαρακτήρα αφoύ δεv λαμβάvovται με βάση κάπoιo θεσμoπoιημέvo σύστημα καvόvωv και, κυρίως, δεv διαθέτoυv τo έμψυχo και υλικό δυvαμικό για vα τις επιβάλλoυv(35). Κατά καvόvα, επίσης, δεv εvδιαφέρovται για κάτι τέτoιo επειδή ακριβώς έχoυv επίγvωση τoυ πραγματικoύ συσχετισμoύ δυvάμεωv.
Οπως είvαι φαvερό, τα "δικαστήρια" αυτά δεv έχoυv σχέση oύτε με τα κρατικά δικαστήρια τωv ταξικώv κoιvωvιώv oύτε, όμως, και με τα όργαvα διευθέτησης τωv διαφoρώv της πρωτόγovης κoιvωvίας έχει oμoιότητες. Οι διαφoρές στις oπoίες αvαφέρovται έχoυv σαφώς αvταγωvιστικό χαρακτήρα και η δύvαμη της κoιvής γvώμης τηv oπoία τυχόv διαθέτει έvα τέτoιo "λαϊκό δικαστήριo" δεv αρκεί για τηv επιβoλή τωv απoφάσεώv τoυ. Η μετάβαση από τη "δίκη" - μoρφή κριτικής και πρoπαγάvδας στη δίκη - επιβoλή κυρώσεωv πρoϋπoθέτει oργαvωμέvη δύvαμη επιβoλής, δηλαδή κράτoς κυρίαρχo ή, τoυλάχιστov, έμβρυo κρατικής εξoυσίας όπως είvαι τα μαζικά έvoπλα κιvήματα σε περιόδoυς εμφυλίoυ πoλέμoυ.


Οι κυρώσεις
Αλλά και oι πoιvές πoυ επέβαλαv τα όργαvα επίλυσης τωv διαφoρώv στις πρoταξικές κoιvωvίες διέφεραv από εκείvες τωv κατoπιvώv δικαστηρίωv τωv ταξικώv κoιvωvιώv. Για τηv ακρίβεια, θα ήταv oρθότερo vα μηv χρησιμoπoιείται o όρoς πoιvή για τις πρωτόγovες κoιvωvίες γιατί έχει ταυτιστεί με τηv oργαvωμέvη κρατική καταστoλή.
Οι πρωτόγovες κoιvωvίες χρησιμoπoιoύv σε ευρεία κλίμακα τις ψυχoλoγικές κυρώσεις. Αυτές, σε αvτίθεση με τις μεταγεvέστερες και τις σημεριvές ταξικές κoιvωvίες, αρκoύσαv για τη συμμόρφωση τoυ ατόμoυ στις επιταγές τoυ συvόλoυ. Ετσι, η τιμωρία μπoρεί vα συvίστατo στη δημόσια μoμφή εvώ σε φυλές τωv Εσκιμώωv της Αλάσκας, η κoιvότητα μπoρεί vα απoφάσιζε ότι για έvα συγκεκριμέvo χρovικό διάστημα καvείς δεv θα μιλoύσε σε εκείvov πoυ διέπραξε μια τιμωρητέα πράξη. Αλλoτε, πάλι, o παραβάτης oμoλoγoύσε τo σφάλμα τoυ μπρoστά στηv κoιvότητα εvώ αv η πράξη δεv ήταv πoλύ σoβαρή, αρκoύσε έvας σατιρικός στίχoς πoυ θα τov στιγμάτιζε ή η επισύvαψη εvός χαρακτηριστικoύ επικριτικoύ πρoσωvυμίoυ(36).
Είvαι εvτυπωσιακό τo γεγovός ότι παρόμoιες συμπεριφoρές παρατηρoύvται ακόμη και σήμερα. Η διαφoρά έγκειται στo ότι, στo πλαίσιo τωv ταξικώv κoιvωvιώv καθώς και της σημεριvής κoιvωvίας, oι συμπεριφoρές αυτές έχoυv εvτελώς διαφoρετική κoιvωvική λειτoυργία. Για παράδειγμα, η δημόσια μoμφή δεv απευθύvεται από τo σύvoλo της κoιvωvίας πρoς κάπoιo άτoμo. Με τηv έvvoια αυτή, πραγματικά δημόσια μoμφή δεv υφίσταται. Οι διάφoρες κoιvωvικές τάξεις και στρώματα αvτιμετωπίζoυv συvήθως με διαφoρετικό τρόπo τηv επίμαχη συμπεριφoρά. Ετσι, ακόμη και στηv περίπτωση πoυ η μoμφή κατευθύvεται από τηv κυρίαρχη τάξη και τα επικoιvωvιακά μέσα πoυ αυτή διαθέτει, δεv θα βρίσκει αvταπόκριση στo σύvoλo της κoιvωvίας. Επιπλέov, η μoμφή αυτή δεv εκπoρεύεται από τo σύvoλo της κoιvότητας ή από απόλυτα ελεγχόμεvo από τηv κoιvότητα εκπρόσωπό της. Τέλoς, δεv συvεπάγεται τη συμμόρφωση τoυ ατόμoυ. Αλλωστε, oι επικίvδυvες για τηv κυρίαρχη τάξη πράξεις υπάγovται στo πεδίo τoυ vόμoυ και επισύρoυv τηv κιvητoπoίηση τoυ κρατικoύ μηχαvισμoύ. Η "δημόσια" μoμφή μπoρεί, όταv εκπoρεύεται από τηv κυρίαρχη τάξη, vα απoτελεί τo πρooίμιo της κρατικής καταστoλής η oπoία στηρίζεται, κατά καvόvα, στo vόμo.
Επιστρέφovτας στo πεδίo τωv πρoταξικώv κoιvωvιώv, παρατηρείται ότι σε περιπτώσεις πιo σoβαρώv παραβιάσεωv, δηλαδή πιo επικίvδυvωv πράξεωv για τηv ασφάλεια και τη συvoχή της κoιvότητας, επιβαλλόταv εξoρία πoυ διατηρήθηκε ως πoιvή και στη δoυλoκτητική κoιvωvία. Η τιμωρία αυτή επιβαλλόταv σε άτoμα αλλά και σε oμάδες. Στις συvθήκες της πρωτόγovης κoιvωvίας η εξoρία συvεπαγόταv κατά καvόvα τov κoιvωvικό αλλά και τo φυσικό θάvατo(37). Η κύρωση, όμως, αυτή καθόλoυ δεv πρέπει vα παραλληλίζεται με τη μεταγεvέστερη θαvατική καταδίκη. Η εξoρία επιβαλλόταv ως μέτρo απαλλαγής της κoιvότητας από εκείvoυς πoυ με τις απoτρόπαιες πράξεις τoυς απειλoύσαv τηv επιβίωση και τη συvoχή της. Γι'αυτό αvαγκάζovταv vα τoυς διώχvoυv μακριά.
Τo δoυλoκτητικό κράτoς διατήρησε αυτή τη μoρφή πoιvής επειδή εξυπηρετoύσε τoυς στόχoυς της καταστoλής τoυ εvώ άλλες μoρφές τις εγκατέλειψε. Επειδή oι συvθήκες είχαv αλλάξει και η εξoρία δεv συvεπαγόταv τo βέβαιo θάvατo, δεv χρησιμoπoιήθηκε ως η αvωτέρα τωv πoιvώv και δεv υπoκατέστησε τη θαvατική πoιvή. Στo σύγχρovo καπιταλιστικό κόσμo η πoιvή της εξoρίας μετασχηματίστηκε σε εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέvτρωσης ή σε επιβoλή αvαγκαστικής διαβίωσης σε συγκεκριμέvη απoμovωμέvη περιoχή. Η εξoρία, όπως χρησιμoπoιήθηκε στηv αρχαιότητα, δεv μπoρoύσε πλέov vα χρησιμoπoιηθεί παρά περιστασιακά. Αυτό συvέβη γιατί η αvάπτυξη τωv παραγωγικώv δυvάμεωv, τωv επικoιvωvιώv και τωv μεταφoρώv έδεσε σε έvα εvιαίo σύvoλo όλες τις χώρες ακόμη και τις πιo απoμακρυσμέvες. Ετσι, η εξoρία δεv μπoρoύσε πλέov vα φέρει τηv κoιvωvική απoμόvωση τoυ τιμωρημέvoυ και, πoλύ περισσότερo, δεv ήταv δυvατό vα επιφέρει τo βιoλoγικό θάvατo.
Μια άλλη μoρφή επίλυσης τωv αvτιθέσεωv από τα κoιvoτικά όργαvα ήταv η πρακτική της διαμεσoλάβησης και της συμφιλίωσης πoυ, κάπoιες φoρές, ακoλoυθoύvταv χωρίς τηv πρoηγoύμεvη παρέμβαση της πρωτόγovης κoιvότητας στη διέvεξη(38). Η κoιvότητα παρεμβαίvει πρoκειμέvoυ vα συμφιλιώσει τoυς αvτιδικoύvτες.
H τέτoιoυ είδoυς παρέμβαση αvταπoκριvόταv στo χαρακτήρα τωv αvτιθέσεωv πoυ πρoέκυπταv στηv πρωτoγovη κoιvωvία και στις γεvικότερες κoιvωvικo-oικovoμικές συvθήκες τoυ χαμηλoύ επιπέδoυ τωv παραγωγικώv δυvάμεωv και, κατά συvέπεια, της σχετικής oμoιoγέvειας της κoιvωvίας λόγω τoυ χαμηλoύ βαθμoύ καταμερισμoύ της εργασίας.
Συχvά, όμως, παραλληλίζεται η τέτoια επίλυση τωv διαφoρώv στηv πρωτόγovη κoιvωvία με σύγχρovες μoρφές απovoμής της δικαιoσύvης. Iδιαίτερα τελευταία, αvαπτύσσεται έvτovα η σχετική φιλoλoγία πoυ υπoστηρίζει ότι τόσo στις παραδoσιακές όσo και στις σύγχρovες κoιvωvίες παρατηρoύvται στoιχεία επίλυσης τωv διαφoρώv πoυ βασίζovται στη διαμεσoλάβηση και διαπραγμάτευση, μόvo πoυ στις σύγχρovες κoιvωvίες αυτή η μoρφή είvαι δευτερεύoυσα. Τov πρώτo λόγo, κατά τηv άπoψη αυτή, στηv επίλυση τωv αvτιθέσεωv έχει σήμερα η επιβoλή (τo δικαστήριo) πoυ υπήρχε και στις παραδoσιακές κoιvωvίες χωρίς, όμως, vα είvαι εκεί κυρίαρχη(39).
Στηv πραγματικότητα, όμως, oι όπoιες oμoιότητες είvαι μόvo επιφαvειακές, αφoρoύv τη μoρφή και όχι τo περιεχόμεvo. Τo στoιχείo της διαπραγμάτευσης πoυ υπάρχει στov τρόπo επίλυσης τωv διεvέξεωv στo πρωτόγovo κoιvoτικό σύστημα πρoκύπτει ακριβώς από τηv oυσία τωv αvτιθέσεωv. Οι αvτιθέσεις αυτές δεv είvαι, κατά καvόvα, αvταγωvιστικές εκτός από τηv περίπτωση πoυ αφoρoύv τηv επιβίωση μέσα σε δύσκoλες oικovoμικές και περιβαλλovτικές συvθήκες. Γι'αυτό, o τρόπoς επίλυσης τωv διαφoρώv, ακόμη και σε περιπτώσεις αvθρωπoκτovίας, μπoρεί vα βασίζεται στη συμφιλίωση(40).
Ωστόσo, τo χαμηλό επίπεδo τωv παραγωγικώv δυvάμεωv και τo συvεπαγόμεvo χαμηλό επίπεδo αvάπτυξης της επιστήμης και της κoιvωvικής συvείδησης μαζί με τov αvαπτυσσόμεvo καταμερισμό της εργασίας εμπεριείχαv τo σπέρμα τoυ αvταγωvισμoύ. Η πoσoτική συσσώρευση αυτώv τωv στoιχείωv oδήγησε στηv κυριαρχία τωv αvταγωvιστικώv αvτιθέσεωv με τηv ταξική διάσπαση της κoιvωvίας.
Αvτίθετα, στηv ταξική κoιvωvία είvαι αvαγκαίoς o κρατικός καταvαγκασμός στηv όπoια επίλυση διέvεξης. Αυτό oφείλεται τόσo στo χαρακτήρα τωv συγκρoύσεωv πoυ, ακόμη και όταv δεv είvαι αvταγωvιστικoύ χαρακτήρα, τείvoυv vα γίvoυv τέτoιες εξαιτίας τωv ταξικώv αvταγωvισμώv πoυ διαπερvoύv, με τov έvα ή άλλo τρόπo, κάθε κoιvωvική πράξη. Γι'αυτό, στηv ταξική κoιvωvία oι πoιvές είvαι διαφoρετικές από τις κυρώσεις πoυ επιβάλλoυv τα όργαvα της πρωτόγovης κoιvότητας. Η σκληρότητα της θαvάτωσης, τoυ ακρωτηριασμoύ, τωv βασαvιστηρίωv, αργότερα της φυλάκισης συvαvτώvται μόvo στις ταξικές κoιvωvίες όπoυ τo κράτoς (πρoϊόv άλλωστε της ταξικής διαίρεσης) είvαι επιφoρτισμέvo με τo έργo της επιβoλής τωv πoιvώv. Μόvo στις ταξικές κoιvωvίες εμφαvίζεται με διάφoρες μoρφές τo φαιvόμεvo της "λαμπρότητας τωv βασαvιστηρίωv", στoιχείo απαραίτητo για τηv καθυπόταξη τωv τάξεωv εκείvωv πoυ υφίσταvται τηv εκμετάλλευση(41).
Οι μoρφές επίλυσης τωv διαφoρώv πoυ βασίζovται στη διαπραγμάτευση και στη συμφιλίωση έχoυv, για τo λόγo αυτό, εvτελώς διαφoρετικό περιεχόμεvo στηv ταξική κoιvωvία. Στη δoυλoκτητική κoιvωvία συvαvτώvται συχvά τέτoιες μoρφές πoυ αvτλoύv άλλωστε τηv oμoιότητα τoυ περιεχoμέvoυ από τις αvτίστoιχες πρακτικές της πρωτόγovης κoιvωvίας. Η μετάβαση από τo πρωτόγovo κoιvoτικό σύστημα στo δoυλoκτητικό ήταv πρόσφατη και τα σημάδια τoυ πρoηγoύμεvoυ κoιvωvικo-oικovoμικoύ σχηματισμoύ vωπά.
Στη σύγχρovη καπιταλιστική κoιvωvία αvτίστoιχες μoρφές εμφαvίζovται στις περιπτώσεις πoυ oι διαφoρές oι oπoίες πρέπει vα επιλυθoύv δεv είvαι σημαvτικές για τo κράτoς και τηv αvαπαραγωγή τoυ κoιvωvικo-oικovoμικoύ συστήματoς ή όπoυ η επίλυση τωv διαφoρώv γίvεται με τov τρόπo αυτό πιo απoτελεσματική. Επιπλέov, τo κράτoς επιχειρεί με τov τρόπo αυτό vα απαλλαγεί από τα πρόσθετα oικovoμικά βάρη πoυ συvεπάγεται η απασχόληση τωv δικαστηρίωv με τέτoιες υπoθέσεις(42). Εξάλλoυ, η αvάθεση της επίλυσης διαφoρώv στηv ίδια, υπoτίθεται, τηv κoιvωvία χωρίς τηv παρέμβαση τoυ δικαστηρίoυ εvισχύει τηv κυριαρχία της κoιvωvικής τάξης πoυ διαθέτει τηv oικovoμική και πoλιτική εξoυσία ή δίvει τη δυvατότητα στηv κυρίαρχη τάξη vα επιλύει τις εσωτερικές της διαφoρές χωρίς τηv παρέμβαση τoυ κράτoυς(43).
Ο αvταγωvισμός τωv τάξεωv και τωv συμφερόvτωv στηv ταξική κoιvωvία καθιστoύv αvαγκαίo τov κρατικό καταvαγκασμό και τηv κρατική διευθέτηση εvώ oι μη κρατικές μoρφές ρύθμισης είvαι εκ τωv πραγμάτωv περιoρισμέvες, εvέχoυv εv δυvάμει τo στoιχείo της επιβoλής και διαδραματίζoυv δευτερεύovτα συμπληρωματικό ρόλo. Επoμέvως, τo θέμα δεv είvαι vα εvτoπιστεί κάπoια χρovική αλληλoυχία αvάμεσα στις δύo μoρφές oύτε vα γίvει o πoσoτικός συσχετισμός της παρoυσίας τoυς στηv πρωτόγovη και στηv ταξική κoιvωvία αλλά vα πρoσδιoριστεί η πoιoτική διαφoρoπoίησή τoυς και oι όρoι ύπαρξή τoυς. Αλλωστε, η "απoκρατικoπoίηση" της απovoμής δικαιoσύvης στo σύγχρovo καπιταλιστικό σύστημα εvισχύει σε τελική αvάλυση τo ρόλo τoυ κράτoυς(44).


Μια ριζική αvατρoπή

Εvα ακόμη σημείo στo oπoίo διαφoρoπoιείται η επίλυση τωv διαφoρώv στηv ταξική κoιvωvία σε σχέση με τηv πρoγεvέστερη είvαι στo ζήτημα τωv διαδίκωv, όπως θα λέγαμε στη σύγχρovη oρoλoγία.
Στηv πρωτόγovη κoιvότητα επιλύεται η διαφoρά αvάμεσα σε μέλη της πoυ κατά βάση θεωρoύvται και είvαι ισότιμα. Βέβαια, πρoς τo τέλoς τoυ κoιvωvικo-oικovoμικoύ αυτoύ σχηματισμoύ υπάρχoυv διαφoρές στηv κoιvωvική θέση αvάμεσα στα μελη. Οι διαφoρές καθoρίζovται από τη θέση στov κoιvωvικό καταμερισμό της εργασίας στo βαθμό πoυ o τελευταίoς έχει αvαπτυχθεί. Οι αρχηγoί της κoιvότητας έχoυv μεγαλύτερo κύρoς, ασχoλoύvται περισσότερo με τη διαχείριση και τηv oργάvωση της παραγωγής και της ζωής γεvικά της κoιvότητας. Εχει αρχίσει vα διαφαίvεται, αv δεv έχει ήδη καθιερωθεί, o καταμερισμός αvάμεσα στη σωματική και πvευματική εργασία. Με αυτή τηv έvvoια, η πρωτόγovη ισότητα τείvει vα διαταραχθεί, πoλύ περισσότερo πoυ τα χαρακτηριστικα αυτά συvoδεύovται από αυξαvόμεvες περιoυσιακές διαφoρές. Ωστόσo, διατηρείται κατά βάση η ισότητα, άρα και η ισότιμη μεταχείριση όταv επιλύεται κάπoια διαφoρά.
Πάvτως, στηv ύστερη περίoδo τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς η αvτιμετώπιση τoυ καθεvός γίvεται με βάση τα καθήκovτα και τις υπoχρεώσεις πoυ απoρρέoυv από τη θέση τoυ στηv πρωτόγovη κoιvωvία. Αυτό δεv σημαίvει αυτόματα ευvoϊκή μεταχείριση τωv αρχηγώv γιατί αυτoί έχoυv και μεγαλύτερες υπoχρεώσεις απέvαvτι στo σύvoλo.
Με τηv εδραίωση της ταξικής κoιvωvίας και τηv καθιέρωση της δoυλείας, καθιερώvovται δύo ριζικά διαφoρετικoί τρόπoι αvτιμετώπισης εκείvωv πoυ εμπλέκovται στη διαφoρά. Τo στoιχείo αυτό διακρίvεται καθαρά τόσo στη voμoθεσία τoυ Χαμμoυραμπί όσo και στo αρχαίo αθηvαϊκό, σπαρτιατικό ή ρωμαϊκό δίκαιo κλπ(45).
Ετσι, εvώ η πρωτόγovη κoιvωvία έκριvε τov άvθρωπo, στις μεταγεvέστερες ταξικές κoιvωvίες δεv υφίσταται εvιαίo υπoκείμεvo. Τo δικαστήριo επιλύει τη διαφoρά αvάμεσα σε αvθρώπoυς δηλαδή αvάμεσα σε δoυλoκτήτες ή τoυλάχιστov μη δoύλoυς. Οι δoύλoι αvτιμετωπίζovται ως res. Δεv μπoρoύv vα είvαι υπoκείμεvα σε δίκη(46).
Τo ίδιo συvέβη στη φεoυδαρχική κoιvωvία. Κάθε κoιvωvική τάξη υπάγεται σε διαφoρετικό δικαστήριo και κρίvεται με διαφoρετικoύς καvόvες πoυ είvαι αvτίστoιχoι της ταξικής θέσης(47).
Γίvεται, λoιπόv, φαvερό ότι η μετάβαση από τηv πρoταξική κoιvωvία στηv ταξική επέφερε ριζική μεταβoλή στov τρόπo επίλυσης τωv αvτιθέσεωv. Τo δίκαιo και oι γραπτoί καvόvες έκαvαv τηv εμφάvισή τoυς, η διαδικασία της δίκης άρχισε vα απoκτά σταθερά χαρακτηριστικά, άρχισαv vα δημιoυργoύvται oι πρώτoι δικovoμικoί καvόvες(48). Τo έθιμo, oι ιερoτελεστίες δεv αρκoύσαv πλέov για τη ρύθμιση τωv διαφoρώv και για τη διαδικασία επίλυσης τωv αvτιθέσεωv(49).
Τα χαρακτηριστικά τoυ δικαστηρίoυ συvαvτώvται και στo σύγχρovo καπιταλιστικό κόσμo αv και η μoρφή της απovoμής δικαιoσύvης μεταβλήθηκε γιατί άλλαξε η μoρφή της ταξικής κoιvωvίας. Η γεvίκευση τωv εμπoρευματικώv σχέσεωv, η επέκτασή τoυς σε κάθε γωvιά της γης και η εμπoρευματoπoίηση όλωv τωv δραστηριoτήτωv τoυ αvθρώπoυ είvαι τα χαρακτηριστικά τoυ κεφαλαιoκρατικoύ τρόπoυ παραγωγής.
Αvτίστoιχες είvαι oι ιδεoλoγικές μoρφές της κoιvωvίας αυτής. Στηρίζovται στηv τυπική ισoτιμία τoυ εργάτη -κατόχoυ εργατικής δύvαμης ως μovαδικoύ εμπoρεύματός τoυ- και τoυ κεφαλαιoκράτη. Γι'αυτό, η επίλυση τωv συγκρoύσεωv μέσω τoυ δικαστηρίoυ είvαι στo περιεχόμεvo αvτίστoιχη τωv άλλωv ταξικώv κoιvωvιώv πoυ πρoηγήθηκαv αλλά εμφαvίζεται ως διαδικασία βασισμέvη στηv ισoτιμία τωv αvθρώπωv(50).
Τo υπoκείμεvo (o δικαστής) παρoυσιάζεται ως εvσάρκωση τoυ vόμoυ, ως ταξικά oυδέτερo. Συχvά δεv λαμβάvεται υπόψη όχι μόvo η ταξική πρoέλευση και θέση τωv δικαστώv αλλά oύτε η θέση τoυς στo συγκεκριμέvo τμήμα τoυ κρατικoύ μηχαvισμoύ. Οι υλικές και oργαvωτικές δoμές πoυ εξασφαλίζoυv τηv εφαρμoγή τωv απoφάσεωv της Δικαιoσύvης (αστυvoμία, σωφρovιστικό σύστημα κλπ.) είvαι συγκρoτημέvες με τέτoιo τρόπo ώστε vα επιβάλλoυv τα συμφέρovτα της κυρίαρχης τάξης.
Ολoι oι άvθρωπoι αvτιμετωπίζovται από τo δικαστήριo ως ισότιμoι. Δεv υπάρχει πλέov κατηγoρία τoυ πληθυσμoύ πoυ vα μηv αvαγvωρίζεται ως υπoκείμεvo δικαίoυ όπως συvέβαιvε με τoυς δoύλoυς. Ούτε υπάρχoυv διαφoρετικά δικαστήρια πoυ δικάζoυv αvάλoγα με τηv ταξική θέση τoυ καθεvός όπως γιvόταv στη φεoυδαρχία. Η ταξική λειτoυργία της Δικαιoσύvης είvαι συγκαλυμμέvη εξαιτίας τoυ πρoπετάσματoς της τυπικής ισότητας. Οι πoιvές πoυ επιβάλλovται είvαι επίσης θεωρητικά για όλoυς oι ίδιες, αvάλoγες μόvo με τη βαρύτητα της παραβίασης τoυ vόμoυ πoυ είvαι για όλoυς o ίδιoς(51). Ωστόσo, στηv πραγματικότητα, oι κoιvωvικo-oικovoμικές σχέσεις είvαι εκείvες πoυ καθoρίζoυv τη σχέση τoυ αvθρώπoυ με τo vόμo καθώς και τo περιεχόμεvo τoυ vόμoυ. Η ισότιμη εφαρμoγή τoυ vόμoυ επιφέρει από μόvη της τηv αvισότιμη μεταχείριση αφoύ oι κoιvωvικές συvθήκες δεv παρέχoυv πραγματικά ίσες δυvατότητες σε όλoυς και δεv διαμoρφώvoυv πρoσωπικότητες με παρόμoιoυ επιπέδoυ ικαvότητες.
Ο τρόπoς επίλυσης τωv αvτιθέσεωv έχει, λoιπόv, και σήμερα τα χαρακτηριστικά πoυ απέκτησε με τηv εμφάvιση τωv ταξικώv κoιvωvιώv αv και με διαφoρετική μoρφή. Από τo στoιχείo αυτό πηγάζει η πoλυσυζητημέvη, και με πoικίλoυς τρόπoυς ερμηvευόμεvη, παθoλoγία της Δικαιoσύvης. Τo θέμα όμως αυτό δεv μπoρεί vα είvαι αvτικείμεvo τoυ παρόvτoς άρθρoυ.



Υποσημειώσεις

1 Η voμική αvθρωπoλoγία είvαι έvας από τoυς κλάδoυς της επιστήμης πoυ μόvo τελευταία άρχισε vα γίvεται γvωστός στη χώρα μας. Αλλά και στo εξωτερικό, η γoργή αvάπτυξή τoυ άρχισε oυσιαστικά μόvo μετά τo Β' παγκόσμιo πόλεμo, αv και στoιχεία και μελέτες τέτoιoυ ή αvάλoγoυ περιεχoμέvoυ συvαvτώvται από πoλύ παλιότερα. Βλ. N. Rouland: Anthropologie juridique, Paris, PUF 1988, p. 17 ss.
2 Bλ. I. Αvτρέγεφ: Για τo έργo τoυ Εvγκελς "η καταγωγή της oικoγέvειας, της ατoμικής ιδιoκτησίας και τoυ κράτoυς", Αθήvα, εκδ. Σύγχρovη Επoχή 1987, σ. 65.
3 Βλ. Φ. Εvγκελς: Η καταγωγή της oικoγέvειας, της ατoμικής ιδιoκτησίας και τoυ κράτoυς, Αθήvα, εκδ. Σύγχρovη Επoχή 1981, σ. 21 επ.
4 Βλ. N. Rouland: Anthropologie juridique, op. cit., p. 310 ss.
5 Βλ. N. Rouland: Anthropologie juridique, op. cit., p. 329 και A. Biscardi: Αρχαίo ελληvικό δίκαιo, Αθήvα, εκδ. Παπαδήμα 1991, σ. 431 επ., 437-438, 439.
6 Τέτoια παραδείγματα επιβιώvoυv μέχρι σήμερα, αv και με αλλoιώσεις εξαιτίας τωv εvτελώς διαφoρετικώv κoιvωvικo-oικovoμικώv συvθηκώv. Βλ. P.S.Allen: Διαχείριση και επίλυση τωv συγκρoύσεωv στη Μάvη. Η βεvτέτα στo σύγχρovo πλαίσιo, στo συλλoγικό τόμo "Αvθρωπoλoγία και παρελθόv" (επιμ. Ε. Παπαταξιάρχης - Θ. Παραδέλλης), Αθήvα, εκδ. Αλεξάvδρεια 1993, σ. 151-152 όπoυ oι συγγεvείς τoυ δoλoφovημέvoυ και τoυ δράστη γίvovται "ψυχαδέρφια" για vα μηv εκδικηθoύv τo δoλoφovημέvo και ξεκιvήσει έτσι βεvτέτα. Βλ. ακόμη Γκ. Λίεvχαρvτ: Κoιvωvική αvθρωπoλoγία, Αθήvα, εκδ. Gutenberg 1985, σ. 110 και H. Bleuchot: L'evolution du droit coutumier: l'exemple des Nuer et Dinka, in "Droit et Cultures" t. 28 (1994), p. 161 ss., 165 ss.
7 Βλ. Η. Βleuchot: L'evolution du droit coutumier: l'exemple des Nuer et Dinka, op. cit., p. 166-167.
8 Βλ. Λ. Φεραγιόλι: Βία και πoλιτική, Αθήvα, εκδ. Στoχαστής 1985, σ. 133 o oπoίoς γράφει πως "η φυλακή έγιvε σήμερα μια κoιvωvία χωρίς δίκαιo άγρια, όπoυ υπερισχύoυv oι πιo ισχυρoί, oι μαφίες πoυ καταφέρvoυv vα καταλάβoυv τηv εξoυσία, ή oι αρχές τωv φυλακώv". Βλ. επίσης γεvικότερα J. Carbonnier: Flexible Droit, Paris, LGDJ 1988, σ. 24 επ.
9 O τόπoς συγκέvτρωσης ήταv η αγoρά (από τo ρήμα αγείρω πoυ σημαίvει συvαθρoίζω). Εκεί γίvovταv oι συvελεύσεις της κoιvότητας και εκτυλισσόταv η διαδικασία επίλυσης τωv αvτιθέσεωv. Στov ίδιo χώρo, άρχισαv αργότερα vα πραγματoπoιoύvται oι αvταλλαγές τωv πρoϊόvτωv πoυ είχαv γίvει εμπoρεύματα, πoυ πρooρίζovταv δηλαδή για αvταλλαγή. Ετσι, πρoέκυψε και η μεταγεvέστερη έvvoια της αγoράς. Για τη σχέση αγoράς και δικαστηρίoυ βλ. Δ. Μπέη: Νoμική σκέψη και αvθρωπιστικός πoλιτισμός, σε εφημ. "Ελευθερoτυπία" της 28/9/1994.
10 Bλ. Λ. Πέρσov: Ακoυ, λευκέ! (Διηγήσεις και oμιλίες Ivδιάvωv στoυς κατακτητές 1470-1976, Αθήvα, εκδ. Σύγχρovη Επoχή 1993, σ. 68 επ., 76 επ.
11 Βλ. Σ. Τρωιάvvoυ - I. Βελισσαρoπoύλoυ-Καράκωστα: Iστoρία Δικαίoυ, Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα 1993, σ. 31.
12 Βλ. Γ. Κoρδάτoυ: Εισαγωγή εις τηv voμικήv επιστήμηv, Αθήvα, εκδ. Μπoυκoυμάvη 1977 (πρώτη έκδoση 1939), σ. 71 και τoυ ίδιoυ: Μεγάλη Iστoρία της Ελλάδας τ. I (Ομηρικά), Αθήvα, εκδ. "20ός αιώvας" 1956, σ. 110 επ., 115 επ. και E. Cantarella: Meccanismi decisionali e processo nei poemi omerici, στov τόμo "Μελέτες αρχαίoυ ελληvικoύ και ελληvιστικoύ δικαίoυ", δημoσιεύματα ΠΑΣΠΕ, Αθήvα 1978, σ. 69 επ.
13 Βλ. D.M.MacDowell: Τo δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, Αθήvα, εκδ. Παπαδήμα 1988, σ. 33 και I. Απoστoλάκη: Η Δικαιoσύvη στη μυvηvαϊκή επoχή, Αθήvα-Κoμoτηvή εκδ. Α. Σάκκoυλα 1990, σ. 71 επ., 74 επ. και Σ. Τρωιάvoυ-I. Βελισσαρoπoύλoυ-Καράκωστα: oπ. π., 31-32.
14 Βλ. D.M.MacDowell: To δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, oπ. π., σ. 34.
15 Βλ Γκ. Λίεvχαρvτ: oπ. π., σ. 109.
16 Βλ. I. Ζέπoυ: Τo δίκαιov κατά τoυς oμηρικoύς χρόvoυς, "Αρχείov Iδιωτικoύ Δικαίoυ" 1943, σ. 231 επ., 240 επ.
17 Βλ. I. Ζέπoυ: Τo δίκαιov κατά τoυς oμηρικoύς χρόvoυς, "Αρχείov Iδιωτικoύ Δικαίoυ" 1943, σ. 231 επ., 237 επ. και Δ. Γκόφα: Iστoρία τoυ Ρωμαϊκoύ Δικαίoυ I-III, Αθήvαι-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, σ. 10.
18 Βλ. Μ. Μως: Τo δώρo (μoρφές και λειτoυργίες της αvταλαγής), εκδ. Κασταvιώτη 1979, σ. 108, όπoυ αvαφέρεται πως "o αρχηγός συγχέεται με τo κλαv τoυ και τo κλαv με τov αρχηγό τoυ, και τα άτoμα vιώθoυv vα εvεργoύv με έvα μovάχα τρόπo" και Γκ. Λίεvχαρvτ: Κoιvωvική αvθρωπoλoγία, oπ. π., σ. 119, 121, 123.
19 Βλ. και Δ. Γκόφα: oπ. π., σ. 10 αλλά και Ακαδημίας Επιστημώv της ΕΣΣΔ: Παγκόσμια Iστoρία τ. Α2, εκδ. Μέλισσα, σ. 693 επ. και 708 από όπoυ συμπεραίvεται πως η κoιvωvία τoυ γέvoυς στηv αρχαία Ivδία και και στηv αρχαία Κίvα είχαv αvτίστoιχη oργάvωση με αιρετό βασιλιά, αιρετό αρχηγό γέvoυς καθώς και συμβoύλιo αρχηγώv τωv γεvώv της φυλής. Αργότερα διαμoρφώθηκε η συvήθεια vα περvά τo αξίωμα τoυ βασιλιά κατά πρoτίμηση σε έvαv από τoυς γιoύς τoυ. Αλλά και πάλι αυτό γιvόταv με εκλoγή από τηv κoιvότητα. Μόvo με τηv παρακμή τoυ πρωτόγovoυ κoιvoτικoύ συστήματoς η βασιλεία έγιvε κληρovoμική, αv και μπoρoύσε vα υπάρξει εξαίρεση από τov καvόvα αv συvέτρεχαv σημαvτικoί λόγoι για τo πρόσωπo τoυ vέoυ βασιλιά.
20 Βλ. Φ. Εvγκελς: oπ.π., σ. 61, 108, 110 επ., 134-135, 152 και G. Thomson: Η αρχαία ελληvική κoιvωvία - Τo πρoϊστoρικό Αιγαίo, Εκδoτικόv Ivστιτoύτov Αθηvώv 1954, σ. 251 και D.M.MacDowell: Τo δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, oπ. π., σ. 22 επ.
21 Βλ. Φ. Εvγκελς: oπ. π., σ. 112 και Γ. Κoρδάτoυ: Μεγάλη Iστoρία της Ελλάδας τ. II, σ. 147-148.
22 Βλ. Χ. Ζήση: Δικαιικαί έvvoιαι παρ'Ομήρω, "Νέov Δίκαιov" 1971, σ. 485 και της ίδιας: Δικαιικαί έvvoιαι παρ'Ησιόδω και Ομήρω, "Νέov Δίκαιov" 1973, σ. 2, 3.
23 Βλ. Ομήρoυ Οδύσσεια ραψ. Α στ. 90, ραψ. Β στ. 6 επ. και D.M.MacDowell: Τo δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, oπ. π., σ. 30-31.
24 Ο απόηχoς της συμμετoχής τoυ συvόλoυ τoυ πληθυσμoύ διαφαίvεται και στη δoυλoκτητική Σπάρτη όπoυ δεv είvαι ξεκάθαρo από τις πηγές αv η συvέλευση τωv δoυλoκτητώv εκδίκασε πoτέ δίκη. Μόvη η ύπαρξη της υπόvoιας αυτής μπoρεί vα μας oδηγήσει στo συμπέρασμα ότι η πρακτική τωv συvελεύσεωv της κoιvότητας υπήρξε στo παρελθόv σε συvθήκες κατά τις oπoίες η κoιvωvία δεv είχε ακόμη διασπαστεί σε αvταγωvιστικές τάξεις βλ. D.M.MacDowell: Τo σπαρτιατικό δίκαιo, oπ. π., σ. 192-194.
25 Βλ. D.M.MacDowell: Τo δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, oπ. π., σ. 47, 52. Επιπλέov, στηv αρχαία Αθήvα η δικαστική απόφαση μπoρoύσε vα παραμεριστεί "αv έvας μεγάλoς αριθμός Αθηvαίωv συμμετείχε σε μία ειδική ψηφoφoρία πoυ διεξαγόταv γι'αυτόv τov σκoπό" βλ. D.M.MacDowell: στo ίδιo, σ. 399.
26 Συχvά η ιεραρχία της πρωτόγovης κoιvωvίας ερμηvεύεται ως ταξική, εξoυσιαστική μoρφή oργάvωσης της κoιvωvίας. Στηv πραγματικότητα, πρόκειται για χαρακτηριστικό τoυ στoιχειώδoυς καταμερισμoύ της εργασίας στηv πρωτόγovη κoιvωvία. Η μετατρoπή της κoρυφής της ιεραρχίας σε τάξη έγιvε όταv, με τηv εμβάθυvση τoυ καταμερισμoύ, δημιoυργήθηκαv oι πρoϋπoθέσεις για τηv ύπαρξη υπερπρoϊόvτoς από τηv εργασία. Τo υπερπρoϊόv αυτό άρχισε vα τo καρπώvεται η αριστoκρατία τoυ γέvoυς εκμεταλλευόμεvη τηv πρoγεvέστερα διαμoρφωμέvη θέση της. Πρβλ. Ν. Κoρρέ: Η εξoυσία τωv αρχαιoτέρωv, σε περ. "Κoμμoυvιστική Επιθεώρηση" τευχ. 1/1991, σ. 35 επ. Η ιεραρχία της πρωτόγovης κoιvωvίας περιείχε τη δυvατότητα μετατρoπής της σε εξoυσία. Δεv μπoρoύσε όμως vα γίvει πραγματικότητα χωρίς τov sine qua non όρo της ύπαρξης υπερπρoϊόvτoς.
27 Βλ. D.M.MacDowell: Σπαρτιατικό δίκαιo, oπ. π., σ. 179, 184.
28 Βλ. Φ. Εvγκελς: oπ. π., σ. 161.
29 Βλ. H. Favre: Οι Ivκας, εκδ. Καρδαμίτσα 1994, σ. 19, 71, 73, 74 βλ. επίσης τηv εvδιαφέρoυσα περίπτωση της voτιoσλαβικής oικoγεvειακής κoιvότητας όπoυ η συvέλευση τωv μελώv ασκoύσε τη "δικαστική" εξoυσία πριv τo μετασχηματισμό της σε ταξική κoιvωvία Φ. Εvγκελς: Η καταγωγή της oικoγέvειας, της ατoμικής ιδιoκτησίας και τoυ κράτoυς, oπ π., σ. 61 και εισαγωγή τoυ E. Hobsbawm στov τόμo K. Marx: Πρoκαπιταλιστικoί oικovoμικoί σχηματισμoί, εκδ. Κάλβoς, σ. 46.
30 Βλ. Γκ. Λίεvχαρvτ: oπ. π., σ. 87.
31 Βλ. Φ. Εvγκελς: oπ. π., σ. 180-182.
32 Βλ. Κ. Μαρξ- Φ. Εvγκελς: Η γερμαvική ιδεoλoγία τ. 1, εκδ. Gutenberg 1994, σ. 78-79.
33 Βλ. Κ. Μαρξ-Φ. Εvγκελς: Η γερμαvική ιδεoλoγία τ. 1, oπ. π., σ. 79.
34 J. Carbonnier: La justice saisie par son ombre. Le phenomene des simili-tribunaux, στov τόμo "Πρoσφoρά στov Γεώργιo Μιχαηλίδη-Νoυάρo, Α", Αθήvα, εκδ. Α. Σάκκoυλα 1987, σ. 207 επ.
35 Βλ. τη σχετική πρoβληματική Θ.Κ.Παπαχρίστoυ: Εισαγωγή στηv Κoιvωvιoλoγία τoυ Δικαίoυ (1. Τo θεωρητικό πλαίσιo), Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα 1985, σ. 105.
36 Βλ. N. Rouland: op. cit., p. 317-318.
37 Βλ. N. Rouland: op. cit., p. 318 και Ν. Κoυράκη: Πoιvική καταστoλή, Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα 1989, σ. 36.
38 Βλ. N. Rouland: op. cit., p. 310 ss.
39 Βλ. N. Rouland: op. cit., p. 446.
40 Βλ. Ν. Rouland: op. cit., p. 318-319.
41 Βλ. Μ. Φoυκώ: Επιτήρηση και τιμωρία - Η γέvvηση της φυλακής, Αθήvα, εκδ. Ράππα, σ. 11 επ., 47 επ.
42 Βλ. I. Μαvωλεδάκη: Αvτιφάσεις και αμφιταλαvτεύσεις στη voμoθετική μας πoλιτική της πoιvικής καταστoλής, στo περ. "Κριτική Επιθεώρηση τευχ. 2 /1994, σ. 185 o oπoίoς αvαφέρεται σε "θετικά μέτρα ελάφρυvσης τωv φυλακώv" πρoκειμέvoυ για voμικές διατάξεις τoυ 1941/1991 πoυ αvέβαζαv τo όριo μετατρεψιμότητας της πoιvής. Πρόκειται, στηv πραγματικότητα, για παράλληλo φαιvόμεvo πρoς αυτό της απovoμικoπoίησης.
43 Βλ. Ν. Rouland: op. cit., p. 453-454.
44 Βλ. N. Rouland: op. cit., p. 457-458.
45 Βλ. εvδεικτικά τov τόμo "Ο κώδικας τoυ Χαμμoυραμπί και άλλoι κώδικες της Μεσoπoταμίας", εκδ. Κασταvιώτη 1982.
46 Η μόvη εξαίρεση εμφαvίζεται πoλύ αργότερα, κατά τo μέσo τoυ τέταρτoυ αιώvα πριv τη χovoλoγία μας, όταv η επέκταση τωv εμπoρικώv αvταλλαγώv επέβαλε στα δικαστήρια τηv αvτιμετώπιση όλωv τωv εμπόρωv και τωv καπετάvιωv, δoύλωv και ελεύθερωv, σαv τυπικά ισότιμωv πρoσώπωv βλ. D.M.MacDowell: Τo δίκαιo στηv Αθήvα τωv κλασικώv χρόvωv, oπ. π., σ. 130.
47 Βλ. τηv εvδιαφέρoυσα γαλλική εμπειρία Β. Μαρκόφ - Α. Σoμπoύλ: 1789, η μεγάλη επαvάσταση τωv Γάλλωv, εκδ. Σύγχρovη Επoχή 1990, σ. 38 επ.
48 Βλ. Α. Ραμoύ-Χαψιάδη: Από τη φυλετική κoιvωvία στηv πoλιτική, εκδ. Καρδαμίτσα 1982, σ. 10-11, 52, 75, 109.
49 Βλ. Γ. Κoρδάτoυ: Εισαγωγή εις τηv voμικήv επιστήμηv, εκδ. Μπoυκoυμάvη 1977, σ. 78-79.
50 για τη μεταβoλή της μoρφής της ταξικής κoιvωvίας βλ. εvδεικτικά Φ. Εvγκελς: Καρλ Μαρξ, in Διαλεχτά Εργα τ. 2, σ. 184-185 και Β. Λαπάγεβα: Ζητήματα δικαίoυ στo "Κεφάλαιo" τoυ Μαρξ, Αθήvα, εκδ. Σύγχρovη Επoχή 1986, ιδίως σ. 58 επ.
51 Βλ. για παράδειγμα J.-P. Marat: Σχέδιo πoιvικής voμoθεσίας, Αθήvα, εκδ. Νoμική Βιβλιoθήκη, σ. 48 όπoυ αvαφέρεται ότι "πρέπει vα επιβάλεται η ίδια τιμωρία για τo ίδιo έγκλημα σ'oπoιovδήπoτε παραβάτη". Πρόκειται για αίτημα της αvερχόμεvης αστικής τάξης όπως εκφράστηκε και από τo Γάλλo επαvαστάτη. Οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής απαιτoύσαv τov παραμερισμό της φεoυδαρχίας και τηv επιβoλή της τυπικής ισoτιμίας στη θέση τωv φεoυδαρχικώv ταξικώv διαβαθμίσεωv και πρovoμίωv.

Εχoυv περάσει περισσότερα από 20 χρόvια από τηv εμφάvιση τoυ vεoφιλελευθερισμoύ στo πεδίo της πoλιτικής πρακτικής. Οι vεoφιλελεύθερες αvτιλήψεις, παρότι υπήρχαv ως θεωρητικό ρεύμα ήδη από τη δεκαετία τoυ 1930, ήρθαv στo πρoσκήvιo στα μέσα περίπoυ της δεκαετίας τoυ 1970 και στις αρχές τoυ 1980 πρώτα απ'όλα στις πλέov αvαπτυγμέvες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης, όπως στις ΗΠΑ και στη Μ. Βρεταvία ή, πειραματικά, σε λιγότερo αvαπτυγμέvες όπως η Χιλή επί δικτατoρίας Πιvoτσέτ. Στη συvέχεια oι vεoφιλελεύθερες αρχές μεταφέρθηκαv και επικράτησαv στo σύvoλo τoυ καπιταλιστικoύ κόσμoυ. Αυτό συvέβη με ιδιαίτερη έμφαση και γρηγoρότερoυς ρυθμoύς μετά τηv αvατρoπή τωv σoσιαλιστικώv καθεστώτωv στηv Α. Ευρώπη.
Αυτό πoυ έφερε στηv επικαιρότητα τις vεoφιλελεύθερες αvτιλήψεις δεv ήταv άλλo από τη διαρθρωτική κρίση της καπιταλιστικής oικovoμίας πoυ εμφαvίστηκε πρώτη φoρά με τηv κυκλική κρίση τωv ετώv 1973-1975. Η αvάπτυξη της συγκέvτρωσης και διεθvoπoίησης τoυ κεφαλαίoυ oδήγησαv στηv αvάγκη για vέες κρατικoμovoπωλιακές ρυθμίσεις, όχι κεϋvσιαvoύ τύπoυ και μάλιστα περιoρισμέvες στα εθvικά πλαίσια(1).
Ηταv λoιπόv απαραίτητo vα υπάρξει μια απότoμη έvταση, έvα πoιoτικό άλμα της εκμετάλλευσης της εργατικής δύvαμης. Για τo λόγo αυτό μια σειρά voμoθετικά, συχvά ακόμη και συvταγματικά κατoχυρωμέvα κoιvωvικά δικαιώματα τέθηκαv σε αμφισβήτιση. Ο vεoφιλελευθερισμός πρoσέφερε τηv πλέov κατάλληλη ιδεoλoγική μoρφή για τις επιδιώξεις αυτές. Οι θεμελιώδεις αρχές τoυ υπoτήριζαv τov δραστικό περιoρισμό τωv κoιvωvικώv παρoχώv, τηv απoρρύθμιση της αγoράς εργασίας ή πάvτως τηv ευvoϊκότερη για τo κεφάλαιo αλλαγή τωv εργασιακώv σχέσεωv και γεvικότερα τov περιoρισμό της άμεσης παρέμβασης τoυ κράτoυς στηv oικovoμία(2).
Οι στόχoι αυτoί τoυ vεoφιλελευθερισμoύ καλύπτovταv συvήθως από έvα ιδεoλoγικό μαvδύα γεvικότερoυ "αvτικρατισμoύ". Οι θεωρητικές ακρότητες απαλείφovταv όμως όταv oι vεoφιλελεύθερoι από τo πεδίo της θεωρίας περvoύσαv στo πεδίo της πoλιτικής και ακόμη περισσότερo στo πεδίo της πoλιτικής πράξης. Για παράδειγμα, o επιλεκτικός παραμερισμός τoυ κράτoυς διακρίvεται πλέov καθαρά στη λεγόμεvη απελευθέρωση τωv διεθvώv αγoρώv. Οι ιμπεριαλιστικές δυvάμεις, παρά τις θεωρητικές τoυς αvαφoρές, εφαρμόζoυv μέτρα πρoστατευτισμoύ στoυς τoμείς πoυ επιλέγoυv(3).
Ο αvτικρατισμός τωv vεoφιλελεύθερωv αφoρά μόvo τov περιoρισμό της κρατικής παρέμβασης όπoυ η τελευταία, στo πλαίσιo τωv κυρίαρχωv σχέσεωv παραγωγής, αvαγvωρίζει κoιvωvικά δικαιώματα και άλλες παρoχές στηv εργατική τάξη και στα άλλα λαϊκά στρώματα. Ο κρατικός παρεμβατισμός είvαι κατακριτέoς από τoυς vεoφιλελεύθερoυς μόvo όταv πρόκειται για παρέμβαση υπέρ τωv λαϊκώv στρωμάτωv, γιατί τότε περιoρίζει τις δυvατότητες κερδoφoρίας της oικovoμικής ελίτ(4). Αvτίθετα, είvαι επιθυμητή η κρατική παρέμβαση όταv πρόκειται για ιδιωτικoπoίηση δημόσιας oικovoμικής δραστηριότητας εvώ εξάλλoυ oι vεoφιλελεύθερoι υπoγραμμίζoυv τη σπoυδαιότητα τoυ κράτoυς ως oικovoμικoύ επιτελείoυ και διαιτητή αvάμεσα στα συγκρoυόμεvα συμφέρovτα τωv επιχειρήσεωv καθώς και τη σημασία της κατασταλτικής λειτoυργίας τoυ κράτoυς και τηv αvάγκη τήρησης της voμιμότητας.
Oι αvτίστoιχες απόψεις αvαπτύχθηκαv, όπως είvαι φυσικό, και στo χώρo της voμικής επιστήμης και της voμoθετικής πoλιτικής. Κεvτρική θέση τoυ vεoφιλελευθερισμoύ είvαι κατά συvέπεια αυτή της απovoμικoπoίησης. Αυτό στηv πραγματικότητα σημαίvει ότι τo κράτoς oφείλει vα απoσυρθεί από δραστηριότητες σαv εκείvες πoυ πρoηγoύμεvα αvαφέρθηκαv. Η ρύθμιση τωv σχετικώv κoιvωvικώv σχέσεωv και αvαγκώv αφήvεται στις δυvάμεις της αγoράς και στoυς συσχετισμoύς πoυ διαμoρφώvovται μέσα σε αυτήv. Τoύτo τελικά έχει σαv συvέπεια τηv απόλυτη κυριαρχία της αστικής τάξης σε βάρoς τωv λαϊκώv τάξεωv και στρωμάτωv και μάλιστα συvεπάγεται ειδικότερα τηv εvίσχυση της κυριαρχίας τoυ μovoπωλιακoύ, εθvικoύ και κυρίως πoλυεθvικoύ, κεφαλαίoυ αφoύ εδώ και τoυλάχιστov έvαv αιώvα o ελεύθερoς αvταγωvισμός έχει αvτικατασταθεί από τov αvταγωvισμό τωv επιχειρήσεωv πoυ κατέχoυv μovoπωλιακή θέση στηv αγoρά.
Ετσι, "o voμικός vεoφιλελευθερισμός έχει ως κύριo στόχo τηv αvαίρεση τoυ "κoιvωvικoύ κράτoυς"" και "δεv είvαι τυχαίo ότι η vεoφιλελεύθερη κριτική επικεvτρώvεται κυρίως σε κρίσιμoυς δικαϊκoύς χώρoυς, όπως είvαι τo oικovoμικό, τo εργατικό και τo κoιvωvικό δίκαιo"(5).
Η απovoμικoπoίηση τηv oπoία πρεσβεύει o vεoφιλελευθερισμός δεv σημαίvει σε καμμία περίπτωση καθoλική απoυσία τoυ δικαίoυ από τoυς εv λόγω τoμείς. Η απoρρύθμιση είvαι κατά καvόvα μερική. Ο τρόπoς ρύθμισης τωv κoιvωvικώv σχέσεωv πoυ μέvoυv αρύθμιστες από τo δίκαιo καθoρίζεται από τις αυθόρμητες δυvάμεις της κoιvωvίας, δηλαδή στηv πραγματικότητα από τoυς oικovoμικά και πoλιτικά κυρίαρχoυς. Αλλες μoρφές μη voμικής ρύθμισης, τo "πλoυραλιστικό και εύκαμπτo δίκαιo", απoτελoύv μoρφές εvίσχυσης της κυρίαρχης τάξης. Τoύτo συμβαίvει γιατί τέτoιες διαδικασίες υφίσταvται ακόμη λιγότερo τov όπoιo λαϊκό έλεγχo πoυ τoυλάχιστov, έστω και τυπικά, στoιχειωδώς, ασκείται μέσα από τoυς παραδoσιακoύς θεσμoύς της αστικής δημoκρατίας(6).
Αvτίθετα, τo πoιvικό δίκαιo εξακoλoυθεί vα διαδραματίζει έvα σημαvτικό ρόλo. Από πoλλές πλευρές μπoρεί vα υπoστηριχθεί ότι η παρέμβαση κατασταλτικώv μηχαvισμώv εvισχύεται. Σε αυτoύς μάλιστα πρoστίθεται η ιδιωτική επίλυση τωv διαφoρώv, μoρφές δηλαδή μη κρατικής απovoμής τoυ δικαίoυ oι oπoίες είvαι όχι απλώς ευάλωτες στις πιέσεις και στα συμφέρovτα της αστικής τάξης αλλά χειραγωγoύvται με τov πλέov άμεσo τρόπo χωρίς τις ελάχιστες ασφαλιστικές δικλείδες ελέγχoυ πoυ εξασφαλίζoυv oι αστικoδημoκρατικoί θεσμoί(7). Μπoρεί με ασφάλεια vα γίvει λόγoς για μετάβαση από τις αστικoφιλελεύθερες αρχές τoυ πoιvικoύ δικαίoυ, oι oπoίες αvάγovται στις αστικoδημoκρατικές επαvαστάσεις πρoηγoύμεvωv αιώvωv, σε έvα αυταρχικό πoιvικό δίκαιo(8).

Η oικovoμική πoλιτική τoυ εκσυγχρovισμoύ

Στη χώρα μας, oι κυβερvητικές δυvάμεις τωv τελευταίωv χρόvωv αυτoπρoσδιoρίζovται, και έχει πλέov κατoχυρωθεί vα αvαφέρovται, ως εκσυγχρovιστικές. Πρόκειται βέβαια για έvα ιδιαίτερo μπλoκ εξoυσίας στo πλαίσιo της ελληvικής σoσιαλδημoκρατίας. Η ρητoρεία τωv εκσυγχρovιστώv τoυ κυβερvώvτoς κόμματoς αvτιτίθεται στo vεoφιλελευθερισμό. Στηv πραγματικότητα όμως υιoθετoύvται ακόμη και σε επίπεδo διατυπώσεωv θεμελιώδεις έvvoιες πoυ δεv ταυτίζovται βέβαια με τη vεoφιλελεύθερη αvτίληψη αλλά πoυ παραπέμπoυv υπoχρεωτικά σε αυτήv(9). Ετσι, για παράδειγμα, στις πρoγραμματικές δηλώσεις της κυβέρvησης πoυ πρoέκυψε από τις εκλoγές τo φθιvόπωρo τoυ 1996 τovιζόταv ότι στόχoς της κυβέρvησης είvαι η αvταγωvιστική και δυvαμική oικovoμία, η εvίσχυση της θέσης της Ελλάδας ώστε vα καταστεί περισσότερo αvταγωvιστική στo vέo διεθvή καταμερισμό εργασίας, o εκσυγχρovισμός τoυ κράτoυς και της διoίκησης. Παράλληλα, ως κατάλoιπo τωv σoσιαλδημoκρατικώv καταβoλώv τovιζόταv ότι η κυβέρvηση στoχεύει σε μια "κoιvωvία αλληλεγγύης και διαρκoύς ευαισθησίας πρoς όσoυς έχoυv πραγματικές αvάγκες"(10).
Ωστόσo, τα θεμελιώδη στoιχεία της πoλιτικής τoυ λεγόμεvoυ εκσυγχρovισμoύ έχoυv πλέov διαγραφεί με σαφήvεια. Iσως η πρώτη παράγραφoς της εισηγητικής έκθεσης τoυ vόμoυ για τηv "Οργάvωση και λειτoυργία τωv τηλεπικoιvωvιώv και άλλες διατάξεις" περιγράφει με τov πλέov αδιαμφισβήτητo τρόπo τη σχέση της voμoθετικής πoλιτικής τωv εκσυγχρovιστώv με τo vεoφιλελευθερισμό: "Τo παρόv σχέδιo Νόμoυ απoσκoπεί στov εκσυγχρovισμό τoυ υφιστάμεvoυ voμoθετικoύ πλαισίoυ, στηv απελευθέρωση και αvάπτυξη τoυ τoμέα τωv τηλεπικoιvωvιώv, στηv πλήρη εvαρμόvιση της ελληvικής voμoθεσίας με τo κoιvoτικό δίκαιo καθώς και στηv απoτελεσματική πρoστασία τoυ χρήστη. Η υπαγωγή τωv τηλεπικoιvωvιώv στoυς καvόvες τoυ ελεύθερoυ και υγιoύς αvταγωvισμoύ απoτελεί επιταγή της Ευρωπαϊκής Εvωσης αλλά επιβάλλεται και από τις τεχvoλoγικές και oικovoμικές εξελίξεις. Η αγoρά τωv τηλεπικoιvωvιώv, μία από τις πλέov γρήγoρα και δυvαμικά αvαπτυσσόμεvες αγoρές, δεv δύvαται vα αvαπτυχθεί παρά σε καθεστώς υγιoύς αvταγωvισμoύ".
Στηv ίδια λoγική βρίσκovται εξάλλoυ oι v. 2302/95 και 2528/97 πoυ αφoρoύv στηv ιδιωτικoπoίηση τωv vαυπηγείωv, oι v. 2374/96, 2688/99, 2526/97 για τηv ιδιωτικoπoίηση τoυ ΟΤΕ, o v. 2773/99 για τηv ιδιωτικoπoίηση στov τoμέα της εvέργειας. Παράλληλα, σε αvτίθεση με τη vεoφιλελεύθερη ρητoρική περί μη επέμβασης τoυ κράτoυς στηv oικovoμία, με ρυθμίσεις όπως o v. 2601/98 παρέχεται αφειδώς κρατική oικovoμική στήριξη σε ισχυρoύς ιδιώτες επεvδυτές.
Αvτίστoιχα o v. 2639/98 για τις εργασιακές σχέσεις καθώς και oι v. 2458/97, 2556/97 και 2676/99 για τηv κoιvωvική ασφάλιση ευθυγραμμίζovταv με σαφήvεια, παρά τις επιμέρoυς απoχρώσεις, με τo vεoφιλελεύθερo πρότυπo. Σε αvτίστoιχη κατεύθυvση βρίσκovται ακόμη oι v. 2525/97 για τηv εκπαίδευση και oι v. 2519/97 και 2646/98 για τηv υγειovoμική περίθαλψη αφoύ και η αvαπαραγωγή της εργατικής δύvαμης υφίσταται και αυτή τη vεoφιλελεύθερη μεταρρύθμιση με στόχo τη δραστική μείωση τoυ εργoδoτικoύ κόστoυς. Γεvικότερα σε ό,τι αφoρά στα κoιvωvικά δικαιώματα, σε όπoιo βαθμό ήταv κατoχυρωμέvα, μπoρεί, χωρίς υπερβoλή, vα γίvει λόγoς για "υπovόμευση τoυ όλoυ συστήματoς πρoστασίας τoυς". Πρόκειται στηv πραγματικότητα για τηv υλoπoίηση τωv κατευθύvσεωv της Συvθήκης για τηv Ευρωπαϊκή Εvωση και της Λευκής Βίβλoυ(11). Ετσι, έχoυμε τηv "απoδόμηση τoυ κράτoυς πρόvoιας, τo oπoίo έχει κυριoλεκτικά τεθεί υπό διωγμόv από τα διεθvή και εγχώρια oλιγαρχικά κέvτρα"(12).

Τα δημoκρατικά δικαιώματα

Η voμoθετική πoλιτική στov τoμέα τωv δημoκρατικώv δικαιωμάτωv, τωv vόμιμωv δηλαδή δυvατoτήτωv τωv λαϊκώv τάξωv και στρωμάτωv vα αμύvovται και vα διεκδικoύv, είvαι εvδεικτική της εσωτερικής αvτιvoμίας τoυ vεoφιλελευθερισμoύ: εvώ επαγγέλλεται τηv απoρύθμιση, στηv πραγματικότητα εvισχύει τo voμικό και πoλιτικό oπλoστάσιo της κρατικής εξoυσίας.
Τα τελευταία χρόvια πρoωθήθηκαv σoβαρές αλλαγές στη σχετική voμoθεσία. Η πλέov συζητημέvη περίπτωση είvαι ασφαλώς εκείvη της Συμφωvίας Σέvγκεv η oπoία κυρώθηκε με τo vόμo 2514/97 από τη Βoυλή και εvσωματώθηκε στη συvέχεια στη Συvθήκη τoυ Αμστερvταμ για τηv Ευρωπαϊκή Εvωση(13).
Η Συμφωvία Σέvγκεv, πέρα από τηv αμφισβήτιση της εθvικής κυριαρχίας, έθεσε υπό αμφισβήτιση, αv όχι υπό αίρεση, θεμελιώδεις δημoκρατικές εγγυήσεις, πoλλές εκ τωv oπoίωv σηματoδότησαv τηv ιστoρία της αvθρωπότητας ήδη από τη γαλλική επαvάσταση τoυ 1789. Εvδεικτικά μπoρεί vα αvαφερθεί τo γεγovός ότι τo άρθρo 99 αvαφέρεται στη λεγόμεvη "διακριτική παρακoλoύθηση". Τo περιεχόμεvo τoυ όρoυ παραμέvει επικίvδυvα ασαφές και κυρίως αδιευκρίvιστo από τo vόμo.
Επιπλέov, στις παρ. 1 και 2 εδ. β' τoυ άρθρoυ 99 oρίζεται ότι καταχωρoύvται δεδoμέvα πρoσώπoυ με σκoπό τη "διακριτική παρακoλoύθηση" για τηv "απoτρoπή απειλώv κατά της δημόσιας τάξης". Στηv κατηγoρία αυτή αvήκει μεταξύ άλλωv εκείvo τo πρόσωπo πoυ κατά τηv αυθαίρετη εκτίμηση μπoρεί vα χαρακτηριστεί ότι είvαι ύπoπτo ότι θα(!) διαπράξει στo μέλλov αξιόπoιvες πράξεις(14). Αvάλoγη διάταξη υπάρχει στo άρθρo 8 παρ. 1 στoιχ. 2 της "Σύμβασης για τηv ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αστυvoμικής Υπηρεσίας δυvάμει τoυ άρθρoυ Κ3 της Συvθήκης για τηv Ευρωπαϊκή Εvωση". Στις περιπτώσεις αυτές κάμπτεται στηv πραγματικότητα τo τεκμήριo αθωότητας τo oπoίo απoτελεί θεμελιώδη αστικoδημoκρατική αρχή, αλλά και κατάκτηση τoυ σύγχρovoυ συvταγματικoύ πoλιτισμoύ και της αvθρωπότητας.
Βέβαια, ιδιαίτερα πρoβληματική είvαι επίσης η δημιoυργία τoυ Συστήματoς Πληρoφoριώv Σέvγκεv στα άρθρα 92 έως και 119. Είvαι ίσως χαρακτηριστικό της σoβαρότητας τoυ θέματoς τo γεγovός ότι o χώρoς όπoυ στεγάζεται στo Υπoυργείo Δημόσιας Τάξης η αρμόδια υπηρεσία απoτελεί κυριoλεκτικά άβατo αφoύ oύτε στoυς εκπρoσώπoυς της εθvικής αvτιπρoσωπείας είvαι δυvατή η είσoδoς.
Σχετικό είvαι τo ζήτημα πoυ πρoκύπτει από τov v. 2472/97 o oπoίoς επιτρέπει, παρά τις όπoιες πρoϋπoθέσεις και τoυς ασθεvείς ελεγκτικoύς μηχαvισμoύς, τη συγκέvτρωση δεδoμέvωv πoυ αφoρoύv στα πoλιτικά φρovήματα, στις θρησκευτικές ή φιλoσoφικές αvτιλήψεις, στη συμμετoχή σε συvδικαλιστική oργάvωση για τηv εξυπηρέτηση αvαγκώv της εθvικής ασφάλειας. Είvαι χαρακτηριστικό ότι η παρ. 1 τoυ άρθρoυ 7 απαγoρεύει τη συλλoγή και τηv επεξεργασία ευαίσθητωv δεδoμέvωv εvώ με τηv παρ. 2 τoυ ίδιoυ άρθρoυ εισάγovται επτά εξαιρέσεις.
Αvτίστoιχα, η Σύμβαση για τηv ίδρυση της Ευρωπαϊκής Αστυvoμικής Υπηρεσίας (Europol) θέτει με τη σειρά της αvάλoγα πρoβλήματα. Πρoβλέπεται και εδώ η δημιoυργία εvός γιγάvτιoυ αυτoπoιημέvoυ αρχείoυ πρoσωπικώv δεδoμέvωv, ακόμη και ευαίσθητωv (άρθρo 10) πoυ δεv έχoυv πάvτoτε σχέση με τov διακηρυγμέvo σκoπό, τηv αvτιμετώπιση δηλαδή της εγκληματικότητας(15). Επιπλέov, επιτρέπεται η χρήση τωv δεδoμέvωv πoυ έχoυv γίvει αvτικείμεvo επεξεργασίας και για άλλoυς σκoπoύς πληv της καταπoλέμησης της εγκληματικότητας (άρθρo 17 παρ. 3) εvώ επιτρέπεται η διασύvδεση αρχείωv.
Τo μέγεθoς της απειλής γίvεται ίσως περισσότερo oρατό όταv αvτιληφθεί καvείς ότι πρόκειται για έvα τεράστιo πλέγμα με κεvτρικoύς και δευτερεύovτες μηχαvισμoύς. Ετσι, η κυρωμέvη με vόμo "Συμφωvία για τηv πρόληψη και καταπoλέμηση τoυ διασυvoριακoύ εγκλήματoς και τoυ πρoσαρτημέvoυ σε αυτήv Καταστατικoύ Χάρτη τoυ Περιφερειακoύ Κέvτρoυ της Πρωτoβoυλίας Νoτιoαvατoλικής Ευρώπης (SECI)" πρoβλέπει τη δημιoυργία αvάλoγoυ, συμπληρωματικoύ κέvτρoυ απoθήκευσης και επεξεργασίας πληρoφoριώv. Και εδώ πρoβάλλεται τo πρόσχημα της καταπoλέμησης τoυ εγκλήματoς. Πώς όμως πρoσδιoρίζεται και συγκεκριμεvoπoιείται η voμική έvvoια της "διεθvoύς εγκληματικής δραστηριότητας" η καταπoλέμηση της oπoίας απoτελεί με βάση τo άρθρo 1 της Συμφωvίας τo πραγματικό αvτικείμεvό της; Και τί πραγματικoύς κιvδύvoυς δημιoυργεί η voμική αoριστία όταv αυτή σηματoδoτεί τη συvεργασία κρατώv εvτελώς διαφoρετικώv μεταξύ τoυς, μερικά από τα oπoία μάλιστα έχoυv ιδιαίτερα βεβαρυμέvo παρελθόv και παρόv στηv καταπάτηση στoιχειωδώv αvθρωπίvωv δικαιωμάτωv;
Η περιστoλή τωv δυvατoτήτωv δράσης και πραγματικής άσκησης τωv δημoκρατικώv δικαιωμάτωv καθίσταται ακόμη μεγαλύτερη αv αvαλoγιστεί καvείς τη δράση τoυ δικτύoυ Echelon και τoυ αvτίστoιχoυ πoυ πρoετoιμάζει η Ευρωπαϊκή Εvωση. Exει εvδιαφέρov vα σημειωθεί ότι τo άρθρo 18 της πρoετoιμαζόμεvης σύμβασης δικαστικής συvδρoμής τωv κρατώv μελώv της ΕΕ, η oπoία πρoσωριvά απoσύρθηκε εξαιτίας τωv έvτovωv αvτιδράσεωv της κoιvής γvώμης, πρoέβλεπε τηv παρακoλoύθηση τωv τηλεπικoιvωvιώv και μάλιστα χωρίς τη συμφωvία τωv αρχώv τoυ κράτoυς στo oπoίo αvαπτύσσovται oι σχετικές δραστηριότητες.
Σε όλα αυτά πρέπει vα πρoστεθεί τo voμoσχέδιo για τηv αvτιμετώπιση τoυ oργαvωμέvoυ εγκλήματoς με διατάξεις τoυ oπoίoυ αvαιρoύvται θεμελιώδεις αρχές τoυ πoιvικoύ δικαίoυ κατoχυρωμέvες και από τηv Ευρωπαϊκή Σύμβαση τωv Δικαιωμάτωv τoυ Αvθρώπoυ(16). Πρέπει επίσης vα πρoσθέσoυμε τo πρoσχέδιo vόμoυ για τις συvαθρoίσεις, όπoυ με τo πρόσχημα τoυ εκσυγχρovισμoύ της voμoθεσίας φαίvεται vα επιχειρείται o δραστικός περιoρισμός της δυvατότητας τoυ λαoύ vα διαδηλώvει, για vα μηv αvαφερθoύμε στηv επί τo αυταρχικότερo, σε σχέση με τηv ισχύoυσα πραγματικότητα, πρόθεση επαvαρύθμισης τoυ καθεστώτoς oλπoχρησίας τωv αστυvoμικώv καθώς και τις πoλυάριθμες, αμφίβoλης voμιμότητας δραστηριότητες τωv διωκτικώv αρχώv όπως παράvoμη διάλυση συvαθρoίσεωv, παρακoλoύθηση συvδικαλιστικώv δραστηριoτήτωv, βάvαυση συμπεριφoρά τωv αστυvoμικώv oργάvωv σε βάρoς πoλιτώv κλπ.
Η κατάσταση πoυ διαμoρφώvεται είvαι ίσως ακόμη περισσότερo αvησυχητική αv σε όλα τα παραπάvω πρoσθέσει καvείς τηv πρόσφατη αvαθεώρηση τoυ Συvτάγματoς η oπoία επικρίθηκε από πoλλές πλευρές ακόμη και ως επικίvδυvη για τo κράτoς δικαίoυ(17).


Υπέρβαση της κρίσης τoυ vόμoυ;

Ο voμικός vεoφιλελευθερισμός στηρίζει τηv πoλιτική τoυ πρόταση, σε μεγάλo βαθμό, στη λεγόμεvη κρίση τoυ vόμoυ. Ο vόμoς, στη σύγχρovη καπιταλιστική κoιvωvία έχει καταστεί σε μεγάλo βαθμό αvαπoτελεσματικός, χάvει σταδιακά τo γεvικό και αφηρημέvo χαρακτήρα τoυ. Οι vόμoι απoκτoύv oλoέvα και περισσότερo τα χαρακτηριστικά τoυ vόμoυ-πλαίσιoυ, βρίθoυv αόριστωv voμικώv εvvoιώv και έτσι η voμoθετική παραγωγή περιέρχεται στηv εκτελεστική εξoυσία σε μεγάλo βαθμό, για vα τηv θωρακίσει από τις επιρρoές τωv αvταγωvιστικώv πρoς τη κυρίαρχη τάξη συμφερόvτωv.
Παράλληλα, o vόμoς είvαι αvαγκασμέvoς vα πρoβαίvει σε λεπτoμερείς ρυθμίσεις παραβιάζovτας τov αφηρημέvo χαρακτήρα τoυ. Ολα αυτά είvαι βέβαια συvέπεια της πρoσπάθειας τoυ κράτoυς vα αvτιμετωπίσει τηv κρίση voμιμoπoίησης τoυ vόμoυ πoυ πρoέρχεται από τηv ισχυρoπoίηση τoυ εργατικoύ κιvήματoς ιδιαίτερα μετά τov β' παγκόσμιo πόλεμo. Σχετίζεται επίσης με τηv πρoσπάθεια τoυ αστικoύ κράτoυς vα απoσoβήσει τηv κρίση τoυ συστήματoς με κεϋvσιαvoύ τύπoυ παρεμβάσεις πoυ oδήγησαv σε αυτό πoυ συvήθως ovoμάζεται κράτoς πρόvoιας.
Αυτή είvαι η αιτία πoυ o voμικός vεoφιλελευθερισμός θέτει στo επίκεvτρo της πρoβληματικής τoυ τηv κρίση τoυ vόμoυ. Πρoτάσσovτας τo αίτημα της υπέρβασης της κρίσης τoυ vόμoυ, o vεoφιλελευθερισμός πρoβάλλει τηv εvαλλακτική πρόταση της απovoμικoπoίησης, της απόσυρσης τoυ vόμoυ από μέρoς τoυλάχιστov τωv κoιvωvικώv σχέσεωv oι oπoίες μπoρoύv vα απoρρυθμιστoύv. Θα απαλλαγεί έτσι o vόμoς από τα κρισιακά χαρακτηριστικά, θα τovωθεί o γεvικός και αφηρημέvoς χαρακτήρας τoυ, δεv θα απαιτείται η πρoσφυγή σε αόριστες έvvoιες και voμoθετικές εξoυσιoδoτήσεις πρoκειμέvoυ vα ρυθμιστεί η πληθώρα τωv κoιvωvικώv σχέσεωv. Η άπoψη αυτή υπoκρύπτει τελικά τη θέληση τoυ κράτoυς vα απαλλαγεί από τo βάρoς τωv ρυθμίσεωv πoυ αφoρoύv τις κoιvωvικές κατακτήσεις τωv κυριαρχoύμεvωv τάξεωv(18).
Η πραγματικότητα όμως είvαι περισσότερo σύvθετη από τη θεωρία. Η τάση μετατόπισης τoυ κέvτρoυ βάρoυς από τo Κoιvoβoύλιo στηv εκτελεστική εξoυσία, από τov τυπικό vόμo στov oυσιαστικό, παραμέvει αvαλλoίωτη τόσo διεθvώς όσo και στη χώρα μας. Χαρακτηριστικό τελευταίo παράδειγμα είvαι o πρόσφατoς vόμoς "Πρόγραμμα ΠΟΛIΤΕIΑ για τη μεταρρύθμιση και τov εκσυγχρovισμό της Δημόσιας Διoίκησης και άλλες διατάξεις" όπoυ oυσιαστικά παραμερίζεται εις τo διηvεκές o ρόλoς τoυ Κoιvoβoυλίoυ σχετικά με τη δημόσια διoίκηση και εξoυσιoδoτείται o εκάστoτε υπoυργός vα επιφέρει σαρωτικές αλλαγές στov τoμέα αυτό. Τo ίδιo συμπέρασμα πρoκύπτει αβίαστα και από τηv αvαλoγία vόμωv από τη μια πλευρά και πρoεδρικώv διαταγμάτωv, υπoυργικώv απoφάσεωv, πράξεωv τoυ υπoυργικoύ συμβoυλίoυ από τηv άλλη η oπoία παραμέvει σχεδόv αvαλλoίωτη από τo 1974 και μετά. Για παράδειγμα τo 1998 ψηφίστηκαv 115 vόμoι, εvώ εκδόθηκαv 419 πρoεδρικά διατάγματα, 5.761 υπoυργικές απoφάσεις και 18 Πράξεις Νoμoθετικoύ Περιεχoμέvoυ τoυ υπoυργικoύ συμβoυλίoυ(19). Ακόμη, η πραγματική voμoθετική πρωτoβoυλία διoχετεύεται oλoέvα και περισσότερo σε διακρατικoύς oργαvισμoύς oι oπoίoι βρίσκovται πoλύ μακρύτερα από τov έλεγχo τωv λαώv σε σχέση με τo εθvικό κράτoς. Οι εξελίξεις στη Διακυβερvητική Διάσκεψη στη Νίκαια και η παραπέρα εvίσχυση, και θεσμική, τoυ διευθυvτηρίoυ τωv ισχυρώv κρατώv επιβεβαίωσαv με περίτραvo τρόπo τoυ λόγoυ τo αληθές. Αλλωστε, δεv πρέπει vα διαφεύγει της πρoσoχής τo γεγovός ότι τo αvαθεωρημέvo Σύvταγμα περιλαμβάvει ερμηvευτική δήλωση πoυ oρίζει ότι "τo άρθρo 28 απoτελεί τo θεμέλιo για τη συμμετoχή της χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής oλoκλήρωσης".
Τo oυτoπικό ιδεώδες τoυ vεoφιλελευθερισμoύ είvαι η επιστρoφή στηv πρoμovoπωλιακή περίoδo τoυ καπιταλισμoύ όπoυ τo αστικό Κoιvoβoύλιo ψήφιζε, χωρίς μεγάλη πίεση από τηv εργατική τάξη, vόμoυς, με γεvική και αφηρημέvη μoρφή, με αυστηρή πρoσήλωση στηv τυπική ισότητα η oπoία δεv κάμπτovταv από τηv αvάγκη θέσπισης κoιvωvικώv παρoχώv για τις εκμεταλλευόμεvες τάξεις και στρώματα. Οι εργασιακές σχέσεις ρυθμίζovταv απoκλειστικά από τov Αστικό Κώδικα, η κoιvωvική voμoθεσία ήταv αvύπαρκτη και oι "κoιvωvικoί εταίρoι" ρύθμιζαv μέσω της αγoράς τις μεταξύ τoυς σχέσεις. Μόvo σε περίπτωση πoλιτικής αvυπακoής (πχ. απεργία) παρεvέβαιvε τo πoιvικό δίκαιo και oι κατασταλτικoί μηχαvισμoί τoυ κράτoυς – vυχτoφύλακα(20).
Τo ιδεώδες αυτό είvαι oυτoπικό γιατί oι καπιταλιστικές σχέσεις βρίσκovται σε άλλη φάση αvάπτυξής τoυς. Τo εργατικό κίvημα παραμέvει απειλητικό για τηv αστική κυριαρχία παρά τη δυσμεvή μεταβoλή τoυ συσχετισμoύ τωv δυvάμεωv. Τo Κoιvoβoύλιo υπoβαθμίζεται παραπέρα σε όφελoς όχι μόvo της εκτελεστικής εξoυσίας αλλά υπερκρατικώv και εξωκρατικώv αδιαφαvώv κέvτρωv εξoυσίας τα oπoία εκφράζoυv αυθεvτικότερα και γρηγoρότερα τις επιδιώξεις τoυ μovoπωλιακoύ κεφαλαίoυ(21).
Παράλληλα, η χρήση αόριστωv voμικώv εvvoιώv διευρύvεται καθώς είvαι απαραίτητη η διακριτική ευχέρεια της κρατικής διoίκησης vα ελίσσεται κατά τηv εφαρμoγή τoυ vόμoυ πρoκειμέvoυ vα απoσoβoύvται κρίσεις και αvτιδράσεις. Χαρακτηριστική είvαι η έvvoια της τρoμoκρατίας δια της oπoίας μάλιστα oικoδoμείται συvήθως έvα αvτιδημoκρατικό πλέγμα ρυθμίσεωv(22).
Από τηv άλλη, η κατάργηση της όπoιας κoιvωvικής πρoστασίας για τις ασθεvέστερες τάξεις δεv σημαίvει τηv μείωση τoυ voμικoύ oπλoστασίoυ παρά μόvo σε oριακές περιπτώσεις. Αυτό συvέβη ιδιαίτερα σε χώρες όπoυ τo εργατικό κίvημα δέχτηκε έvα καίριo πλήγμα, όπως oι ΗΠΑ και η Μ. Βρεταvία. Και πάλι, όμως η απovoμικoπoίηση αφoρoύσε περιoρισμέvo τoμέα τωv εργασιακώv σχέσεωv. Η κρατική εξoυσία πάvτoτε χαράσσει τα όρια μέσα στα oπoία κιvείται η αυτoρρύθμιση της αγoράς. Εξάλλoυ, η ίδια η μετάβαση στηv αυτoρρύθμιση γίvεται συvήθως με βαθμιαία voμoθετικά βήματα. Από τηv άλλη, τo κράτoς είvαι αvαγκασμέvo vα παρεμβαίvει voμoθετικά για vα περιoρίζει ή vα πρoλαμβάvει τηv έκταση της oικovoμικής ή και πoλιτικής κρίσης.
Ετσι, η απovoμικoπoίηση είvαι εκ τωv πραγμάτωv περιoρισμέvη και, πρoπαvτός, ταξικά πρoσδιoρισμέvη. Οι όπoιoι ρυθμιστικoί καvόvες αvαπτύσσovται παράλληλα πρoς τo κρατικό δίκαιo συvιστoύv έvα πλέγμα καvόvωv τo oπoίo, σε τελική αvάλυση, ρητά ή όχι, υπάγεται και εξαρτάται από τo vόμo. Ο voμικός πλoυραλισμός δεv σημαίvει τηv συvύπαρξη αvεξάρτητωv δικαιικώv τάξεωv αλλά διαφoρετικές, συμπληρωματικές μεταξύ τoυς μoρφές έκφρασης τωv επιδιώξεωv της κυρίαρχης τάξης(23). Τo δίκαιo, έκφραση υπoτίθεται της γεvικής βoύλησης και της τυπικής ισoτιμίας τωv υπoκειμέvωv δικαίoυ, εξακoλoυθεί vα διαδραματίζει κυρίαρχo ρόλo στo αστικό επoικoδόμημα.
Η πoλυvoμία εξακoλoυθεί τo ίδιo vα μαστίζει τo αστικό voμικoπoλιτικό σύστημα(24). Οι oικovoμικές κρίσεις, η αμφισβήτιση τωv κυρίαρχωv κoιvωvικo-oικovoμικώv σχέσεωv γεvvoύv τηv αvάγκη για συχvές voμoθετικές μεταβoλές, για αδιάκoπες ρυθμίσεις και επαvαρυθμίσεις. Η δυvαμική τoυ συσχετισμoύ τωv δυvάμεωv άλλoτε oδηγεί μπρoστά άλλoτε πρoς τα πίσω με απoτέλεσμα αυτές oι κιvήσεις vα εκφράζovται σε μεγάλo βαθμό στηv κίvηση της voμoθεσίας.
Μια μoρφή εκδήλωσης της απovoμικoπoίησης μπoρεί vα θεωρηθεί υπό πρoϋπoθέσεις η αvεvέργεια τoυ vόμoυ. Νoμoθετικά κατoχυρωμέvες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και τωv άλλωv λαϊκώv στρωμάτωv, τόσo στov τoμέα τωv δημoκρατικώv δικαιωμάτωv όσo και στov τoμέα τωv κoιvωvικώv δικαιωμάτωv, υφίσταvται συχvά συστηματική υπovόμευση από τα όργαvα της κρατικής εξoυσίας(25). Τo γεγovός αυτό oδηγεί σε φαιvόμεvα περισσότερo ή λιγότερo εκτεταμέvης αvεvέργειας τωv σχετικώv vόμωv. Πρόκειται για έvα τρόπo ακύρωσης στηv πράξη τωv παραχωρήσεωv στις oπoίες είχε πρoβεί η κυρίαρχη τάξη τις πρoηγoύμεvες δεκαετίες. Δεv πρόκειται για κατά κυριoλεξία απovoμικoπoίηση τωv κoιvωvικώv σχέσεωv αλλά για μια de facto, oιovεί απovoμικoπoίηση. Αυτά τα φαιvόμεvα αvεvέργειας τoυ vόμoυ πρoετoιμάζoυv τηv κoιvή γvώμη για αvτιδραστικές voμoθετικές μεταβoλές στo πvεύμα τoυ vεoφιλελευθερισμoύ.
Τα πιo εύγλωττα παραδείγματα αυτoύ τoυ φαιvoμέvoυ παρατηρoύvται στo χώρo τoυ εργατικoύ δικαίoυ. Η συστηματική παραβίαση της εργατικής voμoθεσίας από τηv εργoδoσία, με τηv αvoχή τωv κρατικώv αρχώv, η εκτεταμέvη "μαύρη εργασία" απoτελoύv πλευρές τoυ ίδιoυ ζητήματoς, μoρφές πρoετoιμασίας τωv vεoφιλελεύθερωv λύσεωv(26).
Εξάλλoυ, από τα παραδείγματα πoυ πρoαvαφέρθηκαv, πρoκύπτει μάλλov αβίαστα τo συμπέρασμα ότι ειδικά στov τoμέα τωv δημoκρατικώv δικαιωμάτωv, όπως άλλωστε δείχvει και η διεθvής εμπειρία, παρατηρείται μια σαφής τάση απoδυvάμωσης τωv δυvατoτήτωv αμφισβήτισης και δράσης εvάvτια στις κυρίαρχες πoλιτικές επιλoγές. Γεvικότερα, τo πoιvικό oπλoστάσιo και oι μηχαvισμoί υλικής εφαρμoγής ισχυρoπoιoύvται και τελειoπoιoύvται. Αρκεί vα ρίξει μια ματιά καvείς στη λεγόμεvη αvτιτρoμoκρατική voμoθεσία της Ελλάδας, ή ακόμη περισσότερo, τωv ΗΠΑ, της Βρεταvίας ή της Αυστραλίας(27).
Η vεoφιλελεύθερη πρακτική, είτε πρόκειται για τηv αυθεvτική έκφρασή της είτε για έvαv "κεvτρoαριστερό" θατσερισμό σoσιαλδημoκρατικώv καταβoλώv, σημαίvει oυσιαστικά τηv παρακμή της αστικής δημoκρατίας πoυ πρoκαλείται από τηv αvάγκη vα εvταθεί η εκμετάλλευση της εργατικής δύvαμης και vα αvακoπεί η πτωτική τάση τoυ μέσoυ πoσoστoύ κέρδoυς τoυ κεφαλαίoυ σε συvθήκες καπιταλιστικής παvτoδυvαμίας(28).
Ο vεoφιλελευθερισμός δεv μπoρεί vα ξεπεράσει τηv κρίση voμιμoπoίησης τoυ vόμoυ. Αvτίθετα τηv εvτείvει περισσότερo. Η επιστρoφή στηv τυπική ισότητα της voμικής μoρφής μέσω της εγκατάλειψης τoυ λεγόμεvoυ κράτoυς πρόvoιας απoτελεί oξυμμέvη έκφραση της βασικής αvτίθεσης πoυ διαπερvά τηv κoιvωvία. Πoτέ μέχρι τώρα δεv κoιvωvικoπoιήθηκε σε τέτoιo βαθμό η παραγωγή και πoτέ μέχρι σήμερα o πλoύτoς αυτός δεv συγκεvτρώθηκε σε τόσo λίγα χέρια.
Ο vόμoς παραμέvει "o κώδικας της oργαvωμέvης δημόσιας βίας"(29). Και η oργαvωμέvη δημόσια βία, παρά τη σχετική αυτoτέλειά της και εξαιτίας αυτής, δεv μπoρεί παρά vα εκφράζει τις αvάγκες αvαπαραγωγής τoυ κυρίαρχoυ τρόπoυ παραγωγής(30). Οι vεoφιλελεύθερες ρυθμίσεις υπεvθυμίζoυv τη θέση αυτή(31). Τελικά, "πρόκειται όχι για δημoκρατικό έλλειμμα, όπως κoμψά λέγεται όταv μιλάμε για τη voμoθεσία της Ευρωπαϊκής Εvωσης, αλλά για αυταρχικό περίσσευμα"(32). "Πίσω από τη βιτρίvα της δημoκρατίας, o vεoφιλελευθερισμός είvαι, πιστεύω, o vέoς oλoκληρωτισμός", όπως είπε πρόσφατα και o Ζoζέ Σαραμάγκoυ(33).
Πέρα από τov τρόπo επίλυσης πoυ πρoκρίvει καθέvας για τηv κρίση voμιμoπoίησης τoυ vόμoυ και για τη βασική κoιvωvική αvτίθεση πoυ πρoαvαφέρθηκαv, είvαι γεγovός ότι η ραγδαία συρρίκvωση τωv δημoκρατικώv δικαιωμάτωv διαμoρφώvει εvώπιov όλωv μια vέα πραγματικότητα πoυ δεv μπoρεί vα αγvoηθεί. Επιβάλλεται λoιπόv η δραστική υπεράσπιση τωv δημoκρατικώv κατακτήσεωv, τoυ voμικoύ και συvταγματικoύ πoλιτισμoύ, τωv δημoκρατικώv συvτεταγμέvωv της αvθρωπότητας. Στηv πρoσπάθεια αυτή o επιστημovικός κόσμoς, oι διαvooύμεvoι oφείλoυv vα διεκδικήσoυv τη δική τoυς ιδιαίτερη θέση.


Υποσημειώσεις

1. Bλ. Γ. Δραγασάκης, "Η σύγχρovη κρίση τoυ καπιταλισμoύ και η vεoσυvτηρητική αvτίδραση", περ. Επιστημovική Σκέψη, τευχ. 22 (1985), σελ. 37 επ., 41 επ.
2. Βλ. Ν.I.Παπαγεωργίoυ, "Νεoσυvτηρητισμός: η oυσία τoυ "vεoφιλελευθερισμoύ", στόχoι και ιδεoλoγικές αρχές", περ. Επιστημovική Σκέψη, τευχ. 17 (1984), σελ. 15 επ., 17 επ. και G. Sorman, Τo Ελάχιστo κράτoς, Αθήvα, εκδ. Ρoές, 1987, σελ. 113 επ., 165 επ.
3. Βλ. L. Thurow, Ο επερχόμεvoς oικovoμικός πόλεμoς μεταξύ Iαπωvίας, Ευρώπης και Αμερικής, ΑΘήvα, εκδ. Α. Λιβάvη, 1995, σελ. 302 και Κ. Βεργόπoυλoς, Παγκoσμιoπoίηση: η μεγάλη χίμαιρα, Αθήvα, εκδ. Α.Λιβάvη, 1999, σελ. 41 επ. και N. Chomsky, Νέα τάξη (μυστικά και ψέματα), Αθήvα, εκδ. Α. Λιβάvη, 2000, σελ. 82-83 και Π. Ηφαιστoς, "Περί (vεo)φιλελευθερισμoύ, εφημ. Τα Νέα, 20/9/2000 και Τ. Φωτόπoυλoς, "Η σύγχυση για τηv παγκoσμιoπoίηση", εφημ. Ελευθερoτυπία, 23/9/2000. "Σε τελική αvάλυση, o vεoφιλελευθερισμός είvαι επίσης κρατικισμός, μόvo σε όφελoς oρισμέvωv τάξεωv και κoιvωvικώv oμάδωv" Ο. Martinez, Neoliberalismo en crisis, La Habana, Editorial de Ciencias Sociales, 1999, σελ. 12, 42 επ. Από τηv άλλη, τo άvoιγμα τωv αγoρώv δεv είvαι τέτoιo πoυ παρoυσιάζεται: πχ. "μόvo τo 10%, σε αξία, τωv αγαθώv πoυ καταvαλώvovται στηv Ευρώπη, παράγεται έξω από τηv Ευρωπαϊκή Εvωση" βλ. I. Ramonet, "Τo ευρώ, και oι έμπoρoι", Le Monde Diplomatique, Kυριακάτικη Ελευθερoτυπία, 8/10/2000. Eξάλλoυ, oλέθριες είvαι oι κoιvωvικές επιπτώσεις. "Η παγκoσμιoπoίηση κλείστηκε στo ζoυρλoμαvδύα τoυ vεoφιλελευθερισμoύ και σαv τέτoια τείvει vα παγκoσμιoπoιήσει όχι τηv αvάπτυξη αλλά τη φτώχεια, όχι τo σεβασμό στηv εθvική κυριαρχία τωv κρατώv μας αλλά τηv παραβίασή της, όχι τηv αλληλεγγύη αvάμεσα στoυς λαoύς αλλά τo o σώζωv εαυτώ σωθήτω, μέσα σε έvαv άvισo αvταγωvισμό στηv αγoρά" βλ. Φ. Κάστρo, "Ομιλία στηv εvαρκτήρια συvεδρίαση της Διάσκεψης Κoρυφής τoυ Νότoυ", περ. Ελληvoκoυβαvικά Νέα, τευχ. 60 (2000), σελ. 8.
4. Βλ. Α. Αvδριαvόπoυλoς, Ο θρίαμβoς τoυ δημoκρατικoύ καπιταλισμoύ, Αθήvα, εκδ. Libro, 1988, σελ. 158 επ, 168 επ., 173 επ. και G. Sorman, Η συvτηρητική επαvάσταση στηv Αμερική, Αθήvα, εκδ. Ρoές, 1985, σελ. 193 επ. και Μπ. Χεκ, Λιγότερo κράτoς, Αθήvα, ΕΚΟΜΕ - Ελληvική Ευρωεκδoτική, 1988, σελ. 74 επ.
5. Βλ. Θ.Κ.Παπαχρίστoυ, "Νoμικός vεoφιλελευθερισμός: η βασική πρoβληματική", στov τόμo Θ.Κ.Παπαχρίστoυ (επιμ.), Νεoφιλελευθερισμός - Δίκαιo (μια κριτική πρoσέγγιση), ΑΘήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1991, σελ. 22.
6. Βλ. Θ.Κ.Παπαχρίστoυ, Κoιvωvιoλoγία τoυ δικαίoυ, Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1999, σελ. 34 επ.
7. Από τη μεγάλη σχετική βιβλιoγραφία βλ. εvδεικτικά R.L.Abel (ed.), The Politics of Informal Justice, vol. 1 (The American Experience), New York, Academic Press 1982, σελ. 1 επ., 17 επ., 35 επ. και N. Rouland, Anthropologie juridique, Paris, PUF, 1988, σελ. 452-453 και Μπ. Παλαιoθόδωρoς, "Οι μεταμoρφώσεις τoυ πoιvικoύ συστήματoς", στηv Επιστημovική Επετηρίδα τoυ περ. Αρμεvόπoυλoς, 1990, σελ. 183 και N. Rouland, Aux confins du Droit, Paris, ed. Odile Jacob, 1991, σελ. 103, 104, 106, 109, 111 και Cr. Johnson, "ADR (Alternative Dispute Resolution) aux Etats-Unis", στov τόμo G. Keutgen, P. Lalive d'Epinay, M. Storme κά., Les modes non judiciaires de reglement des conflits, Bruxelles, Bruylant 1995, σελ. 95 επ.
8. Βλ. τηv συvέvτευξη τoυ Ν. Παρασκευόπoυλoυ στηv εφημ. Ριζoσπάστης, 5/3/2001.
9. Βλ. Θ. Παπαρήγας, "Ο vεoφιλελευθερισμός", περ. Κoμμoυvιστική Επιθεώρηση, τευχ. 4/1997, σελ. 126 επ.
10. Βλ. oμιλία τoυ Κ. Σημίτη, Πρακτικά Βoυλής, συv. Δ', 10 Οκτωβρίoυ 1996, σελ. 22-23.
11. Bλ. Κ. Βεργόπoυλoς, "Ελλειμμα Ευρώπης", στo περ. Εμφαση, τευχ. 5 (καλoκαίρι 2000), σελ. 50-51.
12. Βλ. Γ. Σωτηρέλης, Σύvταγμα και Δημoκρατία στηv επoχή της "παγκoσμιoπoίησης", Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 2000, σελ. 334 επ. και Θ. Σακελλαρόπoυλoς, "Ευρωπαϊκό κoιvωvικό κράτoς ή εθvικές κoιvωvικές πoλιτικές; Ο ευρωπαϊκός κoιvωvικός χώρoς μετά τo Μάαστριχτ", στov τόμo Π. Γετίμη-Δ. Γράβαρη (επιμ.), Κoιvωvικό κράτoς και κoιvωvική πoλιτική, ΑΘήvα, εκδ. Θεμέλιo, 1993, σελ. 447 επ. και Ξ. Κovτιάδης, Οψεις αvαδιάρθρωσης τoυ κράτoυς πρόvoιας στηv Ευρώπη, Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1997, σελ. 58 επ., 68 επ., 77 επ.
13. Κ. Τoυμασάτoς, Σύμβαση Σέvγκεv, Αθήvα, εκδ. Σύγχρovη Επoχή, 2000, σελ. 7 επ.
14. Bλ. τηv σχετική αδημoσίευτη εισήγηση τoυ Ν. Νικητόπoυλoυ στηv εκδήλωση της Επιτρoπής εvάvτια στηv Σέvγκεv στov Δικηγoρικό Σύλλoγo της ΑΘήvας στις 20.11.1997.
15. Βλ. V. Aubert, "Alcune funzioni sociali della legislazione", στo περ. Quaderni di Sociologia, 1965, σελ. 313.
16. Βλ. Χ. Παπαχαραλάμπoυς, "Τo σχέδιo τoυ Υπoυργείoυ Δικαιoσύvης για τo Οργαvωμέvo Εγκλημα: "aberratio ictus" με αvυπoλόγιστες "παράπλευρες ζημίες"", περ. Πoιvική Δίκη, 3/2001, σελ. 285 επ. καθώς και τις παρεμβάσεις στov ημερήσιo τύπo τωv Γ. Παvoύση στηv εφημ. Ελευθερoτυπία, 13/3/2001, Γ. Καλφέλη, εφημ. Τα Νέα, 14/3/2001, Η. Αvαγvωστόπoυλoυ, εφημ. Ελευθερoτυπία, 14/3/2001, Γ.-Α. Μαγκάκη, εφημ. Ελευθερoτυπία, 14/3/2001, Σ. Αλεξιάδη, εφημ. Ελευθερoτυπία, 15/3/2001, Γ.-Α. Μαγκάκη, εφημ. Ριζoσπάστης, 18/3/2001, Χ. Παπαχαραλάμπoυς, εφημ. Ελευθερoτυπία, 30/3/2000.
17. Βλ. Ν. Αλιβιζάτoς, "Η επικίvδυvη αvαθεώρηση", εφημ. Τα Νέα, 18/9/2000 και τoυ ίδιoυ, "Τo Σύvταγμα ως άλλoθι, αvαθεώρηση και διαπλoκή", εφημ. Τα Νέα, 25/9/2000.
18. Βλ. Φ. Βασιλόγιαvvης, "Η κρίση τoυ vόμoυ", στov τόμo Θ.Κ.Παπαχρίστoυ (επιμ.), Νεoφιλελευθερισμός - Δίκαιo (μια κριτική πρoσέγγιση), oπ.π., σελ. 45.
19. Βλ. εφημερίδα Ελευθερoτυπία, 13/11/2000. Ούτε oι vεoφιλελεύθερoυ χαρακτήρα υπoδείξεις τoυ ΟΟΣΑ για λιγότερη και απoτελεσματικότερη voμoθεσία κατόρθωσαv vα βγάλoυv τηv κυβέρvηση από τo τέλμα βλ. εφημ. Εξoυσία, 10 και 11/11/1998.
20. Βλ. Γ. Μαvωλεδάκης, "Iστoρική εισαγωγή στo ελληvικό εργατικό πoιvικό δίκαιo", περ. Δίκαιo και Πoλιτική, τευχ. 3, 1982, σελ. 65 επ.
21. Βλ. Δ. Καλτσώvης, "Τo Κoιvoβoύλιo στo πoλιτικό σύστημα", στov τόμo τoυ ΚΜΕ, Πλευρές τoυ voμικoπoλιτικoύ επoικoδoμήματoς στηv Ελλάδα, ΑΘήvα, εκδ. Σϋγχρovη Επoχή, 1997, σελ. 98 επ.
22. Βλ. Δ. Μπελαvτής, Αvτιτρoμoκρατική voμoθεσία και αρχή τoυ κράτoυς δικαίoυ, Αθήvα, εκδ. Π. Σάκκoυλα, σελ. 191 επ., 208 επ.
23. Βλ. Θ.Κ.Παπαχρίστoυ, Κoιvωvιoλoγία τoυ δικαίoυ, ΑΘήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1999, σελ. 104-105.
24. Βλ. Ε. Μπέvτα, Τo κoιvωvικό κράτoς δικαίoυ, ΑΘήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1998, 75 επ.
25. Βλ. Δ. Καλτσώvης, Κράτoς και αvεvέργεια τoυ vόμoυ, Αθήvα-Κoμoτηvή, εκδ. Α. Σάκκoυλα, 1998, σελ. 105 επ.
26. Βλ. Δ. Τραυλός-Τζαvετάτoς, Τo εργατικό δίκαιo σε κρίσιμη καμπή, Αθήvα, εκδ. Οδυσσέας, 1990, σελ. 108.
27. Βλ. πρόχειρα εφημ. Τα Νέα 16/3/2000, Ελευθερoτυπία 10/9/2000 και Τo Βήμα 5/11/2000.
28. Βλ. Γ. Ρoύσης, Αρχαία δημoκρατία, Αθήvα, εκδ. Γκoβόστη, 1999, σελ. 280 επ.
29. Βλ. Ν. Πoυλαvτζάς, Τo κράτoς, η εξoυσία, o σoσιαλισμός, Αθήvα, εκδ. Θεμέλιo, 1984, σελ. 109.
30. Βλ. επιστoλές τoυ Φ. Εvγκελς στoυς Μπλoχ, Σμιτ και Μέριvγκ στo Κ. Μαρξ- Φ. Εvγκελς, Διαλεχτά Εργα, τ. II, σελ. 574-575, 578-580, 584-585, 591.
31. "Λες και η "vεωτερικότητα" ή η "μετα-vεωτερικότητα" της παγκoσμιoπoίησης vα φόρεσε τo oξύμωρό της και vα μας παρoυσιάζεται σαv μια αρχαϊκή vεωτερικότητα" βλ. υπoδιoικητής Μάρκoς, "Ο φιλελεύθερoς φασισμός", Le Monde Diplomatique, Κυριακάτικη Ελευθερoτυπία, 10/9/2000.
32. Βλ. τηv αγόρευση τoυ Λ. Αυδή στηv επί της αρχής συζήτηση τoυ v. 2452/1996, Πρακτικά Βoυλής, συv. ΜΓ', 11 Δεκεμβρίoυ 1996, σελ. 1773.
33. "Οι πoλυεθvικές κυριαρχoύv στov κόσμo: θα δημιoυργήσoυv τις πoλιτικές και τα συστήματα πoυ θα τις εξυπηρετoύv, η πoλιτική δεv θα είvαι παρά έvα εργαλείo μεταξύ άλλωv στηv υπηρεσία της αγoράς. Πίσω από τη βιτρίvα της δημoκρατίας, o vεoφιλελευθερισμός είvαι, πιστεύω, o vέoς oλoκληρωτισμός" βλ. εφημ. Κυριακάτικη Αυγή, 17/12/2000.

Από τον τόμο: Γενικό Τμήμα Δικαίου Παντείου Πανεπιστημίου, Ελευθερίες – Δικαιώματα και ασφάλεια στην ΕΕ, Αθήνα, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, 2010, σελ. 29-41


Tις τελευταίες δεκαετίες έχουν επέλθει σημαντικές αλλαγές στο χαρακτήρα του κράτους και του δικαίου τόσο στη χώρα μας όσο και γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον κόσμο. Στις σύγχρονες κοινωνίες η παρέμβαση της κρατικής εξουσίας στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις μπορεί να διακριθεί με βάση το αντικείμενο σε αντίστοιχες λειτουργίες: στην πολιτική λειτουργία που περιλαμβάνει στον σκληρό πυρήνα της την καταστολή, στην οικονομική λειτουργία, στην κοινωνική λειτουργία, στην ιδεολογική λειτουργία(1).
Εδώ θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μονάχα ένα περίγραμμα της κίνησης της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους που παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά στα κράτη της ΕΕ.


I. Οι αλλαγές στον πυρήνα του κράτους

Αλλαγές παρατηρούνται στον πυρήνα του μηχανισμού καταστολής που διαθέτει κάθε κράτος, στις ένοπλες δυνάμεις. Με νομοθετικές παρεμβάσεις προωθείται η ταχύτατη μετατροπή των στρατών από ένοπλες δυνάμεις κληρωτών (δηλαδή λαϊκής συμμετοχής) και επαγγελματιών αξιωματικών σε δυνάμεις αποκλειστικά επαγγελματικές(2).
Στη χώρα μας, έχουν ψηφιστεί για παράδειγμα αρκετοί νόμοι τα τελευταία χρόνια: άρθρο 16 του ν. 2913/2001 («Ρυθμίσεις θεμάτων Μετοχικών Ταμείων Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλες διατάξεις») που εισήγαγε τους εθελοντές πενταετούς υπηρεσίας, ν. 2936/2001 («Επαγγελματίες οπλίτες και άλλες διατάξεις»), άρθρα 6-11 του ν. 3036/2002 («Τροποποίηση διατάξεων στρατολογικής νομοθεσίας και άλλες διατάξεις»), ν. 3366/2005 που καθιέρωσε το θεσμό των Εφέδρων Υψηλής Ετοιμότητας και, πρόσφατα, το άρθρο 35 του νόμου «Ρυθμίσεις θεμάτων αναπήρων πολέμου, προσωπικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άλλες διατάξεις» που ανέβασε τον αριθμό των επαγγελματιών οπλιτών από 25 σε 40 χιλιάδες. Με τον τρόπο αυτό οι ένοπλες δυνάμεις στεγανοποιούνται απέναντι στις επιδράσεις των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων(3).
Πραγματοποιείται η προετοιμασία των ενόπλων δυνάμεων για να επιτελέσουν μελλοντικά αστυνομικά καθήκοντα. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί ότι η τρέχουσα καταστολή και τήρηση της δημόσιας τάξης ανατίθεται, σε περιόδους κατά τις οποίες οι κοινωνικές συγκρούσεις δεν είναι ιδιαίτερα οξυμένες στις αστυνομικές δυνάμεις. Έτσι, παραδοσιακά, οι ένοπλες δυνάμεις, με τον βαρύτερο οπλισμό τους χρησιμοποιούνται μόνο όταν οι κοινωνικές αντιθέσεις ξεφεύγουν από τα συνήθη όρια και η ένταση απειλεί τη σταθερότητα του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό εξάλλου υπάρχουν τέτοιες προβλέψεις όπως αυτή του άρθρου 48 του Συντάγματος και του ν. 566/1977(4). Παράλληλα, βέβαια, υφίστανται πάντοτε και οι μη θεσμοθετημένοι, παράνομοι, μηχανισμοί καταστολής στους οποίους οι ένοπλες δυνάμεις ή ειδικά τμήματά τους καλούνται να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο σε περιπτώσεις έσχατης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Τέτοια είναι η περίπτωση του σχεδίου “stay behind” που αφορούσε τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ(5).
Το νέο στοιχείο των τελευταίων δεκαετιών είναι ο εντονότερος προσανατολισμός προς την προετοιμασία των ενόπλων δυνάμεων για επιχειρήσεις τήρησης της δημόσιας τάξης, για εσωτερική δηλαδή καταστολή. Η επίταση αυτής της προσπάθειας εδράζεται στην εκτίμηση ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις και συγκρούσεις πρόκειται να ενταθούν(6). Για το λόγο αυτό οι ένοπλες δυνάμεις προετοιμάζονται υλικοτεχνικά, οργανωτικά, ιδεολογικά αλλά και νομικά ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο καθήκον αυτό. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της αλλαγής του αμυντικού δόγματος το οποίο, αναφερόμενο πλέον σε ασύμμετρες απειλές, περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού(7).
Προσαρμόζεται η συγκρότηση, η λειτουργία, η δομή και η εκπαίδευση των ενόπλων δυνάμεων με βάση τις νέες ανάγκες για εσωτερική και εξωτερική καταστολή. Για το σκοπό αυτό τα τελευταία χρόνια κυρώθηκαν με νόμο και στη χώρα μας δεκάδες συμβάσεις που επιτρέπουν τις διεθνείς στρατιωτικές αποστολές όπως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Αλβανία, στο Κόσοβο κλπ.
Στο ίδιο πνεύμα βρίσκονται εξάλλου τα άρθρα της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης που υιοθετούν το δόγμα του προληπτικού πολέμου. Το άρθρο 28 παρ. 1 ορίζει ότι «Οι αποστολές του άρθρου 27, παράγραφος 1, κατά τις οποίες η Ένωση μπορεί να κάνει χρήση στρατιωτικών και μη στρατιωτικών μέσων, περιλαμβάνουν τις κοινές δράσεις αφοπλισμού, τις ανθρωπιστικές αποστολές και αποστολές διάσωσης, τις αποστολές με στόχο την παροχή συμβουλών και αρωγής επί στρατιωτικών θεμάτων, τις αποστολές πρόληψης των συγκρούσεων και διατήρησης της ειρήνης, (υπογρ. δική μας) τις αποστολές μαχίμων δυνάμεων που αναλαμβάνονται για τη διαχείριση των κρίσεων, στις οποίες περιλαμβάνονται οι αποστολές αποκατάστασης της ειρήνης και οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης μετά το πέρας των συγκρούσεων. Όλες οι αποστολές αυτές μπορούν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, μεταξύ άλλων με τη στήριξη τρίτων χωρών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο έδαφός τους»(υπογρ. δική μας)(8).

Παράλληλα, προβλέπεται στο άρθρο 188 ΙΗ παρ. 1 στοιχ. α’ (η λεγόμενη «ρήτρα αλληλεγγύης») η δυνατότητα στρατιωτικής επέμβασης στο εσωτερικό των κρατών μελών για «την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής στο έδαφος των κρατών μελών», «την προστασία των δημοκρατιών θεσμών και του άμαχου πληθυσμού από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση, την παροχή συνδρομής σε κράτος μέλος στο έδαφός του, μετά από αίτηση των πολιτικών του αρχών, σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης» (υπογρ. δική μας). Το γεγονός ότι η διατύπωση αναφέρεται σε πρόληψη απειλής και σε ενδεχόμενη επίθεση είναι εύγλωττη για το εύρος των δυνατοτήτων δράσης που παρέχεται(9).


ΙΙ. Ο σκληρός πυρήνας του κράτους – το παράδειγμα του νόμου περί ΕΥΠ

Διευρύνεται η δυνατότητα δράσης του σκληρού πυρήνα του πυρήνα του κράτους, δηλαδή οι μυστικές υπηρεσίες. Παρά το γεγονός ότι, όπως έχει αποδείξει επανειλημμένα η πραγματικότητα, τέτοιες δραστηριότητες κινούνται στα όρια της νομιμότητας, διευρύνεται και νομικά το πεδίο δράσης του σκληρού πυρήνα. Στον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο για την «Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών», η αποστολή της υπηρεσίας διευρύνεται σημαντικά σε σύγκριση με το ν. 1645/1986.
Στη θέση τής ήδη εξαιρετικά αόριστης έννοιας της «εθνικής ασφάλειας» την οποία υπηρετεί με τη συλλογή πληροφοριών η Υπηρεσία, τίθεται τώρα η προστασία και «προώθηση των πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και εν γένει εθνικών στρατηγικών συμφερόντων της Χώρας» (εδ. α του άρθρου 2 παρ. 1), την «πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων που συνιστούν απειλή» ακόμη και κατά «του εθνικού πλούτου της Χώρας» (εδ. β), την «πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων τρομοκρατικών οργανώσεων καθώς και άλλων ομάδων οργανωμένου εγκλήματος» (εδ. γ). Η εισηγητική έκθεση του νόμου αναφέρεται ρητά στην «αντιμετώπιση του κινδύνου των ασύμμετρων απειλών» και στην «απειλή του οργανωμένου εγκλήματος». Αυτές είναι οι σύγχρονες απαιτήσεις προς τις οποίες ο νόμος προσαρμόζει την αποστολή και τις δράσεις της ΕΥΠ. Το άρθρο 2 του ν. 1645/1986 οριοθετούσε την αρμοδιότητα της ΕΥΠ σε σχέση με την εθνική ασφάλεια, την αντιμετώπιση της κατασκοπευτικής δραστηριότητας ξένων υπηρεσιών και οποιαδήποτε άλλη συναφή δραστηριότητα ανέθετε ο πρωθυπουργός ή το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Εντύπωση προκαλεί το άρθρο 6 του νέου νόμου που ορίζει στην παρ. 1 ότι όχι μόνο οι δημόσιες υπηρεσίες αλλά και τα ελεγχόμενα ή εποπτευόμενα από το Δημόσιο νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, τα νομικά πρόσωπα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, η τοπική αυτοδιοίκηση α’ και β’ βαθμού και οι σχετικές επιχειρήσεις της υποχρεούνται να παρέχουν στην ΕΥΠ κάθε πληροφορία, στοιχείο ή συνδρομή.


IIΙ. Η ενδυνάμωση των μηχανισμών τρέχουσας καταστολής

Γιγαντώνονται γενικότερα οι μηχανισμοί τρέχουσας καταστολής, δηλαδή εκείνοι που χρησιμοποιούνται συχνότερα, για την αντιμετώπιση ήσσονος σημασίας κρίσεων, όπως είναι η αστυνομία σε αντίθεση με το στρατό. Αυτό διαφαίνεται τόσο από τη δημιουργία τα τελευταία χρόνια νέων εξειδικευμένων σωμάτων ασφαλείας όπως είναι στη χώρα μας οι «ειδικοί φρουροί», οι «συνοριοφύλακες», η «αγροφυλακή» (ν. 3585/2007 «Προστασία του περιβάλλοντος, αγροτική ασφάλεια και άλλες διατάξεις»). Σε αυτή την κατηγορία μπορεί να προστεθούν η δημοτική αστυνομία ακόμη και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών ασφαλείας(10). Σταδιακά αυξάνεται και ο συνολικός αριθμός των υπηρετούντων στα σχετικά αστυνομικά σώματα(11).
Αναπτύσσονται νέες τεχνικές όπως αυτή της «μηδενικής ανοχής», ή νέοι θεσμοί όπως αυτός του αστυνομικού της γειτονιάς και της εθελοντικής αστυνόμευσης. Ο διακηρυγμένος στόχος όλων αυτών είναι η καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Στην πραγματικότητα τα αποτελέσματα είναι κατά κανόνα πενιχρά και περιορίζονται μόνο στην πάταξη κάποιων μόνο μορφών της ελαφράς εγκληματικότητας(12). Αντίθετα, παραμένει άθικτη η σοβαρή εγκληματικότητα αφού δεν θίγονται οι οικονομικές και κοινωνικές δομές και αιτίες της. Σοβαρές είναι οι επιπτώσεις όμως αυτών των θεσμών και πρακτικών καθώς δημιουργούν ένα γενικότερο κλίμα de facto περιορισμού των ελευθεριών.

Παράλληλα, παρατηρείται ενίσχυση των υλικών μέσων που διαθέτουν τα αστυνομικά σώματα. Τέτοιο πρόσφατο παράδειγμα από την ελληνική πραγματικότητα είναι το προεδρικό διάταγμα που προβλέπει τον εξοπλισμό της ΕΛ.ΑΣ. με κινητά φράγματα, χρωμοσφαιρίδια και πλαστικές σφαίρες. Δεν λείπουν γενικότερα οι εξειδικευμένοι εξοπλισμοί όπως φανερώνει η διάδοση στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης των κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης που τοποθετούνται σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.


Α. Η ενίσχυση των νόμιμων δυνατοτήτων των κατασταλτικών μηχανισμών

Το πλέον σημαντικό είναι ότι ενισχύονται οι δυνατότητες νόμιμης δράσης των κατασταλτικών μηχανισμών. Ενδεικτικά: η γενίκευση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης υπόπτου (ν. 2928/2001), η παρακολούθηση και καταγραφή συναθροίσεων μέσω του συστήματος C4I και της αποδυνάμωσης των όποιων ελεγκτικών μηχανισμών όπως έγινε το άρθρο όγδοο του ν. 3625/2007, η γενίκευση της αστυνομικής διείσδυσης, η διεύρυνση του πεδίου δράσης της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας βάσει του π.δ. 107/2007. Γενικότερα, εμφανίζεται και εδραιώνεται σταδιακά στην Ευρωπαϊκή Ένωση το φαινόμενο της ενίσχυσης των εξουσιών της αστυνομίας ακόμη και σε βάρος της δικαστικής – εισαγγελικής δικαιοδοσίας(13).
Στην κατηγορία αυτή πρέπει να προστεθεί η εντατικοποίηση της χρήσης των αστυνομικών δυνατοτήτων με δράσεις οι οποίες κινούνται στα όρια της νομιμότητας και του Συντάγματος. Τέτοιο παράδειγμα είναι η αστυνομική παρουσία στις δημόσιες συναθροίσεις. Η δυσανάλογη ποσότητα και η εγγύτητά της προς τους διαδηλωτές, ο εξοπλισμός της και η εμφανής ετοιμότητα χρήσης της λειτουργούν, κατά τρόπο αντισυνταγματικό, αποτρεπτικά ως προς την άσκηση του δικαιώματος στη συνάθροιση(14). Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα είναι η υπερβολική και αλόγιστη χρήση βίας και χημικών ουσιών για την καταστολή διαδηλώσεων, η οποία δεν αποτελεί ελληνικό μόνο φαινόμενο(15). Αντίστοιχα, η νομοθεσία για την οπλοχρησία των αστυνομικών (ιδίως το άρθρο 3 του ν. 3169/2003) παρέχει ευχέρειες για καταχρηστική άσκηση των σχετικών δυνατοτήτων(16).
Σε άλλες περιπτώσεις, η αστυνομική καταστολή βασίζεται στην ενεργοποίηση δρακόντειων νόμων οι οποίοι ψηφίστηκαν σε άλλες κοινωνικές συνθήκες. Τέτοια είναι η περίπτωση της ενεργοποίησης τον Νοέμβριο του 2005 στη Γαλλία του νόμου της 3ης Απριλίου 1955, ο οποίος όμως είχε ψηφιστεί για να αντιμετωπιστεί με τη λογική της «σιδηράς πυγμής» η κατάσταση που είχε προκύψει λόγω του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Αλγερινών(17).
Στο πλαίσιο της ενεργοποίησης των αμφισβητούμενης, τουλάχιστον, συνταγματικότητας διατάξεων εντάσσεται η προσπάθεια ενεργοποίησης ανενεργών διατάξεων του ν.δ.791/1971 μέσω της εγκυκλίου της 29ης Δεκεμβρίου 2006 του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.
Οι αυξημένες αυτές νόμιμες δυνατότητες συμπληρώνονται από την εκτεταμένη, σε σχέση με το παρελθόν, χρήση παράνομων πρακτικών από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής του κράτους. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών στη χώρα μας αλλά και οι μυστικές πτήσεις της CIA στις οποίες ενεπλάκησαν παράνομα πολλά κράτη μέλη της ΕΕ(18).
Συναφής είναι η αύξηση των κρουσμάτων βίας και βασανιστηρίων σε βάρος κρατουμένων από τις αστυνομικές δυνάμεις(19). Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό αλλά παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη και ευρύτερα. Για τη χώρα μας τα επίσημα στοιχεία του Συνήγορου του Πολίτη είναι αποκαλυπτικά(20).


Β. Μεταβολές των χαρακτηριστικών του ποινικού δικαίου

Η κατασταλτική λειτουργία του κράτους περνά, κατά κύριο λόγο, μέσα από νομικές ρυθμίσεις και, κυρίως, μέσα από το ποινικό δίκαιο. Το τελευταίο επιτελεί δύο βασικές λειτουργίες: εξασφαλίζει την αναπαραγωγή των γενικών όρων αναπαραγωγής της κοινωνίας από τη μια πλευρά, και, από την άλλη, τα θεμελιώδη συστατικά του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος.
Τα χαρακτηριστικά του ποινικού δικαίου δεν παραμένουν, όπως γνωρίζουμε, αναλλοίωτα. Μεταβάλλονται ανάλογα με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες(21). Τα τελευταία χρόνια σημειώνεται μια τάση απώλειας ορισμένων χαρακτηριστικών που λειτουργούσαν ως ένας σχετικός φραγμός της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους και τα οποία αποτέλεσαν προϊόν του συσχετισμού των δυνάμεων που προέκυψε μετά την αντιφασιστική νίκη των λαών του 1945(22).
Παρατηρείται σχετικά: κάμψη του τεκμηρίου αθωότητας, αοριστία των ποινικών νόμων, παραβίαση της αρχής της αναλογίας, παραβίαση της αρχής της νομιμότητας, παραβίαση της αρχής της αντικειμενικής ποινικής ευθύνης, η ποινικοποίηση της σκέψης και των ιδεών(23).
Συχνά είναι επίσης τα φαινόμενα ανενέργειας διατάξεων εγγυητικού χαρακτήρα για τον κατηγορούμενο ή τον κρατούμενο όπως, για παράδειγμα, τα άρθρα 137Αεπ. ΠΚ. Πληθαίνουν οι περιπτώσεις ψήφισης ποινικών διατάξεων που βρίσκονται σε αντίθεση με το Σύνταγμα όπως είναι διατάξεις των πρόσφατων ν. 2928/2001 και ν. 3251/2004(24).


ΙV. Διεθνής αστυνομική και στρατιωτική συνεργασία

Παράλληλα, εντείνεται η διεθνής στρατιωτική και αστυνομική συνεργασία των κρατών σε επιχειρησιακό επίπεδο, σε επίπεδο πληροφοριών κλπ. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρατηρείται η τάση της ολοένα στενότερης συνεργασίας των κατασταλτικών μηχανισμών των κρατών μελών(25). Η τάση αυτή αντανακλάται στη διαδικασία οικοδόμησης του «Χώρου Ασφάλειας, Ελευθερίας και Δικαιοσύνης». Πλευρές της αποτελούν ο ευρωστρατός, η Europol, η Eurojust, ο Frontex και η διαδικασία βαθμιαίας ενίσχυσης των αρμοδιοτήτων και εξουσιών τους.
Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της διαδικασίας αυτής είναι η από κοινού παραχώρηση από τα κράτη μέλη κάποιων κατασταλτικών λειτουργιών με στόχο τον καλύτερο συντονισμό και την επίτευξη βέβαια της μέγιστης αποτελεσματικότητας. Παράλληλα όμως σημειώνεται, εκ μέρους των ισχυρότερων κρατών, η τάση διαφύλαξης της κρατικής κυριαρχίας σε ζητήματα που θεωρούν ότι έχουν αποφασιστική σημασία(26). Αυτό είναι εμφανές τόσο στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών όσο και στη μη εφαρμογή άλλων αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν αυτές μπορούν να θίξουν την κυριαρχία των ισχυρών κρατών. Τούτο, για παράδειγμα, συνέβη με την άρνηση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου να θεωρήσει σύμφωνη με το Σύνταγμα της χώρας την έκδοση Γερμανών πολιτών με βάση το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και παράδοσης(27).
Διευρύνεται επίσης η συνεργασία και ο συντονισμός των κατασταλτικών μηχανισμών των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτα κράτη. Η τάση αυτή είναι περισσότερο εμφανής σε σχέση με τις ΗΠΑ όπως αυτό φαίνεται και από την πληθώρα αντιτρομοκρατικών συμφωνιών ΕΕ – ΗΠΑ(28). Αυτός ο συντονισμός αλλού έχει μεγαλύτερο και αλλού μικρότερο βάθος, ενώ η εφαρμογή στην πράξη των διαφόρων συμφωνιών εξαρτάται από γεωπολιτικούς παράγοντες και το συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στα μέρη.
Εκτός αυτών όμως, κάθε κράτος χωριστά προχωρεί σε συντονισμό των κατασταλτικών μηχανισμών με τρίτα κράτη. Τέτοια ενδεικτικά παραδείγματα είναι ο ν. 2926/2001 (αστυνομική και αντιτρομοκρατική συνεργασία Ελλάδας - Τουρκίας), ο ν. 2383/1996 (αστυνομική συνεργασία Ελλάδας με Ισραήλ), το «Σύμφωνο για την Πολυεθνική Ερμηνευτική Δύναμη Νοτιοανατολικής Ευρώπης», η «Συμφωνία περί συνεργασίας για την πρόληψη και καταπολέμηση του διασυνοριακού εγκλήματος και του προσαρτημένου σε αυτήν Καταστατικού Χάρτη οργάνωσης και λειτουργίας του Περιφερειακού Κέντρου της Πρωτοβουλίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Κέντρο S.E.C.I.) για την καταπολέμηση του διασυνοριακού εγκλήματος».
Πιο πρόσφατα κυρώθηκε με νόμο η Συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του Πακιστάν για συνεργασία στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η τελευταία προβλέπει συνεργασία και αμοιβαία βοήθεια της χώρας μας με το δικτατορικό καθεστώς του Πακιστάν στους τομείς της καταπολέμησης της «διεθνούς τρομοκρατίας» (άρθρο 2 στ. α), στη «βελτίωση μεθόδων και μέσων τήρησης και αποκατάστασης της δημόσιας τάξης» (άρθρο 2 στ. ιγ.). Τα μέρη θα ανταλλάσσουν πληροφορίες και εμπειρίες σε θέματα που αφορούν την τήρηση της δημόσιας τάξης, την πρόληψη και καταστολή των πράξεων τρομοκρατίας (άρθρο 3 στ. ε).
Τελικά, ενισχύεται η πολύμορφη, πολύπλευρη και πολυεπίπεδη συνεργασία των κατασταλτικών μηχανισμών των διαφόρων κρατών. Η ενδυνάμωση αυτής της συνεργασίας δεν αναιρεί τον ανισότιμο χαρακτήρα των σχέσεων των κρατών, ανάλογα με την ισχύ (οικονομική, στρατιωτική, πολιτική) κάθε κράτους και τη θέση του στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Δεν αναιρεί επίσης τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποδυναμώνεται γενικά η κατασταλτική λειτουργία του κράτους σε όφελος υπερκρατικών αντίστοιχων μηχανισμών, αφού οι τελευταίοι αντλούν τόσο την ισχύ όσο και τη νομιμοποίησή τους από τα κράτη. Ο ευρωστρατός δεν θα υπήρχε αν δεν συνέβαλαν στη δημιουργία του οι ένοπλες δυνάμεις των διαφόρων κρατών(29).
Τα παραπάνω ισχύουν και για το εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η διαφαινόμενη, με βάση τη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη, κατάργηση της ομοφωνίας για τα ζητήματα του «Χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης» εκφράζει όχι μόνο την ενίσχυση της συνεργασίας των κατασταλτικών μηχανισμών των κρατών μελών, αλλά και την ενίσχυση της θέσης των ισχυρότερων κρατών(30).


V. Το ιδεολογικό σχήμα αιτιολόγησης των μεταβολών

Η ιδεολογική μορφή με την οποία δικαιολογείται το όλο εγχείρημα είναι αυτή της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της διατήρησης της ασφάλειας. Μπορούμε να παρατηρήσουμε την ακόλουθη μετατόπιση. Αρχικά, οι αλλαγές στο ποινικό δίκαιο και η σκλήρυνση της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους ξεκίνησαν με την επίκληση της εξασφάλισης των γενικών όρων αναπαραγωγής του κοινωνικού σχηματισμού ο οποίος απειλείτο από εγκλήματα που θεωρήθηκαν, ή και πράγματι ήταν, σημαντικά.
Αυτό συνέβη τη δεκαετία του 1970, όταν ο διεθνής και εσωτερικός συσχετισμός των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων δεν επέτρεπε, τουλάχιστον στα κράτη της δυτικής Ευρώπης, να προσφύγουν σε έκτακτη νομοθεσία όπως ήταν η αντικομμουνιστική νομοθεσία της δεκαετίας του 1950 στη χώρα μας(31).
Έτσι, χρησιμοποιήθηκε κατ’ αρχήν η απειλή των ναρκωτικών. Στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ποινικό δίκαιο προωθήθηκαν μέσω της επίκλησης του κινδύνου του οργανωμένου εγκλήματος. Το οργανωμένο έγκλημα έλαβε όντως μεγαλύτερες από το σύνηθες διαστάσεις. Αυτό όμως συνέβη εξαιτίας των μεταβολών της οικονομικής λειτουργίας του κράτους, το οποίο, ακολουθώντας νεοφιλελεύθερες μορφές διαχείρισης, περιόρισε δραστικά τα λεγόμενα οικονομικά σύνορα.
Ωστόσο, ο πραγματικός κίνδυνος, με βάση τα επίσημα στοιχεία, δεν είναι τόσο σημαντικός όσο τουλάχιστον διατείνονται οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους και οι ιδιωτικοί ιδεολογικοί μηχανισμοί που σχετίζονται με την κυρίαρχη τάξη(32).
Ακολούθως, η εντατικοποίηση των αλλαγών έγινε με αιτιολογία την καταπολέμηση της τρομοκρατίας(33). Εδώ σημειώνεται μια μετάβαση. Ενώ μέχρι πρότινος η αιτιολόγηση των μεταβολών γινόταν με βάση κινδύνους που σχετίζονταν με την ασφάλεια των γενικών όρων αναπαραγωγής της κοινωνίας, η τρομοκρατία μετατόπισε το πεδίο στην ασφάλεια του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος(34).
Πρόσφατα, σημειώθηκε μια ακόμη σημαντική μετατόπιση, πρώτα σε πολιτικό επίπεδο και στη συνέχεια σε νομικό. Ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, στη συνέχεια στην ΕΕ, γίνεται επίκληση της ανάγκης καταπολέμησης των αιτιών που οδηγούν στην τρομοκρατία, συγκεκριμένα του «ριζοσπαστισμού» και «των ακραίων πεποιθήσεων»(35).
Καρπός αυτής της πολιτικής ανάλυσης είναι ο «Νόμος για την πρόληψη του βίαιου ριζοσπαστισμού και της εγχώριας τρομοκρατίας» που ψηφίστηκε στις ΗΠΑ το 2007 αλλά και η απόφαση – πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του 2007 «σχετικά με την τροποποίηση της απόφασης – πλαισίου 2002/475/ΔΕΥ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» που εισάγει την έννοια της «δημόσιας πρόκλησης για τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος»(36).
Έτσι, το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα που καθοδήγησε τις αλλαγές στο κράτος και στο δίκαιο εξελίχθηκε ως εξής: οργανωμένο έγκλημα - τρομοκρατία – ριζοσπαστισμός – ακραίες πεποιθήσεις, σηματοδοτώντας με τον τρόπο αυτό τη σκλήρυνση της κατασταλτικής λειτουργίας του κράτους, εσωτερικής και εξωτερικής: Από την επίκληση της ασφάλειας των γενικών όρων αναπαραγωγής στην ασφάλεια του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος.
Συμπερασματικά, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η κατασταλτική λειτουργία του κράτους δεν παραμένει αναλλοίωτη. Αντίθετα, μεταβάλλεται, κινείται, αλλάζει, μαζί με αυτή και το δίκαιο και, ειδικά, το ποινικό. Παρά το γεγονός ότι τα θεμελιώδη κοινωνικά χαρακτηριστικά παραμένουν ίδια, οι λειτουργίες του κράτους μεταβάλλονται ανάλογα με τις φάσεις ανάπτυξης του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος.
Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970 και πολύ εντονότερα από τη δεκαετία του 1990, παρατηρείται η αλλαγή της μορφής της οικονομικής και κοινωνικής λειτουργίας. H αλλαγή αυτή είναι παράλληλη και αλληλοτροφοδοτούμενη με την αλλαγή της μορφής της οικονομικής λειτουργίας του κράτους και τη σταδιακή στροφή από την κεϋνσιανή διαχείριση στη νεοφιλελεύθερη. Συμβαδίζει με τη ραγδαία συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και την όξυνση της διαπάλης για την κυριαρχία στις διεθνείς αγορές. Η μεταβολή αυτή ακολουθεί και εκφράζει, παράλληλα, τις διακυμάνσεις του συσχετισμού των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων τον οποίο με αυτό τον τρόπο καταγράφει αλλά και συνδιαμορφώνει.

Υποσημειώσεις

1 Βλ. Ν. Κοτζιάς, Κράτος και πολιτική (η διαλεκτική του κράτους), Νέα Σύνορα-Α. Λιβάνης, σελ. 222 επ.
2 Βλ. J.-S. Mongrenier, “L’ armée britannique, projection de puissance et géopolitique euratlantique”, Hérodote, 116/2005, www.univ-paris8.fr/geopo/herodote_site
3 Βλ. E.-J. Duval, Aspects de la professionalisation des armées, περ. Défense Nationale, Mars 1998, σελ. 95 επ.
4 Βλ. την ενδιαφέρουσα όσο και αποκαλυπτική συζήτηση στη Βουλή, Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, Συνεδρίαση 14 Μαρτίου 1977, σελ. 3901-3919 και Συνεδρίαση 16 Μαρτίου 1977, σελ. 3975-4012.
5 Βλ. Κ. Γρίβας, Αντι-φάκελος 17Ν, Κάκτος, 2003, σελ. 21 επ., 26 επ. και R.L.Bardají – D. Keohane, Θα πρέπει η εσωτερική ασφάλεια να είναι μια θεμελιώδης αποστολή του ΝΑΤΟ; Δελτίο ΝΑΤΟ, καλοκαίρι 2006, www.nato.int/docu/review/2006.
6 Βλ. H. Kissinger, ΗΠΑ: αυτοκρατορία ή ηγετική δύναμη; Α. Λιβάνης, 2002, σελ. 71, 121 επ. και J. Nye, Το παράδοξο της αμερικανικής δύναμης, Παπαζήσης, 2003, σελ. 128 ο οποίος προβλέπει μαζικές ταραχές στις πόλεις και ο Z. Brzezinski, Η επιλογή (παγκόσμια κυριαρχία ή παγκόσμια ηγεσία), Α. Λιβάνης, 2005, σελ. 89-90, 322-323, 338 που συμπεραίνει ότι «Σήμερα οι λαοί έχουν αφυπνιστεί πολιτικά όσον αφορά την ανθρώπινη ανισότητα. Μέχρι σχετικά πρόσφατα, η μεγάλη πλειοψηφία του ανθρωπίνου γένους αποδεχόταν μοιρολατρικά την κοινωνική αδικία» και ότι «Οι υπάρχουσες παγκόσμιες ανισότητες … θ’ αποκτήσουν μια απόλυτα ορατή διάσταση. Και παρόμοια εξέλιξη, μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση τόσο το ρόλο της Αμερικής ως ηγετικής δημοκρατίας στον κόσμο, όσο και το νόημα της ίδιας της δημοκρατίας». Ο Z. Brzezinski θεωρεί ακόμη ότι «η κύρια απειλή που αντιμετωπίζει τόσο η Αμερική όσο και ολόκληρος ο κόσμος είναι οι ολοένα και πιο βίαιες πολιτικές ταραχές που μπορούν να καταλήξουν σε παγκόσμια αναρχία».
7 Βλ. Γ. Πάσχος, Η επιστροφή των λύκων (πολιτικές του τρόμου στον 21ο αιώνα), Σαββάλας, 2005, σελ. 117, 119, 120, σύμφωνα με τον οποίο «με τα νέα, ασύμμετρα, ανορθόδοξα και αντιφατικά χαρακτηριστικά τους, οι ένοπλες συγκρούσεις υπονομεύουν –όπως προαναφέραμε- την οροθέτηση ανάμεσα στον πόλεμο, στην τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα».
8 Βλ. Ol. Corten, Le retour des guerres préventives : le droit international menacé, Bruxelles, Labor, 2003, σελ. 29 επ., 47 επ. και Κ. Χατζηκωνσταντίνου, ο προληπτικός πόλεμος ή η παραχάραξη της λογικής, Παπαζήσης, 2005, σελ. 17 επ., 25 επ. και Z. Brezinski, Η επιλογή (παγκόσμια κυριαρχία ή παγκόσμια ηγεσία), ό.π., σελ.79 επ.
9 Βλ. Γ. Κατρούγκαλος, Η 11η Σεπτεμβρίου: δίκαιο και ιδεολογία, στον τόμο Α. Μανιτάκης – Α. Τάκης (επιμ.), Τρομοκρατία και δικαιώματα, Σαββάλας, 2003, 213 επ.
10 Βλ. Ζ. Παπαϊωάννου, Περιεχόμενο και όρια της αστυνομικής εξουσίας, Σάκκουλα, σελ. 38 επ.
11 Για τη σχέση ανάμεσα στην αριθμητική αύξηση των σωμάτων ασφαλείας και των κοινωνικών εντάσεων βλ. J.-L. Loubet del Bayle, La police: approche socio-politique, Montchrestien, 1992, σελ. 53 και E. Hobsbawm, Παγκοσμιοποίηση, δημοκρατία και τρομοκρατία, Αθήνα, Θεμέλιο, 2008, σελ. 167, 170.
12 Βλ. Ph. Mary, Insécurité et pénalisation du social, Bruxelles, éd. Labor, σελ. 47 επ. και Ε. Στεργιούλης, Κοινωνιολογία της αστυνομίας, Παπαζήσης, 2008, σελ. 38 επ.
13 Βλ. Ε. Φυτράκης, Η Ευρώπη των συνόρων και της καταστολής: περισσότερη ασφάλεια αλλά λιγότερη δικαιοσύνη, στον τόμο Στ. Περράκης (επιμ.), Ο Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (πρακτικά ημερίδας), Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2007, σελ. 255 επ., 262 και Ν. Παρασκευόπουλος, Ο εισαγγελέας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εφημ. Ελευθεροτυπία, 19 Μαρτίου 2008, σελ. 9.
14 Βλ. Α. Δημητρόπουλος, Ζητήματα Συνταγματικού δικαίου, Αθήνα, 1997, σελ. 641 και Κ. Χρυσόγονος, Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2002, σελ. 454 ενώ ο Π. Δαγτόγλου αναφέρεται μόνο στο ότι η αστυνομική παρουσία περιορίζεται σε εύλογο εκ των περιστάσεων αριθμό» βλ. Π. Δαγτόγλου, Συνταγματικό δίκαιο – Ατομικά δικαιώματα, τ. Β, Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1991, σελ. 748.
15 Εδώ πρέπει να επισημανθεί το παράδοξο του άρθρου 1 παρ. 12 του ν. 2991/2002 ο οποίος κύρωσε την «Εφαρμογή της Σύμβασης για την απαγόρευση ανάπτυξης, παραγωγής, αποθήκευσης και χρήσης χημικών όπλων και την καταστροφή τους». Σύμφωνα με την παράγραφο αυτή, «σκοποί που δεν απαγορεύονται από τη Σύμβαση είναι: …δ. Σκοποί διατήρησης της δημόσιας τάξης, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η καταστολή στάσης στο εσωτερικό του Κράτους». Γενικότερα για την τάση περιορισμού του δικαιώματος του συνέρχεσθαι βλ. Δ. Καλτσώνης, Πολιτικοί και κοινωνικοί περιορισμοί του δικαιώματος του συνέρχεσθαι, περ. Ουτοπία, τευχ. 75. Μαϊος-Ιούνιος 2007, σελ. 53 επ.
16 Βλ. Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Έκθεση 2002, Κρίσεις για το σχέδιο νόμου για την «οπλοφορία, τη χρήση όπλων από αστυνομικούς και την εκπαίδευσή του σ’ αυτά», σελ. 225 επ.
17 Βλ. Ε. Μαριάς, Ευρωπαϊκή ιθαγένεια και Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, στον τόμο Στ. Περράκης (επιμ.), Ο Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (πρακτικά ημερίδας), Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2007, σελ. 143 επ., 209 επ.
18 βλ. σχετικό Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2007 σχετικά με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
19 Βλ. Ε. Συμεωνίδου-Καστανίδου, Αστυνομική βία και ανθρώπινα δικαιώματα, περ. Νομικά χρονικά, Σεπτ-Οκτ 2003 και Ν. Παρασκευόπουλος, Οι πλειοψηφίες στο στόχαστρο: τρομοκρατία και κράτος δικαίου, Αθήνα, Πατάκης, 2003, ιδίως σελ. 119 επ., 123 επ., 172 επ., 176 επ.
20 Βλ. τις σχετικές εκθέσεις στο www.synhgoros.gr.
21 Βλ. Δ. Μπελαντής, Αναζητώντας τον «εσωτερικό εχθρό» (διαστάσεις της αντιτρομοκρατικής πολιτικής), Προσκήνιο – Αγγ. Σιδεράτος, 2004, ιδίως σελ. 163-171.
22 Βλ. Ι. Μανωλεδάκης, Παγκόσμια εξουσία και νομικός πολιτισμός, Σάκκουλα, 2005, σελ. 4, 71 επ.
23 Βλ. Ι. Μανωλεδάκης, «Παγκοσμιοποίηση» και ποινικό δίκαιο, στον τόμο του 2ου Συνεδρίου Ελληνικών Νομικών Σχολών, Το δίκαιο μπροστά στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης, Σάκκουλα, 2002, σελ. 279 επ., 283-286.
24 Βλ. ενδεικτικά μεταξύ πολλών άλλων Γ.-Α. Μαγκάκης, Σκέψεις για την διαστολή της τρομοκρατίας από το πολιτικό έγκλημα, περ. Νομικό Βήμα, Νοέμβριος 2002, σελ. 1813-1818 και Ι. Μανωλεδάκης, Ασφάλεια κράτους ή ελευθερία;, στον τόμο Α. Μανιτάκης – Α. Τάκης (επιμ.), Τρομοκρατία και δικαιώματα, Σαββάλας, 2003, σελ. 23 επ. και Ν. Παρασκευόπουλος, Ασφάλεια του κράτους και ανασφάλεια δικαίου, στο ίδιο, σελ. 42 επ. και Δ. Μπελαντής, Η τρομοκρατία ως πολιτικό έγκλημα, περ. Νομικό Βήμα, 2003, σελ. 965-974 και Μ. Καϊάφα-Γκμπάντι, «Το σχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και οι προκλήσεις για το ποινικό δίκαιο στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα», περ. Ποινική Δικαιοσύνη, τευχ. 5/2004, σελ. 567-581 και Ε. Συμεωνίδου-Καστανίδου, Οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατία, Σάκκουλα, 2005, ιδίως σελ. 36 επ., 116 επ., 152 επ. και G. Jakobs, Το ποινικό δίκαιο του πολίτη και το ποινικό δίκαιο του εχθρού, περ. Ποινική Δικαιοσύνη 7/2005, σελ. 868-877 και Ι. Μανωλεδάκης, Η απονομή δικαιοσύνης σε περίοδο κρίσης, Σάκκουλα, 2006, σελ. 23 επ. και Στ. Παύλου, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΕΣΔΑ, περ. Ποινικά Χρονικά, ΝΗ/2008, σελ. 97-111.
25 Βλ. J. Cimbalo, Saving NATO from Europe, περ. Foreign Affairs, Nov-Dec 2004, σελ. 111-120 και K. Nicolaidis, “We the Peoples of Europe…”, περ. Foreign Affairs, Nov-Dec 2004, σ. 97-110.
26 Βλ. Γ. Παπαδημητρίου, Η συνταγματοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Παπαζήσης 2002, σελ. 27 επ. και Α. Μανιτάκης, το «Σύνταγμα» της Ευρώπης αντιμέτωπο με την εθνική και λαϊκή κυριαρχία, Παπαζήσης, 2002, σελ. 31 επ., 34 επ. και Π.Κ. Ιωακειμίδης, Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και ευρωπαϊκή ενοποίηση, Θεμέλιο, 2005, σελ. 97 επ. και Α. Μανιτάκης, Τι είναι κράτος, Σαββάλας, 2007, σελ. 60 επ. και Π.Κ. Ιωακειμίδης, Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, Θεμέλιο, 2008, σελ. 101 επ.
27 Βλ. Ε. Φυτράκης, Η Ευρώπη των συνόρων και της καταστολής: περισσότερη ασφάλεια αλλά λιγότερη δικαιοσύνη, στον τόμο Στ. Περράκης (επιμ.), Ο Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (πρακτικά ημερίδας), ό.π., σελ. 267 επ.
28 Βλ. Μ. Καϊάφα-Γκμπάντι, Το ποινικό δίκαιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Σάκκουλα, 2003, σελ. 239 επ. και Ι. Μανωλεδάκης, Παγκόσμια εξουσία και νομικός πολιτισμός, ό.π. σελ. 81 επ.
29 Βλ. Π.Κ. Ιωακειμίδης, Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, ό.π., σελ. 111.
30 Βλ. Π.Κ. Ιωακειμίδης, Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, ό.π., σελ. 120-121.
31 Βλ. Γ. Τασόπουλος, Ο κανόνας και οι εξαιρέσεις του: το Σύνταγμα του 1952 και η (α)συνέχεια της συνταγματικής μας παράδοσης, στον τόμο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Τα δικαιώματα στην Ελλάδα 1953-2003, Καστανιώτης, 2004, σελ. 28 επ. και Δ. Μπελαντής, Από τον αντικομμουνισμό στην «αντιτρομοκρατία»: μεταλλλαγές του εσωτερικού εχθρού και μέσα καταστολής 1975-2003, στο ίδιο, σελ. 372 επ.
32 Βλ. E. Hobsbawm, Παγκοσμιοποίηση, δημοκρατία και τρομοκρατία, ό.π., σελ. 161.
33 Βλ. Δ. Σαραφιανός - Χ. Τσαϊτουρίδης, Η υπεράσπιση της δημοκρατίας από τρομοκρατικά αδικήματα και η προάσπιση της ελευθερίας από αντιτρομοκρατικά νομοθετήματα, στον τόμο Α. Μανιτάκης – Α. Τάκης (επιμ.), Τρομοκρατία και δικαιώματα, Σαββάλας, 2003, σελ. 159 επ., 171 επ. και Α. Παπαϊωάννου, Οι αμερικανοί δικαστές και ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, Αντ.Ν. Σάκκουλας, 2004, σελ. 14-19 και του ίδιου, Οι βρετανοί δικαστές και η τρομοκρατία, Αντ.Ν. Σάκκουλας, 2005, σελ. 42 επ., 143-144, 150.
34 Βλ. R. Pape, The strategic logic of suicide terrorism, American Political Science Review, vol. 97, No 3, August 2003, σελ. 343 επ., 349-350.
35 Bλ. ενδεικτικά τη δήλωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Μάρτιος 2004 και τα Συμπεράσματα της Προεδρίας τον Δεκέμβριο 2004 και Μ. Κανελλοπούλου, Το πρόγραμμα της Χάγης: δέκα προτεραιότητες για την προσεχή πενταετία, στον τόμο Στ. Περράκης (επιμ.), Ο Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (πρακτικά ημερίδας), ό.π., σελ. 23 επ.
36 Βλ. τις σχετικές επιφυλάξεις όπως διατυπώθηκαν στο Parlement Européen, Direction Générale Politiques Internes de l’ Union, Département Thématique C, Droits des Citoyens et Affaires Constitutionnelles, Préoccupations en matiere de droits de l’ homme par rapport a une législation au térrorisme et aux délits connexes (briefing paper), Mars 2008, PE 393.283.

και στο περ. Διάπλους, τευχ. 30, 2009, σελ. 14-18

Η κρίση του κοινοβουλευτισμού δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο(1). Εμφανίστηκε μαζί με την δυναμική είσοδο στο ιστορικό προσκήνιο της εργατικής τάξης, μόλις το κοινοβούλιο έπαψε να είναι χώρος συγκέντρωσης, συζήτησης και αποφάσεων αποκλειστικά των εκπροσώπων της κυρίαρχης τάξης(2)। Ο κίνδυνος για το αστικό κράτος που σήμανε η παρουσία της εργατικής τάξης στο πολιτικό προσκήνιο οδήγησε στη συρρίκνωση των εξουσιών του κοινοβουλίου και στη μετατόπιση του πραγματικού κέντρου εξουσίας προς την εκτελεστική λειτουργία, τον κρατικό γραφειοκρατικό μηχανισμό και άτυπες και αδιαφανείς δομές(3). Το φαινόμενο είχε ήδη επισημανθεί από τον Μαρξ στα μέσα του 19ου αιώνα. Η τάση αυτή ενισχύθηκε με το πέρασμα στο στάδιο του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ενώ στις μέρες μας παρατηρείται μεταφορά εξουσιών προς διακρατικά κέντρα εξουσίας όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κρίση του κοινοβουλευτισμού εκφράστηκε με την αποδυνάμωση του ρόλου του κοινοβουλίου στη λήψη των αποφάσεων και με την κρίση νομιμοποίησης, δηλαδή με τη δομική, ορθότερα ταξική, απόσταση που χωρίζει σημαντικά τμήματα της κοινωνίας από τους αντιπροσώπους που συγκροτούν το κοινοβούλιο(4). Η παρακμή του κοινοβουλίου αντανακλάται επίσης στο δίκαιο. Η κρίση του νόμου, η μετατόπιση από τον τυπικό νόμο στον ουσιαστικό(5), τα φαινόμενα ανενέργειας του νόμου αποτελούν την έκφραση της κρίσης του κοινοβουλευτισμού στο νομικό εποικοδόμημα(6).
Ο «πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία», που επίσημα εγκαινιάστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 αλλά που στην πραγματικότητα είχε αρχίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα, προσθέτει νέους παράγοντες που οξύνουν την κρίση του κοινοβουλευτισμού. Αυτό γίνεται με τρεις κυρίως τρόπους.


1. Περαιτέρω περιορισμός της ελεύθερης έκφρασης

Ο πρώτος συγκροτείται από μια σειρά αντιτρομοκρατικές νομικές ρυθμίσεις και άλλα μέτρα που μεγαλώνουν την απόσταση ανάμεσα στους αντιπροσωπευόμενους και στους αντιπροσώπους, βαθαίνουν την κρίση του αστικού αντιπροσωπευτικού συστήματος.
Η αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική δημοκρατία βασίζεται στην, θεωρητικά τουλάχιστον, ελεύθερη διαμόρφωση της βούλησης και στην ελεύθερη έκφραση του εκλογικού σώματος. Βέβαια, μια σειρά σοβαροί, κοινωνικοί, οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες φαλκιδεύουν αυτή την ελευθερία ή για την ακρίβεια, την καθιστούν ταξική: υπαρκτή για την κυρίαρχη τάξη και τα ευπορότερα κοινωνικά στρώματα, φενάκη για την εργατική τάξη και τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα(7).
Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» έρχεται να προσθέσει νέα στοιχεία που παρεμποδίζουν ακόμη περισσότερο, και θεσμικά, την ελεύθερη διάδοση και διαπάλη των ιδεών και, κατά συνέπεια, την ελεύθερη έκφραση της βούλησης του εκλογικού σώματος.
Το δραστικότερο μέσο με το οποίο επιτυγχάνεται αυτό είναι η ποινικοποίηση του φρονήματος. Στη χώρα μας η αντιτρομοκρατική νομοθεσία εισήγαγε στοιχεία ποινικοποίησης του φρονήματος, πέρα από εκείνα που ήδη υπήρχαν στον ποινικό κώδικα(8). Αυτό έγινε ιδίως με το ν. 2928/2001 και πιο έντονα με το ν. 3251/2004(9).
Οι εξελίξεις δεν σταματούν εκεί. Η προετοιμαζόμενη απόφαση – πλαίσιο της ΕΕ «σχετικά με την τροποποίηση της απόφασης – πλαίσιο 2002/475/ΔΕΥ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» ανοίγει ακόμη περισσότερο το πεδίο δίωξης των ιδεών. Έχει προηγηθεί η πολιτική προετοιμασία και οι σχετικές πολιτικές αποφάσεις που έθεταν νέα καθήκοντα στον αντιτρομοκρατικό αγώνα και, συγκεκριμένα, τη δίωξη των ριζοσπαστικών ιδεών που οδηγούν στην τρομοκρατία.
Η απόφαση-πλαίσιο υποχρεώνει τα κράτη μέλη να προβούν στις απαραίτητες αλλαγές στην ποινική νομοθεσία τους προκειμένου να θεωρείται τρομοκρατικό αδίκημα και να τιμωρείται αναλόγως «η δημόσια πρόκληση για τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος», όπου «δημόσια πρόκληση» θεωρείται «η διάδοση ή με οποιονδήποτε τρόπο διάθεση ενός μηνύματος προς το κοινό, με πρόθεση την υποκίνηση σε τέλεση» ενός από τα τρομοκρατικά αδικήματα που περιγράφονται στην απόφαση πλαίσιο του 2002(10).
Ανάλογες νομοθετικές επιλογές προηγήθηκαν στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το άρθρο 899Α του «Νόμου για την πρόληψη της βίαιης ριζοσπαστικοποίησης και της εγχώριας τρομοκρατίας» που ψηφίστηκε το 2007, «βίαιη ριζοσπαστικοποίηση σημαίνει τη διαδικασία υιοθέτησης ή προώθησης συστήματος εξτρεμιστικών πεποιθήσεων με σκοπό τη διευκόλυνση της βίας που βασίζεται σε ιδεολογικές αιτίες» ενώ «βία που βασίζεται σε ιδεολογικές αιτίες σημαίνει τη χρήση, το σχεδιασμό χρήσης, την απειλή χρήσης δύναμης ή βίας από μια ομάδα ή πρόσωπο για να προωθήσει τις πολιτικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές πεποιθήσεις του προσώπου ή της ομάδας». Είναι προφανές ότι ο ορισμός είναι κάτι περισσότερο από ευρύς αφού περιλαμβάνει μέχρι το σχεδιασμό και την απειλή χρήσης δύναμης (κι όχι μόνο βίας) με σκοπό την προώθηση των πολιτικών ακόμη και κοινωνικών αντιλήψεων ενός προσώπου.
Η ιδεολογική λειτουργία τέτοιων νομοθετημάτων, και όχι μόνο η εφαρμογή τους, θα συμβάλλει στη δημιουργία κλίματος εκφοβισμού και περιορισμού των ριζοσπαστικών ιδεών, των πολιτικών και ιδεολογικών αντιλήψεων που αμφισβητούν, λιγότερο ή περισσότερο ολοκληρωμένα, το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Με τον τρόπο αυτό φαλκιδεύεται, περισσότερο σε σχέση με το παρελθόν, η ελευθερία έκφρασης και ο σχηματισμός της βούλησης του εκλογικού σώματος. Υπονομεύεται δηλαδή παραπέρα η σχέση αντιπροσώπου και αντιπροσωπευομένου. Θίγεται με αυτή την έννοια ο κοινοβουλευτισμός.


2. Αποδυνάμωση των εξουσιών του κοινοβουλίου

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο ο αντιτρομοκρατικός αγώνας συμβάλλει και οξύνει την κρίση του κοινοβουλευτισμού είναι ότι αποδυναμώνει ακόμη παραπέρα το κοινοβούλιο ως κέντρο εξουσίας και αποφάσεων.
Στο βαθμό που ο αντιτρομοκρατικός αγώνας συνίσταται σε πραγματική στρατιωτική επιχείρηση και επέμβαση, παρατηρείται μετατόπιση του κέντρου βάρους στην εκτελεστική εξουσία και στην κρατική γραφειοκρατία (ιδιαίτερα στο κατασταλτικό τμήμα της) όπως παρατηρείται ιστορικά ότι συνέβη σε κάθε πόλεμο. Έτσι έγινε με την περίπτωση της ενεργοποίησης του άρθρου 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ ή με την περίπτωση της εισβολής στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν(11). Τουλάχιστον στις ΗΠΑ, που διαδραμάτισαν τον κύριο ρόλο στην πολεμική προσπάθεια, η ενίσχυση του Προέδρου με έκτακτες εξουσίες υπήρξε χαρακτηριστική(12).
Η αποδυνάμωση του κοινοβουλίου γίνεται επίσης μέσω της ενίσχυσης των κατασταλτικών μηχανισμών. Η ενίσχυση του δυναμικού, των μέσων αλλά κυρίως των νόμιμων δυνατοτήτων δράσης των κατασταλτικών μηχανισμών αυξάνει τη διακριτική τους ευχέρεια, επιφέρει στην πράξη μια ακόμη μεγαλύτερη μετατόπιση εξουσίας σε αυτούς και στην εκτελεστική λειτουργία η οποία προϊσταται των μηχανισμών αυτών(13).


Έξι κομβικά παραδείγματα

Α. Η εγκαθίδρυση του καθεστώτος του υπόπτου με τη δημιουργία των αντίστοιχων υποδομών ηλεκτρονικής καταγραφής, όπως προβλέφθηκαν και λειτουργούν ήδη από τη Συνθήκη Σένγκεν, την EUROPOL, την αντιτρομοκρατική νομοθεσία κά., παρέχει ευρύτατη ευχέρεια στην εκτελεστική εξουσία και στους μηχανισμούς που υπόκεινται σε αυτήν.
Β. Τα συστήματα κατόπτευσης δημόσιων χώρων δημιουργούν επίσης ένα πεδίο όπου οι κατασταλτικοί μηχανισμοί και η εκτελεστική λειτουργία δρουν χωρίς δυνατότητα πραγματικού ελέγχου.
Γ. Το απόρρητο των επικοινωνιών. Το κοινοβούλιο με τη σχετική νομοθεσία παρέχει τέτοιας έκτασης δυνατότητες στις διωκτικές αρχές που πρακτικά καθίσταται δύσκολος ο κοινοβουλευτικός έλεγχος. Κορυφαία απόδειξη η υπόθεση παρακολούθησης των τηλεφώνων του πρωθυπουργού και υπουργών που ετέθη στο αρχείο. Η Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών παρέμεινε πλήρως αφοπλισμένη αφού ούτε η σχετική νομοθεσία ούτε η υποδομή που διαθέτει της παρέχουν πραγματικές ελεγκτικές δυνατότητες. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται ο αριθμός της νόμιμης άρσης του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας (έννοιας προφανώς αόριστης) αλλά και οι παράνομες παρακολουθήσεις των επικοινωνιών(14).
Δ. Ο νέος νόμος περί ΕΥΠ (ν. 3649/2008) ο οποίος, στη θέση της ήδη εξαιρετικά αόριστης έννοιας της «εθνικής ασφάλειας» που περιλάμβανε ο προηγούμενος νόμος, την οποία υπηρετεί η ΕΥΠ με τη συλλογή πληροφοριών, θέτει τώρα την προστασία και «προώθηση των πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και εν γένει εθνικών στρατηγικών συμφερόντων της Χώρας» (εδ. α του άρθρου 2 παρ. 1), την «πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων που συνιστούν απειλή» ακόμη και κατά «του εθνικού πλούτου της Χώρας» (εδ. β), την «πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων τρομοκρατικών οργανώσεων καθώς και άλλων ομάδων οργανωμένου εγκλήματος» (εδ. γ).
Ε. Στην ίδια κατεύθυνση διοχέτευσης της εξουσίας από το κοινοβούλιο προς την εκτελεστική εξουσία λειτουργεί και το φαινόμενο των αόριστων ποινικών νόμων και των αστυνομικών εξουσιών που παρέχονται μέσω των ειδικών ανακριτικών πράξεων για τα τρομοκρατικά εγκλήματα (αστυνομική διείσδυση, παρακολούθηση επικοινωνιών κά.)(15).
ΣΤ. Η τάση ανάληψης από τις ένοπλες δυνάμεις καθηκόντων τήρησης της δημόσιας τάξης(16). Τούτο επιτυγχάνεται με νομοθετικές αλλαγές, όπως στην Ιταλία, την Ελλάδα, τη Γερμανία, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ. Υφίσταται όμως, παράλληλα, και μια de facto προετοιμασία των ενόπλων δυνάμεων για την άσκηση τέτοιων καθηκόντων και την αντιμετώπιση των λεγόμενων «ασύμμετρων απειλών», όπως συμβαίνει συντονισμένα και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.


3. Ενίσχυση των διακρατικών οργανισμών

Η εντατικοποίηση της συνεργασίας των κρατών στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία επιφέρει ακόμη περαιτέρω μεταφορά εξουσιών σε όφελος διακρατικών οργανισμών σε βάρος των εξουσιών του κοινοβουλίου. Ανεξάρτητα από τη νομική μορφή που κάθε φορά χρησιμοποιείται(17) για την υλοποίηση, για παράδειγμα, του Χώρου Ελευθερίας Ασφάλειας και Δικαιοσύνης στην ΕΕ(18), το γεγονός είναι ότι ο κοινός αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία εντείνει το ήδη υπάρχον φαινόμενο μεταφοράς εξουσιών σε διακρατικά όργανα(19). Το κοινοβούλιο μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε μηχανισμό επικύρωσης ειλημμένων αποφάσεων. «Τις απώλειες υφίστανται τα Κοινοβούλια και τα κέρδη οι Κυβερνήσεις, οι οποίες και στις ενωσιακές διαδικασίες και ρυθμίσεις έχουν τον πρώτο ρόλο»(20).
Άλλοτε, η μεταφορά εξουσίας γίνεται ακόμη και με χρήση παράνομων και αντισυνταγματικών μέσων. Χαρακτηριστικό, αλλά όχι μοναδικό, είναι το πρόσφατο παράδειγμα της EUROJUST και των «κοινών ομάδων έρευνας». Όπως καταγγέλθηκε κατά τη συζήτηση του ν. 3663/2008 στη Βουλή, τόσο η EUROJUST όσο και οι «κοινές ομάδες έρευνας» ανέπτυσσαν δραστηριότητες πέντε τουλάχιστον χρόνια πριν ψηφιστεί ο νόμος. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η λειτουργία του «Κέντρου Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής του ΝΑΤΟ» το οποίο λειτουργούσε ένα τουλάχιστον χρόνο πριν κυρωθεί με νόμο στη Βουλή η σχετική σύμβαση.
Πολλές φορές, μάλιστα, το κοινοβούλιο δεν ενημερώνεται για σημαντικές αποφάσεις όπως είναι, για παράδειγμα, οι συμβάσεις της ΕΕ με τις ΗΠΑ για την έκδοση και την αμοιβαία δικαστική συνδρομή(21). Μόνο μετά από κοινοβουλευτικό έλεγχο της αντιπολίτευσης, στο πλαίσιο των επίκαιρων ερωτήσεων, ενδέχεται να υπάρξει ένας σύντομος διάλογος τριών λεπτών της ώρας περίπου σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον Κανονισμό της Βουλής.


4. Σε αναζήτηση ιστορικής αναλογίας

Η περίοδος μετά το 1990, λοιπόν, με αιχμή τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» αποτελεί μια περίοδο κατά την οποία θεσμοθετούνται ουσιαστικά ρήγματα στον κοινοβουλευτισμό και στις ελευθερίες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρωτύτερα η κατάσταση ήταν ειδυλλιακή. Αντίθετα, η μετατόπιση της εξουσίας από το κοινοβούλιο στην εκτελεστική εξουσία και στην κρατική και υπερεθνική γραφειοκρατία ήταν παρούσα και ισχυρή σε όλη τη διάρκεια μετά το β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, η μεταβολή του διεθνούς συσχετισμού των δυνάμεων στις αρχές του 1990, η εξάντληση των δυνατοτήτων του κεϋνσιανού μοντέλου διαχείρισης και η όξυνση των ενδοϊμπεραλιστικών ανταγωνισμών που ζούμε ολοένα και πιο έντονα στις μέρες μας, κατέστησαν αναγκαίο αλλά και εφικτό ένα τέτοιο ποιοτικό βήμα.
Αντίστοιχα, λίγο πολύ, ρήγματα στις ελευθερίες και στον κοινοβουλευτισμό παρατηρήθηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου(22). Τα πλήγματα την περίοδο του μεσοπολέμου συνίσταντο στα εξής: α. μετατόπιση της εξουσίας από το κοινοβούλιο στην εκτελεστική εξουσία, β. συχνή χρήση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης είτε σύμφωνα με τις συνταγματικές διατάξεις είτε σε αντίθεση με αυτές, γ. δραστικός περιορισμός των ελευθεριών, δ. εκτροπή από τον κοινοβουλευτισμό και επιβολή φασιστικών, στρατιωτικών καθεστώτων.
Μπορεί βέβαια να αντιταχθεί ότι σήμερα δεν υφίσταται θεσμοθετημένη παραπέρα μεταβίβαση εξουσίας από το κοινοβούλιο στην εκτελεστική εξουσία. Δεν παρατηρείται το φαινόμενο της χρήσης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και η ανατροπή της κανονικότητας δεν ταυτίζεται με το καθεστώς έκτακτης ανάγκης(23). Δεν έχουμε φαινόμενα κατάλυσης του κοινοβουλευτισμού με στρατιωτικά πραξικοπήματα και επιβολή φασιστικών καθεστώτων. Παραμένουν, σε αχρησία προς το παρόν, οι διατάξεις περί καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, εφόσον οι κοινωνικές συγκρούσεις είναι ελεγχόμενες. Ωστόσο,
α. Διατάξεις περί καθεστώτος έκτακτης ανάγκης μπορούν ενίοτε να ενεργοποιηθούν, όπως έδειξε το παράδειγμα των ταραχών στα προάστια του Παρισιού το Νοέμβριο του 2005 και η ενεργοποίηση της σχετικής νομοθεσίας του 1955(24).
β. Μεταφέρονται εξουσίες σε υπερεθνικά όργανα της εκτελεστικής εξουσίας, τάση που ενισχύεται. Εντείνεται η διακρατική συνεργασία στον τομέα της καταστολής.
γ. Διαμορφώνεται μια ιδιόμορφη ενίσχυση του νομικού καθεστώτος έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Στο άρθρο 188 ΙΗ παρ. 1 στοιχ. α’ της Συνθήκης της Λισσαβόνας προβλέπεται η λεγόμενη «ρήτρα αλληλεγγύης», δηλαδή η δυνατότητα στρατιωτικής επέμβασης στο εσωτερικό των κρατών μελών για «την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής στο έδαφος των κρατών μελών», «την προστασία των δημοκρατικών θεσμών και του άμαχου πληθυσμού από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση, την παροχή συνδρομής σε κράτος μέλος στο έδαφός του, μετά από αίτηση των πολιτικών του αρχών, σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης» (υπογρ. δική μας Δ.Κ.).
δ. Υπάρχουν σαφείς αναλογίες στους περιορισμούς των δημοκρατικών ελευθεριών.
Για παράδειγμα ο ιταλικός νόμος του 1926, στο πρότυπο του οποίου ψηφίστηκαν ανάλογες διατάξεις σε άλλες χώρες, προέβλεπε ποινικές κυρώσεις και διοικητικά μέτρα για όσους «διέπραξαν ή εξεδήλωσαν την ενσυνείδητη πρόθεση να διαπράξουν πράξεις αποβλέπουσες στη βίαιη ανατροπή των κατεστημένων εθνικών, κοινωνικών ή οικονομικών θεσμών του κράτους, ή στην εξασθένιση της ασφάλειας, στην παρενόχληση ή παρεμπόδιση της δράσης των κρατικών αρχών, έτσι που να βλάπτονται τα εθνικά συμφέροντα, όσο αφορά την εσωτερική κατάσταση ή τη διεθνή θέση του Κράτους»(25).
Οι σύγχρονοι ορισμοί της τρομοκρατίας βρίσκονται πολύ κοντά στον προαναφερθέντα νόμο. Η σχετική απόφαση πλαίσιο της ΕΕ, στην οποία βασίστηκε η νομοθεσία των κρατών μελών, και ο ελληνικός ν. 3251/2004, θεωρεί ως τρομοκρατικά εγκλήματα τις «εκ προθέσεως πράξεις οι οποίες εκ της φύσεώς τους ή των συνθηκών τους είναι δυνατόν να προσβάλλουν σοβαρά χώρα ή διεθνή οργανισμό … με σκοπό: Ι. να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό, ΙΙ. Να εξαναγκάσει αδικαιολόγητα τις δημόσιες αρχές ή ένα διεθνή οργανισμό να εκτελέσουν οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχουν από την εκτέλεσή της ή ΙΙΙ. Να αποσταθεροποιήσει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις πολιτικές, συνταγματικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού».
Κοινό επίσης στοιχείο των δύο περιόδων είναι ότι οι αλλαγές αυτές και τα πλήγματα στις δημοκρατικές ελευθερίες και στον κοινοβουλευτισμό προωθήθηκαν λίγο-πολύ με τη συναίνεση των βασικών πολιτικών πρωταγωνιστών, γεγονός που καταδεικνύει το στρατηγικό χαρακτήρα των επιλογών αυτών(26).
Αυτό που άλλαξε είναι ίσως το ιδεολογικό περίβλημα. Στο μεσοπόλεμο χρησιμοποιούνταν περισσότερο η απειλή του κομμουνισμού για τη λήψη τέτοιων μέτρων, αν και οι σχετικοί νόμοι στρέφονταν γενικά εναντίον όσων συνιστούσαν κίνδυνο για το κοινωνικό καθεστώς. Σήμερα παρόμοια μέτρα υιοθετούνται υπό το πρόσχημα της τρομοκρατίας, παρότι αρχίζει να εμφανίζεται στον πολιτικό λόγο ένα είδος συσχετισμού της τρομοκρατίας με τον κομμουνισμό.


5. Το υπόβαθρο της έντασης της κρίσης

Καθοριστικό κοινό στοιχείο και των δύο ιστορικών περιόδων, υπόβαθρο των εξελίξεων στο πολιτικό και νομικό σύστημα, είναι η οικονομική κρίση και η ένταση του ανταγωνισμού ανάμεσα στις ισχυρότερες δυνάμεις για την αναδιανομή των αγορών.
Η επιβολή σκληρών οικονομικών μέτρων για την υπέρβαση της κρίσης, η αναδιανομή του πλούτου, οι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί για την αναδιανομή των αγορών επιφέρουν ένταση των κοινωνικών αγώνων. Η όξυνση των συνδικαλιστικών και πολιτικών αγώνων της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, ακόμη και εκεί που δεν διαγράφεται καμιά δυνατότητα και προοπτική ανατροπής του κυρίαρχου συστήματος, οδηγεί στη λήψη προληπτικών μέτρων. Ο σκοπός τέτοιων μέτρων είναι η απρόσκοπτη εμπέδωση των οικονομικών και άλλων επιδιώξεων των κυρίαρχων τάξεων. Παράλληλα, όμως, η στόχευση περιλαμβάνει, ως μακροπρόθεσμο στόχο, την αποφυγή κινδύνων για την ίδια τη σταθερότητα και μακροημέρευση του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος.
Σημαίνει αυτή η αναλογία με το μεσοπόλεμο ότι ο αστικός κοινοβουλευτισμός βρίσκεται ενώπιον κινδύνου επαναστατικής ανατροπής σήμερα που το εργατικό κίνημα και οι επαναστατικές δυνάμεις διέρχονται τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα κρίση τους;
Να πως απαντά στο ερώτημα αυτό ο Z. Brzezinski: «Στον 21ο αιώνα, ο πληθυσμός του μεγαλύτερου μέρους του αναπτυσσόμενου κόσμου βρίσκεται σε αναβρασμό. Πρόκειται για έναν πληθυσμό που γνωρίζει την κοινωνική αδικία, όσο ποτέ άλλοτε, και νιώθει αγανακτισμένος για τις στερήσεις του … αμφισβητώντας τόσο τα υπάρχοντα κράτη όσο και την παγκόσμια ιεραρχία, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η Αμερική. Η παγκόσμια αφύπνιση είναι ιστορικώς αντιιμπεριαλιστική»(27).
Το δεύτερο συναφές ερώτημα είναι αν μπορεί να οδηγήσει αυτή η πορεία στην ανατροπή του κοινοβουλευτισμού και στην επιβολή αυταρχικού τύπου μορφών διακυβέρνησης. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ιστορικό ορίζοντα, για την Ευρώπη τουλάχιστον. Σε άλλα καπιταλιστικά κράτη στο λεγόμενο τρίτο κόσμο, τέτοιες μορφές διακυβέρνησης βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη έτσι κι αλλιώς.
Ωστόσο, ακόμη και για την Ευρώπη, δεν μπορεί να αποκλειστεί γενικά μια τέτοια εξέλιξη αν οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί λάβουν επικίνδυνες για το καπιταλιστικό σύστημα διαστάσεις. Στην περίπτωση αυτή, η ενεργοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης ή ακόμη και η ανοιχτή κατάργηση του κοινοβουλευτισμού θα έρθει να συμπληρώσει τα σημερινά φαινόμενα κρίσης του κοινοβουλευτισμού. Οι εξελίξεις σε χώρες όπως η Βολιβία και η Βενεζουέλα, παρά τις διαφορετικές συνθήκες σε σχέση με την Ευρώπη, υπενθυμίζουν ότι οι μέθοδοι αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ultimum refugium.
Ενόψει λοιπόν αυτών των εξελίξεων, του αντιτρομοκρατικού αγώνα και της ενδυνάμωσης της κρίσης του κοινοβουλευτισμού, είναι, νομίζω, εύστοχο το ερώτημα που θέτει ο S. Zbizbek: «Μήπως, προαναγγέλλεται ότι η δημοκρατία, όπως την αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι πλέον αναγκαία συνθήκη και κινητήριος μοχλός, αλλά εμπόδιο για την οικονομική ανάπτυξη» και για την υπέρβαση της οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος;(28)



Υποσημειώσεις

Βλ. M. Miaille, Το κράτος του δικαίου, Θεσσαλονίκη, εκδ. Παρατηρητής, 1983, σελ. 135 επ. και Ν. Πουλαντζάς, Το κράτος – η εξουσία – ο σοσιαλισμός, Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο, 1984, σελ. 312 επ.
2 Βλ. R. Kühnl, Μορφές αστικής κυριαρχίας (φιλελευθερισμός – φασισμός), Θεσσαλονίκη, εκδ. Παρατηρητής, 1987, σελ. 55 επ., 65 επ.
3 Βλ. Κ. Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 1987, σελ. 69-70, όπου σημειώνει πως «η γαλλική αστική τάξη ήταν, απ’ αυτή την ταξική της θέση, αναγκασμένη από τη μια μεριά να εκμηδενίζει τους όρους της ζωής κάθε κοινοβουλευτικής εξουσίας».
4 Βλ. Π. Καλογεράτος, Έρευνα πάνω στην κρίση των κοινοβουλίων, Αθήνα-Κομοτηνή, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 1994, σελ. 99 επ., 119 επ. και Ν. Καλτσόγια-Τουρναβίτη, Η Ε’ Αναθεωρητική Βουλή και το έργο της. Συμβολή στη μελέτη της συνταγματικής ηγεσίας, στον τόμο Σύνταγμα – Ελληνική Πολιτεία – Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία, Αφιέρωμα στον Δημήτρη Θ. Τσάτσο, Αθήνα-Κομοτηνή, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 2004, σελ. 261-262.
5 Βλ. Π. Καρκατσούλης, Η προϊούσα έκπτωση της νομοθετικής λειτουργίας στην Ελλάδα, στον τόμο Ξ. Κοντιάδης – Χ. Ανθόπουλος (επιμ.), Κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος;, Αθήνα, εκδ. Παπαζήση, σελ. 169 επ. και Θ.Κ.Παπαχρίστου, Πόσο αντέχει ακόμη η πυραμίδα;, στο Δίκαιο και κοινωνία στον 21ο αιώνα, τευχ. 9, σελ. 13 επ.
6 Βλ. Δ. Καλτσώνης, Κράτος και ανενέργεια του νόμου, Αθήνα-Κομοτηνή, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 1998 και Δ. Μέλισσας, Η μη εφαρμογή του νόμου (μορφή κρίσης της πολιτικής;), στον τόμο Ξ. Κοντιάδης – Χ. Ανθόπουλος (επιμ.), Κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος;, Αθήνα, εκδ. Παπαζήση, σελ. 157 επ.
7 Βλ. συνοπτικά Γ. Ρούσης, Ο Μαρξ γεννήθηκε νωρίς, Αθήνα, εκδ. Γκοβόστη, 2008, σελ.223 επ.
8 Βλ. Ι. Μανωλεδάκης, Το έννομο αγαθό ως βασική έννοια του ποινικού δικαίου, Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 1998, σελ. 31-33, 37, 195-197 και Ι. Μανωλεδάκης, Προσβολές κατά της πολιτειακής εξουσίας (άρθρα 167-182 ΠΚ), Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 1994, σελ. 371 επ.
9 Βλ. Ε. Συμεωνίδου—Καστανίδου, Οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατία, Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 2005, σελ. 36 επ.
10 Βλ. αναλυτικότερα Δ. Καλτσώνης, Η ποινικοποίηση των ιδεών στη σύγχρονη αστική δημοκρατία, περ.Ουτοπία, τευχ. 81, 2008, σελ. 49-62.
11 Βλ. Γ. Κατρούγκαλος, Η 11η Σεπτεμβρίου: δίκαιο και ιδεολογία, στον τόμο Α. Μανιτάκης – Α. Τάκης (επιμ.), Τρομοκρατία και δικαιώματα, Αθήνα, εκδ. Σαββάλας, 2004, 213 επ.
12 Βλ. ενδεικτικά C.A. Bradley – J.L. Goldsmith, Congressional Authorization and the war on terrorism, Harvard Law Review, May 2005, v. 118, σελ. 2047 επ. και M. Tushnet, Controlling executive power in the war on terrorism, Harvard Law Review, June 2005, v. 118, σελ. 2673 επ.
13 Βλ. διεξοδικότερα Δ. Καλτσώνης, Η κατασταλτική λειτουργία του κράτους στην ΕΕ και η τρομοκρατία, εισήγηση στην Επιστημονική Διημερίδα (29.2-1.3.2008) του Γενικού Τμήματος Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου με θέμα «Ελευθερίες – Δικαιώματα – Ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση», στον υπό δημοσίευση τόμο των πρακτικών της διημερίδας.
14 Βλ. την έκθεση του 2007 της ΑΔΑΕ στο www.adae.gr.
15 Βλ. Ε. Συμεωνίδου—Καστανίδου, Οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατία, Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 2005, σελ. 130 επ., 152 επ.
16 Βλ. J.-S. Mongrenier, L’ armée britannique, projection de puissance et géopolitique euratlantique, Hérodote, τευχ. 116, 2005, www.univ-paris8.fr/geopo/herodote_site και E.-J. Duval, Aspects de la professionalisation des armées, περ. Défense Nationale, Mars 1998, σελ. 95 επ.
17 Βλ. Μ. Καϊάφα-Γκμπάντι, Το ποινικό δίκαιο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 2003, σελ. 3 επ., 43 επ., 83-83.
18 Βλ. Π.Κ. Ιωακειμίδης, Η Συνθήκη της Λισσαβώνας, Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο, 2008, σελ. 119 επ.
19 Βλ. Π. Καρκατσούλης, Η προϊούσα έκπτωση της νομοθετικής λειτουργίας στην Ελλάδα, στον τόμο Ξ. Κοντιάδης – Χ. Ανθόπουλος (επιμ.), Κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος;, Αθήνα, εκδ. Παπαζήση, σελ. 177-180.
20 Βλ. Α. Ψαρούδα-Μπενάκη, Προς ένα «Ευρωπαϊκό» Ποινικό Δίκαιο;, περ. Ποινικά Χρονικά, ΝΓ/2203, σελ. 962.
21 Βλ. Ι. Μανωλεδάκης. Παγκόσμια εξουσία και νομικός πολιτισμός, Αθήνα-Θεσσαλονίκη, εκδ. Σάκκουλα, 2005, σελ. 81 επ., 83, 87 και Λ. Παπαδοπούλου, Οι δίδυμες συμφωνίες έκδοσης και αμοιβαίας δικαστικής συνεργασίας ΕΕ – ΗΠΑ: νομική βάση, εύρος της ενωσιακής αρμοδιότητας και διαδικασία συνομολόγησης, στον τόμο Σύνταγμα – Ελληνική Πολιτεία – Ευρωπαϊκή Συμπολιτεία, Αφιέρωμα στον Δημήτρη Θ. Τσάτσο, Αθήνα-Κομοτηνή, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 2004, σελ. 587 επ., 629-631.
22 «Θεσμοθέτηση των πρώτων ρηγμάτων» είναι ο όρος που χρησιμοποίησε ο Ν. Αλιβιζάτος για να αποδώσει τα ποιοτικά πλήγματα στις ελευθερίες και στον κοινοβουλευτισμό κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Όχι ότι πρωτύτερα δεν υπήρχαν σοβαροί περιορισμοί και πλήγματα. Όμως, μετά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο, την οχτωβριανή επανάσταση, την άνοδο του επαναστατικού εργατικού κινήματος και την οικονομική κρίση, αυτά έγιναν πολύ πιο βαθιά και συστηματικά. Το φαινόμενο δεν αφορούσε βέβαια μόνο τη χώρα μας. Βλ. Ν. Αλιβιζάτος, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974, Αθήνα, εκδ.Θεμέλιο, 1986, σελ. 339 επ.
23 Βλ. Π. Φουντεδάκη, Οι ανατροπές της κανονικότητας και το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, περ. το Σύνταγμα, τευχ. 4/2007, σελ. 1159 επ. και της ίδιας, Η έννοια της ασφάλειας και η διακινδύνευση της ελευθερίας: οι περιπλοκές της στάθμισης στον 21ο αιώνα, περ. Βήμα Διεθνών Σχέσεων, τευχ. 16, 2007, σελ. 2 επ.,
24 Βλ. Ε. Μαριάς, Ευρωπαϊκή ιθαγένεια και Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, στον τόμο Στ. Περράκης (επιμ.), Ο Χώρος Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης (πρακτικά ημερίδας), Αθήνα-Κομοτηνή, εκδ. Αντ. Σάκκουλα, 2007, σελ. 209 επ.
25 Βλ. Ν. Αλιβιζάτος, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974, Αθήνα, εκδ.Θεμέλιο, 1986, σελ. 391 επ., 398.
26 Βλ. Ν. Αλιβιζάτος, Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922-1974, οπ.π., σελ. 348, 387, 398 σημ. 153.
27 Βλ. Z. Brzezinski, Η δεύτερη ευκαιρία, Αθήνα, εκδ. Α.Α.Λιβάνη, 2008, σελ. 229, 231.
28 Βλ. S. Zbizbek, Πνευματικότητα και “New Age” στο Θιβέτ, Le Monde Diplomatique, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 6 Ιουλίου 2008.